در تمام سالهایی که غرق در تاریکی بودم مدام میدویدم. گاهی به سمت سقوط، گاهی به سمت سرابی که گمان میکردم درمان است. آن روزها، در جستجوی راه بودم، اما چشمانم به روی حقیقت بسته بود. من راه را در خروج سریع از درد میدیدم نه در پالایش خود. وقتی به وادی هفتم رسیدم، تازه فهمیدم تمام شکستهای من به خاطر این بود که میخواستم برداشت بینقص داشته باشم، بدون اینکه راه را درست پیدا کنم. من میخواستم میوه را قبل از کاشتن درخت بچینم. حالا که در این مسیر هستم در کنگره۶۰ میآموزم که برداشت طعم دانایی است.
این برداشت، چک پول یا ثروت نیست این برداشت آرامشی است که پس از سالها طوفان در دلم جوانه زده است. امروز فهمیدهام که حقیقت، مانند قطرهای است که به اقیانوس میریزد، یافتن راه ورود به آن قطره است و برداشت، جاری شدن و زندگی کردن در آن اقیانوس. خدایا، سپاسگزارم که راه را نشانم دادی. حالا به من قدرت بده تا آنچه از این مسیر برمیدارم تنها آگاهی و انسانیت باشد. بگذار که یک یابنده باشم، نه کسی که عمری را در هیاهوی بیهوده جستجو تلف میکند.
نویسنده: همسفر ناهید رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر ارغوان رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم)
ارسال: همسفر آذر رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رضوی
- تعداد بازدید از این مطلب :
220