بازپس گیری اختیار زندگی

جلسه چهاردهم از دوره سیزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی چرمهین، با استادی  مسافر ناصر   ، نگهبانی مسافر افشین  و دبیری مسافر جواد با دستور جلسه  « از فرمانبرداری تا فرماندهی  » سه شنبه ۱۷ شهریور  ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد،

سلام دوستان، ناصر هستم، یک مسافر. دستور جلسه امروز «از فرمانبرداری تا فرماندهی» است. در رابطه با این موضوع، سی‌دی‌هایی از استاد امین و جناب مهندس موجود است که مطالعه آن‌ها می‌تواند در درک بهتر این مفهوم به ما کمک کند.

برای رسیدن به مفهوم فرماندهی، ابتدا باید بدانیم که یک مصرف‌کننده چگونه فرماندهی جسم و زندگی خود را از دست می‌دهد. یکی از مشکلات اساسی در درمان اعتیاد، شناخت نادرست صورت‌مسئله بوده است. زمانی که فرد از خماری رنج می‌برد، بسیاری از مراکز درمانی قادر به پذیرش و درمان صحیح او نبودند، چون هنوز علت اصلی مشکل شناخته نشده بود.

با کشف روش DST توسط جناب مهندس، نگرش تازه‌ای نسبت به اعتیاد شکل گرفت. موضوع مهم، جایگزینی مواد بیرونی به جای مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن بود. زمانی که سیستم ایکس از تعادل خارج شده باشد، نمی‌توان انتظار داشت با روش‌هایی مانند قطع ناگهانی مصرف، آب سرد یا روش‌های سخت، مشکل اصلی برطرف شود. در روش DST، با کاهش تدریجی و حساب‌شده دارو، به بدن فرصت داده می‌شود تا سیستم ایکس را بازسازی و دوباره فعال کند.

به همین دلیل در کنگره ۶۰ صحبت از درمان است، نه صرفاً ترک.

زمانی که خودم مصرف‌کننده بودم، حتی در مسائل ساده زندگی نیز فرماندهی از دستم خارج شده بود؛ گاهی ماشین را پارک می‌کردم و یادم می‌رفت آن را خاموش کنم و دیگران به من اطلاع می‌دادند. این اتفاقات نشان می‌داد که مصرف مواد چگونه می‌تواند اختیار و مدیریت انسان را تحت تأثیر قرار دهد.

در مسیر درمان، هرچه به پله‌های پایانی نزدیک می‌شویم، حال ما بهتر می‌شود؛ چون سیستم ایکس به‌تدریج فرصت پیدا می‌کند فعالیت طبیعی خود را بازیابی کند. وقتی جسم به تعادل می‌رسد، انسان نیز کم‌کم توانایی مدیریت زندگی خود را به دست می‌آورد.

فرماندهی فقط به درمان جسم محدود نمی‌شود؛ بلکه در تمام بخش‌های زندگی خودش را نشان می‌دهد؛ از نظم و پس‌انداز گرفته تا کار، خانواده و تصمیم‌گیری‌های درست.

اما رسیدن به فرماندهی، از فرمانبرداری آغاز می‌شود. در کنگره، با رعایت قوانین و حرمت‌ها، نظم، آموزش و عمل به آنچه می‌آموزیم، به‌تدریج مسئولیت‌پذیری را یاد می‌گیریم و توانایی‌های ازدست‌رفته خود را بازمی‌یابیم.

در نهایت، «از فرمانبرداری تا فرماندهی» یعنی حرکت تدریجی انسان از بی‌نظمی و از دست دادن اختیار، به سمت تعادل، مسئولیت‌پذیری و به دست گرفتن دوباره فرمان زندگی.

فرماندهی چیزی نیست که به انسان داده شود؛ نتیجه آموزش، حرکت و عمل صحیح است.

تایپ : مسافر حسین لژیون دوم 

ارسال : مسافر پوریا