مقصد، به دست گرفتن فرمان نفس خویش است

جلسه یازدهم از دور شانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا نمایندگی امام قلی خان با استادی دیده‌بان محترم مسافر مهدی، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر امیر با دستور جلسه"از فرمان‌برداری تا فرماندهی" در روز سه‌شنبه ۱۷ شهریورماه ۱۴۰۵ ساعت: ۱۷:۰۰ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:

به نام نامی عشق

سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر
خداوند را شاکرم که امروز در شعبه امام قلی خان در خدمت شما عزیزان هستم. خوشحالم که از نزدیک چهره شما عزیزان را مجدداً زیارت می‌کنم. امروز خدمت شما هستم به‌منظور بستن پیمان مرزبانان دوره جدید شعبه و در مورد دستور جلسه هفتگی هم صحبت خواهم کرد.
دستور جلسه اول:
وقتی به دستور جلسات کنگره ۶۰ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که نظریه‌پرداز کنگره ۶۰ آن‌قدر مهندسی شده به مسائل زندگی ما نگاه کرده و سیستم را دقیق برنامه‌ریزی کرده‌اند که به هر قسمت آن که بنگریم، باعظمت والایی آن مواجه می‌شویم. دستور جلسات هفتگی که در قالب آموزش‌های جهان‌بینی با آن‌ها روبرو می‌شویم که بتوانیم از چالش‌هایی که در مسیر زندگی خود با آن‌ها مواجهیم عبور کنیم. یکی از دستور جلسات فوق‌العاده که می‌توانیم به کمک آن بسیاری مشکلات زندگی را حل کنیم، همین دستور جلسه هفتگی امروز، یعنی "از فرمان‌برداری تا فرماندهی" است. اغلب مسائل و مشکلات من‌جمله اعتیاد که بر سر ما آمده است به دلیل جهل و ناآگاهی است. گمان برده‌ایم که خیلی هم آدم عاقل و دانایی هستیم و ما دچار مسائل امروزه نخواهیم شد! اگر هم کسی به هر دلیلی به ما گفته که مسیری که می‌رویم اشتباه است و نیست، اما نپذیرفتیم؛ چرا که خود را از اولی که شناخته‌ایم، فرمانده می‌دانسته‌ایم و گوش به حرف کسی نمی‌دادیم.
اکنون وقتی یک سفر اولی وارد کنگره ۶۰ می‌شود دستور جلسه‌ای با عنوان " از فرمان‌برداری تا فرماندهی" جلوی راه او گذاشته می‌شود. اگر شما به آن عمل کردی، فرماندهی که داشتی و از دست دادی، دوباره به دست خواهی آورد. اگر نه هیچ‌گاه نخواهی توانست آن فرماندهی که باید بر خود و سیستم درونی و بیرونی خویش داشته باشی، به دست آوردی. در جهان‌بینی کنگره ۶۰ می‌آموزیم که فرماندهی نفس ما اگر به دست ما نباشد به دست نیروهای تاریکی است. اگر بخواهیم این فرماندهی به خود ما برسد بایستی حتماً در سفر اول فرمان‌بردار باشیم. در سفر اول رهجو هیچ کاری نباید انجام دهد و تنها کاری که باید انجام دهد آن است که فرمان‌بردار راهنمای خود باشد. چرا؟ چون راهنما مسیری را از راهنمای قبلی خود فرمان‌برداری کرده است و به مقصد رسیده است که همان به دست‌گرفتن فرماندهی نفس خویش است. اکنون قرار است تو را در همان مسیر به مقصد هدایت کند. پس تو بایستی هر آن چه سواد، دانایی و آگاهی داری کنار بگذاری و آن چه راهنما به تو می‌گوید می‌پذیری و چشم می‌گویی. من که اکنون دیده‌بان هستم هر چه از اول سفرم تا کنون فکر می‌کنم و به مسیر طولانی تا رسیدن به اینجا می‌اندیشم، چشم گفته‌ام. از چشم گفتن من ضرری نکرده‌ام. اگر امروز به‌عنوان فرمانده در جایگاه دیده‌بان راهنمای تازه‌واردین خدمت می‌کنم و بقیه دوستان خدمتگزار هم همین مسیر را طی کرده‌اند. فرمان‌برداری کردم که اکنون به فرماندهی رسیده‌ام و البته امروز هم من هنوز فرمان بردارم.
حال در تمام مراحل و جنبه‌های زندگی اگر کبر، غرور، منیت، جهل و نادانی خود را کنار بگذاریم و به موضوع فرمان‌برداری خوب توجه کنیم به آن چه نیاز ماست دست خواهیم یافت. وقتی راهنما به رهجو فرمان می‌دهد که جمعه صبح در پارک حضور پیدا کن نباید رهجو به دنبال یافتن ارتباط میان پارک رفتن و رهایی و سلامتی و درمان باشد که این فرمان‌برداری نیست. تمامی آنان که سفر ناموفق دارند به سبب آن است که فرمان‌برداری را به طور کامل اجرا نمی‌کنند که اگر اجرا می‌کردند به قطع سفر بسیار باکیفیت و سلامتی می‌داشتند. فرمان‌برداری خوب، انسان را به فرماندهی خوبی می‌رساند. وقتی من از سفر اول، خوب سفر کنم، آن گاه همان‌طور که پایانی نداریم و پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است، در ادامه هم سفر خوبی خواهم داشت. ما نمی‌توانیم متوقف شویم چرا که در صورت توقف، به دلیل حرکت همیشگی و جریان زندگی، به عقب بازمی‌گردیم. سیستم اصلی همیشه در حال جریان و جاری است. حال وقتی فرمان‌بردار خوبی باشیم، با تمام‌شدن خوبِ خط حاضر، خط بعدی هم بسیار خوب آغاز می‌شود و این ادامه دارد. مثل آنکه پشت سفر اول خدمتگزار می‌شوی، مرزبان می‌شوی و بعد راهنما خواهی شد. در هر مرحله قسمتی از فرماندهی را به تو می‌دهند و در قالب آن فرمان‌برداری روزبه‌روز زیادتر می‌شود. این فرمول است. اگر خوب اجرا کردی آن گاه وسعت فرماندهی تو افزوده می‌شود وگرنه در هر جایگاهی که باشی، همان مقدار فرماندهی را هم از تو می‌گیرند! در هر سفر و جایگاهی که باشی. به جایگاه‌های کنگره ۶۰ نگاه کنید و به عظمت این دستور جلسه پی ببرید. در ورود به کنگره ۶۰، هیچ مسئولیتی به فرد نمی‌دهند و تنها از او فرمان‌برداری می‌خواهند. وارد سفر دوم که شدی، یک مسئولیت فرماندهی به تو داده و البته هنوز هم باید فرمان‌بردار باشی. مسئولیت‌های فرماندهی را نگاه کنید. از دبیری، نگهبانی، مهمانداری و... شروع شده و به مرزبانی و راهنمایی رسیده و هر آنچه فرمان‌بردار خوبی باشی، جایگاه تو بالاتر می‌رود و وسعت فرماندهی تو هم بیشتر می‌شود. هر چه هم فرمان‌بردار نباشی، آرام‌آرام تنزل پیدا کرده و حتی فرماندهی از تو گرفته می‌شود و چه‌بسا فرماندهی جسم خود را نیز از دست خواهی داد! سراسر دنیا چنین دستور جلساتی نمی‌توانید پیدا کنید و عظمت آن بر هیچ‌کس پوشیده نیست. خداوند خیلی ما را دوست داشته که در کنگره ۶۰ قرار گرفتیم و آموزش‌هایی برای نجات خودمان و زندگی‌مان دریافت می‌کنیم و اجرا می‌کنیم که بتوانیم در ابتدا خودمان و بعد خانواده خودمان را نجات دهیم و در نهایت بتوانیم به جامعه خدمت کرده و در راستای ارتقا و سلامت آن بکوشیم.

دستور جلسه دوم:
امروز پایان دوره پنجم مرزبانی است. امروز پایان خط آن‌هاست و در کنگره ۶۰ هم عین حیات ما انسان‌ها هیچ‌گاه پایانی ندارد. جایگاه‌های کنگره ۶۰ هم مد مشخصی دارند و وقتی تمام می‌شوند باید بدانید که برای شما سرآغاز خط دیگری است. اگر انسانی در آن مدتی که خدمتی به او داده شده است، خوب عمل کرده باشد، قبل از اینکه شال و جایگاه و پیمان او را از او بگیرند، اگر عملکردش خوب باشد، پیش از آن که جایگاه تمام شود، برای خدمت و جایگاه بعدی به دنبال او می‌آیند. سیستم کنگره ۶۰ این‌گونه است که اصلاً نیازی به ‌زور زدن و دیده‌شدن ندارد. وقتی که فرمان‌بردار خوبی باشی و آن چه کنگره ۶۰ از تو می‌خواهد به‌درستی اجرا کنی، چه بخواهی و نخواهی دیده خواهی شد. آن گاه جایگاه‌ها خود به دنبال افراد بالیاقت می‌آیند. یعنی هنوز خدمت تو تمام نشده است که خدمت بعدی در انتظار توست! حال اگر کسی خوب تلاش نکرده و یا عمل کرده و هنوز به آن نقطه نرسیده است، بر تلاش و همت خود بیفزایند تا بتوانند در سیستم کنگره بمانند و خدمت کنند. همه ما در جای خودمان در زندگی خود، میان خانواده خود و در سیستم هستی یک الگو هستیم. شاید تا پیش از آن که وارد کنگره ۶۰ شویم، این‌طور نبوده است و شاید حتی کسی هم روی ما حساب نمی‌کرد؛ اما وارد سیستمی شدیم که خداوند نعمات فراوان در اختیار ما قرار داده است. بی شک شکرانه هر نعمتی که خداوند به انسان عطا فرموده است باید پرداخت شود وگرنه از تو گرفته می‌شود. امروز مسئولیت من مهدی آن است که درست حرکت و عمل کنم، چرا که برای بسیاری الگو هستم. این وظیفه برای رهجوی سفر اولی هم هست. اگر خوب حرکت کردیم، دیگران به ما نگاه کرده و خوب حرکت می‌کنند و اگرنه شاید دیگران هم به ما بنگرند و آن حرکتی که باید بکنند، نداشته باشند. مسئولیت بزرگ در قبال نعمات هست.
امید است مرزبانانی که امروز پیمان می‌بندند پس از پیمان خدمتشان در کنگره ۶۰ آغاز می‌شود. امید است موفق باشند و بتوانند در جهت اهداف کنگره ۶۰ به‌طورکلی و در جهت آسایش، امنیت و آرامش شعبه تلاش دوچندان کنند. بسیار جایگاه مملو از آموزش است. ان‌شاءالله خداوند به ایشان توفیق عنایت کنند. در ادامه برای بستن پیمان ایشان، در خدمتتان هستم. خودتان و آقای مهندس را تشویق کنید.

رهایی ویلیام:

رهایی جونز (تغذیه سالم):

اجرای مراسم پیمان مرزبانان منتخب و تشکر از مرزبانان دوره قبل:

نفرات برتر آزمون آمادگی داخلی شماره 31:

برگزاری آزمون آمادگی داخلی شماره 31:

عکس، تایپ، ویراست و تنظیم و ارسال مطلب: مسافر علیرضا لژیون 18