فرماندهی می‌تواند از زندگی شخصی خودمان آغاز شود

نهمین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی لواسان با استادی راهنما همسفر فریده،نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر عهدیه با دستور جلسه "از فرمانبرداری تا فرماندهی" روز سه‌شنبه ۱۴۰۵/0۶/17راس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار نمود.

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان. فریده هستم، همسفر.
تا به امروز این سعادت را نداشتم که در شعبه لواسان حضور پیدا کنم. می‌دانم که حدود دو، سه سال است که این شعبه فعالیت خود را آغاز کرده و خانم شادی و همسر ایشان نیز در این شعبه خدمت می‌کنند. من همیشه از دور درباره این شعبه می‌شنیدم، اما واقعاً امکان حضور در تمام شعب کنگره برای ما وجود ندارد. همیشه می‌گویم که حضور در هر شعبه و بهره‌مند شدن از فضای آن، سعادتی است که باید نصیب انسان شود و به نوعی اذن حضور برای او فراهم گردد.
موضوع جلسه امروز «از فرمانبرداری تا فرماندهی» است.
اما فرمان چیست؟
در هر جایگاهی که قرار داشته باشیم، چه در یک بیمارستان، دانشگاه، مدرسه، پادگان یا هر محیط دیگری، فرمان در واقع همان قوانین و مقرراتی است که باید رعایت شوند. این قوانین بر اساس شرایط، نیازها و مصلحت‌های همان مجموعه تعیین شده‌اند و رعایت آن‌ها برای نظم و عملکرد صحیح آن سیستم ضروری است.
یک‌سری فرمان‌ها و قوانین وجود دارند که اگر فرد آن‌ها را به‌درستی اجرا کند، به مرور زمان نتیجه آن در عملکرد او نمایان می‌شود. دیگران متوجه می‌شوند که این فرد به‌موقع در محل حاضر می‌شود، وظایف خود را درست انجام می‌دهد، منظم است و از مسئولیت‌های خود شانه خالی نمی‌کند. مجموعه این رفتارها باعث می‌شود که دیگران به او اعتماد کنند و اگر قرار باشد مسئولیتی به فردی سپرده شود، چنین شخصی یکی از اولین گزینه‌ها خواهد بود.
در کنگره ۶۰ نیز شرایط به همین شکل است. همان‌طور که در دانشگاه یا پادگان، فرد با نظم و مسئولیت‌پذیری خود می‌تواند اعتماد دیگران را به دست آورد، در کنگره نیز یک تازه‌وارد به‌تدریج از طریق رفتار و عملکرد خود، میزان آمادگی و مسئولیت‌پذیری‌اش را نشان می‌دهد.
راهنماها و مرزبان‌ها به مرور متوجه می‌شوند که فرد با دقت گوش می‌دهد، آموزش‌ها را دنبال می‌کند و وظایف خود را به‌درستی انجام می‌دهد. وقتی از او خواسته می‌شود مشارکت کند، مشارکت می‌کند. مشارکت کردن به این معناست که فرد وارد مسیر آموزش و بازی شده و نشان می‌دهد که در حال دریافت و درک مطالب است.
وقتی استاد جلسه از افراد می‌خواهد سؤال بپرسند، فردی که سؤال می‌پرسد معمولاً نشان می‌دهد که به موضوع فکر کرده، مطالعه کرده یا درباره آن تحقیق کرده است. در واقع، او در فرآیند آموزش حضور فعال دارد. اما اگر فرد هیچ سؤالی نداشته باشد و در فعالیت‌های آموزشی مشارکت نکند، ممکن است نشان‌دهنده این باشد که هنوز ارتباط مؤثری با آموزش‌ها برقرار نکرده است.
بنابراین فردی که وارد این مسیر می‌شود و فعالیت و مشارکت دارد، به‌تدریج می‌تواند مسئولیت‌های مختلفی را بر عهده بگیرد. ممکن است ابتدا به‌عنوان خدمتگزار فعالیت کند، میکروفون گردان باشد، در نظافت و مرتب کردن سالن مشارکت داشته باشد و به مرور زمان، با استمرار و عملکرد صحیح، مسئولیت‌های بیشتری به او سپرده شود. همین مسیر می‌تواند در نهایت به جایگاه راهنمایی منتهی شود.
در مقابل، فردی که در هیچ فعالیتی مشارکت نمی‌کند و مسئولیتی را نمی‌پذیرد، طبیعتاً فرصت رشد و تجربه کردن مسئولیت‌های مختلف را نیز کمتر خواهد داشت.
بنابراین، اگر ما در هر جامعه و هر محیطی که قرار داریم، قوانین آن مجموعه را به‌درستی بشناسیم و اجرا کنیم، می‌توانیم به‌تدریج مسیر فرمانبرداری تا فرماندهی را طی کنیم. فرقی نمی‌کند این محیط مدرسه باشد، دانشگاه، پادگان، اردوگاه یا کنگره؛ اصول نظم، مسئولیت‌پذیری و فرمانبرداری در همه این مکان‌ها اهمیت دارد.
اما فرماندهی لزوماً به این معنا نیست که انسان به دنبال جایگاه‌های بسیار بالا باشد. قرار نیست همیشه فکر کنیم که باید به بالاترین جایگاه‌ها برسیم یا مثلاً روزی دیده‌بان شویم. فرماندهی می‌تواند از زندگی شخصی خودمان آغاز شود.
اینکه بتوانیم زندگی خودمان را بشناسیم، متوجه شویم چه آشفتگی‌هایی در زندگی ما وجود دارد و بتوانیم آن‌ها را مدیریت کنیم و زندگی خود را به تعادل برسانیم، خود نوعی فرماندهی است.
قرار نیست ما کل دنیا را فتح کنیم. همین که بتوانیم به شکلی زندگی کنیم که از زندگی خودمان لذت ببریم و باعث حال خوب خود و دیگران شویم، یکی از بهترین کارهایی است که می‌توانیم انجام دهیم.
ما ممکن است در جایگاه‌های مختلفی قرار داشته باشیم؛ به‌عنوان مادر، همسر، فرزند، دختر یا هر نقش دیگری در خانواده و جامعه. مهم این است که در هر جایگاهی که قرار گرفته‌ایم، بتوانیم از آموزش‌هایی که دریافت کرده‌ایم استفاده کنیم و بهترین عملکرد ممکن را داشته باشیم.
به نظر من، همین برای یک انسان کافی است که بتواند درست زندگی کند، از زندگی خود لذت ببرد، باعث آرامش و حال خوب اطرافیانش شود و در نهایت نیز به‌درستی از این جهان خارج شود.
از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، بسیار سپاسگزارم.

ویرایش و ارسال:همسفر بهاره مرزبان خبری

تایپ:همسفر ماهک رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون اول)
عکس:همسفر بهاره مرزبان خبری
همسفران نمایندگی لواسان