فرمانبرداری یعنی یاد گرفتن. فرماندهی یعنی به‌کارگیری آموخته‌ها در مسیر خدمت.

 جلسه دوازدهم از دوره پانزدهم سری جلسات کارگاه آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شوشتر، با استادی مرزبان محترم، مسافر محمد حسین، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر ایرج، با دستور جلسه «از فرمانبرداری تا فرماندهی» در روز سه‌شنبه مورخ 1405.06.17 رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمدحسین هستم،یک مسافر، خداوند را شاکر و سپاسگزارم که دوباره این فرصت را به من داد تا در این جایگاه بنشینم، خدمت کنم و آموزش بگیرم.

دستور جلسه این هفته «از فرمانبرداری تا فرماندهی» است. انسان در هر ساختار و جایگاهی که قرار داشته باشد، اگر بخواهد به فرماندهی برسد و در کار خود موفق باشد، حتماً باید مسیر فرمانبرداری و آموزش را طی کند. اگر ساختار ارتش را در نظر بگیریم، فرد ابتدا خدمت سربازی خود را انجام می‌دهد و به‌مرور زمان و با آموزش و کسب تجربه، درجات مختلف را طی می‌کند و به جایگاه‌های بالاتر می‌رسد. این مسیر با یک یا دو سال طی نمی‌شود؛ بلکه نیازمند آموزش، تجربه، صبر و فرمانبرداری است. در هر ساختاری، چه در خانواده، چه در محیط کار و چه در هر جایگاه اجتماعی، اگر بخواهیم مسئولیت بیشتری بر عهده بگیریم و به نوعی به فرماندهی برسیم، باید آموزش‌های لازم را ببینیم و مرحله‌به‌مرحله پیش برویم، ما در کنگره ۶۰ باید این موضوع را بپذیریم که در دوران مصرف، فرماندهی جسم خودمان را از دست داده بودیم، اگر امروز بخواهیم دوباره به تعادل برسیم و فرماندهی جسم خود را به دست بگیریم، باید مسیر شاگردی و آموزش را طی کنیم.

وقتی من در دوران مصرف خمار می‌شدم، دیگر تقریباً هیچ چیزی برایم اهمیت نداشت؛ تنها چیزی که برایم مهم بود این بود که دوباره بتوانم مصرف کنم و به آن تعادل نسبی که خودم تصور می‌کردم برسم. آیا در آن شرایط واقعاً فرمانده جسم خودم بودم؟ قطعاً نه.

خدا را شکر می‌کنم که وارد کنگره ۶۰ شدم و مسیر آموزش را پیدا کردم. البته صرفاً «بله» و «چشم» گفتن به‌تنهایی کافی نیست؛ بلکه باید همراه با آموزش، عمل کردن و طی کردن درست مسیر باشد. اگر به بزرگ‌ترهای کنگره نگاه کنیم، می‌بینیم بسیاری از آن‌ها سال‌های زیادی خدمت کرده‌اند، آموزش دیده‌اند و همچنان خودشان را شاگرد می‌دانند. وقتی می‌بینم بزرگ‌ترهای کنگره در کنار راهنمای خودشان می‌نشینند، واقعاً احساس می‌کنم هنوز جایگاه شاگردی خود را حفظ کرده‌اند و تا زمانی که اجازه نداشته باشند، صحبت یا اقدامی نمی‌کنند. این برای من یک الگوی بسیار ارزشمند است. امیدوارم ما هم بتوانیم این مسیر را ادامه بدهیم؛ با فرمانبرداری، آموزش، صبر و عمل کردن به آنچه یاد می‌گیریم، قدم‌به‌قدم جلو برویم و بتوانیم دوباره فرماندهی جسم خودمان را به دست بیاوریم.

این فرماندهی یک‌شبه به دست نمی‌آید. باید آموزش ببینیم، فرمانبردار باشیم و مسیر را ذره‌ذره طی کنیم تا ان‌شاءالله به تعادل و فرماندهی جسم خود برسیم.

ممنونم که به صحبت‌هایم گوش دادید.

تنظیم و ارسال: مسافر منصور