English Version
This Site Is Available In English

جشن هفته دیده‌بان

جشن هفته دیده‌بان

اولین جلسه از دوره اولین کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، نمایندگی سالار خمین به استادی دیده‌بان محترم مسافر عبدالله ملکی، نگهبانی ایجنت محترم مسافر رسول و دبیری مسافر باقر با دستور جلسه «جشن هفته دیده‌بان» پنج‌شنبه ۵ شهریور ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

من خیلی خوشحال هستم زمانی که به شهرستان‌ها و نمایندگی‌های کنگره ۶۰ می‌روم و می‌بینیم ساختمان و ملک متعلق به خود کنگره است. امروز هم وقتی تلاش و خدمتگزاری بچه‌های خمین را دیدم، بابت این مکان بسیار مناسب و از همه مهم‌تر نحوه رسیدگی و نگهداری ساختمان، واقعاً خوشحال شدم.

همه‌جا کنگره ۶۰ خانه و منزل ما است؛ فرقی نمی‌کند جنوبی‌ترین نقطه کشور باشد یا شرقی و شمالی‌ترین نقطه. برای همین تمام تلاش ما به‌عنوان قانون‌گذار این است که سطح قوانین و کیفیت آموزش در تمام شعب ایران یک‌دست باشد. حتی برای مکان‌های استیجاری هم به نمایندگی‌ها اختیار و بودجه داده شده است تا بهترین بستر را برای آموزش اعضا فراهم کنند.

ساختن و اداره یک نمایندگی کار بسیار بزرگی است و به یک پیشرو نیاز دارد. در این شعبه هم آقا بهرام عزیز در ساخت‌وساز و هم در مسائل اولیه بسیار تلاش کردند و این موفقیت کاملاً گروهی است و همه دست‌به‌دست هم داده‌اند.

امروز برای  گرفتن مجوز نمایندگی جدید بسیار سخت‌تر و حساس‌تر شده است چون بحث آموزش و نجات انسان‌ها در میان است و مسئولیت سنگینی دارد. کنگره ۶۰ از ابتدا با حرکت انفرادی شخص آقا مهندس شروع شد. ایشان این راه را با تمام سختی‌ها ادامه داده‌اند و چون راه درست بود و ایمان و اراده محکمی پشت آن قرار داشت کم‌کم نفرات اضافه شده‌اند.

برای اداره کنگره آقای مهندس تصمیم گرفتند که کار به شکل گروهی و شورایی مدیریت شود. ابتدا یک نفر را به‌عنوان دیده‌بان انتخاب کردند، سپس آن دو نفر، نفر سوم را انتخاب کردند و به همین ترتیب شورای دیده‌بان‌ها شکل گرفت و نهایتاً به صورت شورایی با تصمیم‌گیری مشترک انجام شد، یعنی تصمیمات و مسئولیت‌ها بین افراد تقسیم شد.

انتخاب خود من به‌عنوان دیده‌بان در کمال گمنامی و بی‌خبری اتفاق افتاد. من در امور مالی و ساختمان سیمرغ کار می‌کردم. روز چهارشنبه در سالن پشتی داشتم سیستم پخش زنده لایو آقای مهندس را هماهنگ می‌کردم.

آخر جلسه دیدم آقای مهندس گزارش دیده‌بان‌ها را می‌خواند و دو دیده‌بان جدید معرفی کرد که یکی از آن‌ها اسم من بود و نفر دوم‌آقا جواد فلاح بود و همه تبریک گفتند خود من هم باورم نمی‌شد و با خودم می‌گفتم شاید اشتباه شده است.

چون من هر روز در پارک طالقانی و ساختمان اداری کنار آقا مهندس، آقا سلامی و آقا ترابخانی بودم اما هیچ‌کس حتی یک کلمه به من نگفته بود. بعد آقا سلامی گفت: «نه خودت هستی.» آقای مهندس هم همان‌جا در لایو فرمودند: «ما وقتی این تصمیم را می‌گیریم، خود فرد تا لحظه آخر روحش هم خبر ندارد.»

روند کار به این صورت است که آقا مهندس و شورای دیده‌بان‌ها رفتار، عملکرد، اخلاق و برخورد چند نفر را در طول یک تا یک‌سال‌ و نیم کاملاً زیر نظر می‌گیرند و در نهایت یک نفر انتخاب می‌شود. اولین و مهم‌ترین ملاک هم داشتن اخلاق و رفتار درست بر اساس استانداردهای کنگره ۶۰ است.

دیده‌بان‌ها مسئولیت‌های متعددی دارند. من خودم مسئول لژیون‌های جبران خسارت یا همان انضباطی هستم. کار با افرادی که قوانین را رعایت نکرده‌اند و مکرراً سفر خود را خراب کرده‌اند و به خود و دیگران آسیب زده‌اند، بسیار حساس و سخت است زیرا این افراد سال‌ها در کنگره بوده‌اند و قوانین را می‌دانند ولی همچنان راه را اشتباه رفته‌اند.

ما در دفتر مرکزی با حدود پنجاه نفر خدمتگزار و نزدیک به صد نفر مسئول پیگیری در شعب و  وضعیت این افراد را مدیریت می‌کنیم. علاوه بر این من سه دوره است که ایجنت پارک طالقانی هستم. قدیمی‌ها می‌دانند صبح جمعه پارک طالقانی چه جمعیتی دارد. هر هفته میزبان دو تا سه هزار نفر بوده‌ایم. در یک سال اخیر برای کنترل این حجم جمعیت چند پارک دیگر مثل پارک ولایت، پارک بعثت و شهریار اضافه شد و تعدادی از نمایندگی‌ها تقسیم شدند ولی هنوز پارک طالقانی یکی از پرجمعیت‌ترین بخش‌ها است.

زیبایی کار کجاست؟ این است که ساعت چهار صبح صد نفر خدمتگزارِ و کاورپوشیده، بدون هیچ تنش و منتی ماشین‌ها را هدایت می‌کنند. مسابقات ورزشی به منظم‌ترین شکل برگزار می‌شود و این حجم بزرگ از انسان‌ها با آرامش ورزش و تفریح می‌کنند. این نظم و ادب ثمره آموزش‌های ناب کنگره و خدمت خالصانه از آقا مهندس و تک‌تک خدمتگزاران است.

پیام اصلی تمام این ساختار چیست؟ هنر درست زندگی کردن است. اگر زندگی شخصی و خانوادگی ما سامان نگیرد یعنی آموزش‌ها را کاربردی نکرده‌ایم. خانواده‌های ما سال‌ها سختی رفتار ما را تحمل کردند و نگاه‌های سنگین دیگران در مهمانی‌ها، دیر رفتن‌ها، بی‌مسئولیتی‌ها و حرف‌های آزاردهنده را دیده‌اند.امروز نباید همان آدم قبلی با خشم و بهانه‌گیری باشیم. ما باید مسیر خود را عوض کنیم و این تخریب‌ها را با رفتار درست جبران کنیم.

نویسنده: مسافر احمد

عکاس: مسافر امیر و همسفر الهام

 تنظیم و ارسال: مسافر عباس

نمایندگی سالار

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .