دیده‌بانها ستون‌های محکم ساختار کنگره ۶۰ هستند

دومین جلسه از دوره چهل‌ و ششم جلسات آموزشی‌ خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی خمین، با استادی ایجنت محترم مسافر مهران، نگهبانی مسافر میلاد و دبیری مسافر حجت با دستور جلسه "هفته دیده‌بان و جشن دیده‌بانی" در روز سه‌شنبه ۱ شهریور ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ شروع به کار کرد.

سلام دوستان، من مهران هستم؛ یک مسافر. 

پیش از هر چیز، خداوند را شکر می‌گویم. همچنین از جناب آقای مهندس و خانواده محترم ایشان سپاسگزارم که چنین بستری را فراهم کرده‌اند تا ما بتوانیم از تاریکی و جهنمِ اعتیاد خارج شویم. روزانه هزاران بار باید از این سیستم و از همه دوستان که برای رسیدن ما به رهایی کمک می‌کنند، سپاسگزاری کرد.

تبریک ویژه من به «دیده‌بان »، دستیار دیده‌بان و اسیستانت دیده‌بان و عزیزان حاضر در جلسه است. همچنین دریافت شال راهنمایی را به آقای مهدی عزیز و راهنمای محترم ایشان، آقا بهرام تبریک می‌گویم. ان‌شاءالله خداوند یاری کند تا بتوانیم در کنار هم، راهگشا برای انسان‌هایی باشیم که از اعتیاد رنج می‌برند. از نگهبان،دبیر و خزانه‌دار لژیون سردار نیز سپاسگزارم که این فرصت خدمت را برای من فراهم کردند.

امروز دستور جلسه ما، «هفته دیدبان» است. بسیاری از عزیزانی که به تازگی وارد کنگره شده‌اند (زیر یک سال)، شاید نام «دیدبان» را شنیده باشند اما با ماهیت آن آشنا نباشند. طبق فرمان آقای مهندس، کنگره ۶۰ با یک سیستم بسیار منظم و مبتنی بر «وادی اول» طراحی شده است. این سیستم چنان مستحکم است که حتی اگر تعداد شعب از ده برابر هم بیشتر شود، باز هم نظم و کیفیت خود را حفظ خواهد کرد.

کنگره با یک نفر شروع نشد؛ بلکه با آموزش‌های درست و انتخاب افرادی که «حرف و عملشان یکی بود»، گسترش یافت. امروز ما با دیدبان‌های مختلفی روبرو هستیم: دیدبان‌های مالی، انضباطی، تازه‌وارد، ورزش، لژیون سردار، پرتال و راهنمایان. همه این‌ها با نظم و انضباطی که در کنگره حاکم شده، فعالیت می‌کنند. 

من امروز به عنوان یک مسافر، وقتی روی صندلی می‌نشینم و می‌بینم چراغ‌ها روشن است و فضا آماده است، متوجه نمی‌شوم که پشت صحنه این مدیریت چقدر دقیق و با بهترین شکل انجام شده است؛ درست مثل تماشای یک سریال که بیننده فقط تصویر را می‌بیند و از زحمات مدیریت پشت صحنه بی‌خبر است. اما واقعیت این است که روش کنگره در تمام شعب، از شمال تا جنوب ایران، یکسان و استاندارد است.

در کنگره ۶۰، ما چهار جشن مهم داریم که بخش مهمی از آن‌ها «سپاسگزاری» است. سپاسگزاری فقط یک کلمه نیست؛ بخشی از آن زبانی است و بخشی از آن باید «عملی» باشد. 

بسیاری از ما آموزش‌های کنگره را می‌بینیم، اما آیا واقعاً سپاسگزار هستیم؟ سپاسگزاری یعنی درک ارزش «حال خوب». وقتی راهنمایی برای ما وقت می‌گذارد، یا وقتی کسی از استراحت خود می‌زند تا به ما کمک کند، این یک سرمایه‌گذاری بزرگ است. 

من می‌خواهم بگویم: سپاسگزاری یعنی مسئولیت‌پذیری. اگر من به عنوان یک مسافر، مسئولیت‌های خود را به بهترین شکل انجام ندهم، در واقع سپاسگزار نیستم. سپاسگزاری یعنی وقتی در مسیر درمان هستیم، قدر این حال خوب را بدانیم و در برابر این نعمت، بی‌تفاوت نباشیم.

بیایید نگاهی به دنیای بیرون بیندازیم. امروز برای یک سفر ساده به تهران، با هزینه‌های جاده‌ای و رفت‌وآمد، مبالغ زیادی باید پرداخت شود. اما آیا ما از میزان «حال خوبی» که در کنگره به دست آورده‌ایم، متوجه ارزش آن هستیم؟ 

برخی از مردم در دنیا چنان بی‌رحم هستند که از حال دیگران بی‌خبرند، اما در کنگره، ما افرادی را داریم که از جان و دل و وقت خود می‌گذارند تا ما به حال خوب برسیم. این یعنی کسانی که در میان بی‌رحمی‌های دنیا، از قلب و محبت خود برای نجات دیگران استفاده می‌کنند.در صورتی که بیرون از کنگره عصا از کور می دزدند.

به عنوان یک مسافر، وظیفه دارم تا حد توانم مسئولیت‌پذیر باشم. سپاسگزاری ما باید در «عمل» ما متجلی شود. ما باید در مسیر خود، مسئولیت‌پذیری را به بهترین شکل انجام دهیم تا بتوانیم جبران زحمات عزیزان را کنیم.

در پایان، می‌خواهم به همه دوستان بگویم: اگر امروز با مشکلات اقتصادی یا سختی‌های زندگی روبرو هستید، خود را با این مسائل درگیر و ناامید نکنید. به یاد بیاورید که اگر در اعتیاد بودید، این سختی‌ها چقدر می‌توانست بدتر باشد. ما از گذرگاه‌های سختی عبور می‌کنیم، پس قوی باشید. در لژیون و شعبه، سعی کنید الگوی مثبت باشید و انرژی خود را برای سپاسگزاری و خدمت، حفظ کنید.

ان‌شاءالله که روزهای آینده را با سپاسگزاری و قدردانی از هم سپری کنیم.

تهیه وتنظیم: مسافر میلاد از لژیون ششم