می‌توان قانون را با محبت همراه کرد

مسافر عبدالله با آنتی ایکس مصرفی شیره وارد کنگره شدند. مدت ۱۰ ماه و ۱۰ روز به روش درمان DST با داروی اپیوم با راهنمایی مسافر مجید سفر کردند و هم‌ اکنون بهمدت ۱۵ سال و ۶ ماه است که آزاد و رها هستند. ایشان هم‌ اکنون در رشته ورزشی تنیس روی میز و والیبال فعالیت می‌کنند.

در هفته‌ دیده‌بان، فرصتی ارزشمند فراهم شد تا در گفتگویی صمیمانه با دیده‌بان انضباطی مسافر عبدالله داشته باشیم و پای صحبت‌های ایشان بنشینیم و از گنجینه‌ تجربه، آموزش و خدمت ایشان بهره‌مند شویم. شما را به خواندن این مصاحبه زیبا دعوت می‌کنیم.

از چه زمانی وارد کنگره۶۰ شدید و روزهای اول حضورتان را چگونه به یاد می‌آورید؟

من ابتدای سال ۱۳۸۹ وارد کنگره۶۰ شدم و از طریق برنامه ماه عسل با کنگره آشنا شدم. روزهای اول حضورم تماماً خاطره است، خاطراتی بسیار دوست‌داشتنی و شیرین. من واقعاً زیاد وارد جمع نمی‌شدم و همیشه از جمع گریزان بودم؛ اما با آموزش‌های کنگره تمام تلاشم را می‌کردم که در سفر اول زودتر به کنگره بیایم و خدمت بگیرم؛ حتی در حد خواندن نوشتار، نگهبانی نظم یا مهمانداری. تمام تلاشم این بود که سفر خوبی داشته باشم و همین روزها برای من تبدیل به خاطرات بسیار خوب و شیرینی شد.

آیا دیده‌بان بودن نگاه شما را به مفهوم خدمت تغییر داده است؟ چگونه؟

بله صددرصد. جایگاه دیده‌بانی با سایر خدمت‌ها بسیار متفاوت است. اولاً یک استاد بزرگ دارد به نام آقای مهندس که تمام کارها و برنامه‌ها بررسی و رصد می‌شود. بخش زیادی از وظیفه دیده‌بان، نظارت و قانون‌گذاری است و همین موضوع باعث می‌شود نگاه انسان تغییر کند؛ باید بهتر ببینید، موضوعات را دقیق‌تر بررسی کنید و تمام جوانب را در نظر بگیرید؛ چون دیده‌بان‌ها مسئول شعب مختلف در سراسر کشور هستند؛ بنابراین لازم است هم علم و آگاهی انسان به‌روز شود، هم از آموزش‌های کنگره فاصله نگیرد و هم بتواند به شکلی حرکت کند که خدمت بهتری ارائه دهد و شعبه‌ها بهتر اداره شوند.

شما در جایگاه دیده‌بان انضباطی، چگونه بین قاطعیت در اجرای قوانین و محبت به اعضاء تعادل را برقرار می‌کنید؟

ما در بخش انضباطی، قوانین و پروتکل مشخصی داریم و بر اساس آن حرکت می‌کنیم؛ اما در بحث برخورد و رفتار، تمام تلاشم این بوده که بتوانم افراد را جذب کنم. این افراد در زندگی خود سختی‌ها و مشکلات زیادی کشیده‌اند؛ اگر ما بخواهیم با تشر و برخورد تند با آن‌ها رفتار کنیم، قطعاً از کنگره فاصله می‌گیرند. به بچه‌های دفتر هم همیشه تأکید کرده‌ام که هدف ما باید جذب این افراد و کمک به رسیدن آن‌ها به درمان باشد؛ البته قانون کنگره کاملاً اجرا می‌شود و قرار نیست به خاطر محبت، قانون زیر پا گذاشته شود؛ اما می‌توان قانون را با محبت همراه کرد تا بتوانیم افراد بیشتری را جذب کنیم و آن‌ها را به زندگی سالم و عادی برگردانیم.

به نظر شما مهم‌ترین عاملی که باعث می‌شود یک مسافر در مسیر درمان و آموزش ماندگار شود چیست؟

این موضوع تا حدودی به سلیقه افراد و تا حدودی به متد کنگره۶۰ مربوط می‌شود. هرکس در مسیر درست حرکت کند، وقت بگذارد و بتواند خدمت کند؛ قطعاً شرایط بهتری پیدا می‌کند، پیشرفت بیشتری خواهد داشت و می‌تواند در کنگره ماندگار شود؛ اما از نظر شخصی من، اصلی‌ترین چیزی که باعث ماندگاری انسان در کنگره می‌شود خدمت است؛ باید همیشه در نظر داشته باشیم که به ما کمک شده و دست ما را گرفته‌اند؛ ما هم باید همین کار را ادامه دهیم؛ این حلقه و زنجیره نباید از هم گسسته شود. هر کس باید به اندازه توان و زمانی که دارد در مسیر خدمت قرار بگیرد.

فردی که در کنگره خدمت می‌کند، عمل نکردن به حرمت‌ها چه تأثیری می‌تواند در جایگاه خدمتی او داشته باشد؟

افرادی که در کنگره خدمت می‌کنند نمی‌توانند در بیرون از کنگره یک رفتار داشته باشند و در کنگره حرمت‌ها را رعایت نکنند؛ اگر کسی حرمت‌ها را رعایت نکند به‌تدریج از مسیر اصلی خارج می‌شود. افراد زیادی داشته‌ایم که ظاهراً کار درست را انجام می‌دادند و به ظاهر اعمال نیکی داشتند؛ اما در اصل عملشان صالح و سالم نبوده است؛ به همین دلیل خیلی زود از مسیر کنگره فاصله گرفته‌اند. کنگره مسیر خودش را ادامه داده؛ اما آن افراد دیگر در کنگره حضور ندارند.

از نظر شما یک خدمتگزار موفق چه ویژگی‌هایی دارد؟

یک خدمتگزار موفق باید بتواند به حال خوش برسد، آرامش و آسایش داشته باشد و این حال خوب را به دیگران منتقل کند؛ اگر انسان بتواند چنین حال و ویژگی‌ داشته باشد؛ یعنی مسیرش درست است و خدمت درستی را انتخاب کرده است؛ در غیر این صورت باید بیشتر روی خودش کار کند تا بتواند این حس خوب را به دیگران منتقل کند.

اگر مسافر یک همسفر به هر دلیلی سفرش را خراب کند، شما برای این همسفر چه توصیه‌ای دارید؟

یک همسفر ممکن است در ابتدا به خاطر درمان فرزند یا همسرش وارد کنگره شود؛ اما با دریافت آموزش‌های کنگره به‌تدریج متوجه می‌شود که در حقیقت باید برای خودش و آموزش‌های خودش در این مسیر قرار بگیرد؛ قطعاً وقتی مسافر سفرش را خراب می‌کند؛ برای همسفر بسیار سخت است و می‌تواند از نظر روحی به او آسیب بزند؛ اما اگر همسفر یاد بگیرد که برای خودش و به خاطر آموزش‌هایی که دریافت می‌کند به کنگره بیاید و حضورش را وابسته به رفتار مسافر نکند؛ قطعاً می‌تواند مسیر بهتری را طی کند و به آرامش و پیشرفت بیشتری برسد. همسفر در کنگره آموزش می‌گیرد که چگونه با چنین شرایطی با مسافرش رفتار کند و مهم‌تر از آن، چگونه خودش از مسیر خارج نشود؛ اگر همسفر هم به دلیل خراب شدن سفر مسافر کنگره را رها کند، ممکن است به‌تدریج هر دو از مسیر آموزش و درمان فاصله بگیرند. از طرفی وقتی مسافر ببیند همسفر دیگر پیگیر مسیر نیست ممکن است او هم ادامه مسیر را رها کند و در نهایت مشکلات بیشتری در زندگی مشترک ایجاد شود؛ بنابراین توصیه من به همسفر این است که حتی اگر مسافرش در مقطعی از مسیر دچار مشکل شد، خودش مسیر آموزش و درمانش را ادامه دهد و برای خودش در کنگره بماند. حضور و آموزش همسفر نه‌تنها به حفظ آرامش خودش و خانواده کمک می‌کند، بلکه می‌تواند زمینه‌ای باشد تا مسافر هم دوباره به مسیر برگردد.

در پایان از دیده‌بان مسافر عبدالله سپاسگزاریم که با گشاده‌رویی و نگاه عمیق خود، بخشی از تجربه و اندیشه خویش را با ما به اشتراک گذاشتند. امیدواریم آنچه در این گفتگو بیان شد، تنها در حد خواندن باقی نماند و هر کدام از ما بتوانیم از میان این سخنان، نکته‌ای برای بهتر دیدن، درست‌تر حرکت کردن و خالصانه‌تر خدمت کردن پیدا کنیم. برای ایشان و همه اعضاء خانواده بزرگ کنگره۶۰، روزهایی سرشار از آرامش، آگاهی و برکت آرزومندیم.

مصاحبه‌کننده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر ستاره (لژیون پنجم)
طراح سؤالات: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)، همسفر کبری و همسفر فاطمه رهجویان راهنما همسفر ستاره (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون پانزدهم)
ارسال: همسفر کبری رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هفدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حر