جلسه دوم از دوره ششم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی سنایی به استادی ایجنت همسفر مهدیه، نگهبانی همسفر منصوره و دبیری همسفر پریسا با دستور جلسه «هفته دیده بان» روز یکشنبه دوم شهریور ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
پیش از آنکه بخواهم در مورد دستور جلسه صحبت کنم، شایسته است هفته دیدهبان را خدمت آقای مهندس، نخستین دیدهبان کنگره ۶۰، سرکار خانم آنی بزرگ، همسر گرامی ایشان و دومین دیدهبان، استاد امین، و همچنین خانم آنی کماندار و سایر دیدهبانان محترم تبریک عرض کنم. پیامی که آقای مهندس برای هفته دیدهبان در نظر گرفتهاند، گویای اهمیت جایگاه دیدهبانان است. ابتدا این پیام را میخوانم و سپس در مورد جایگاه دیدهبان، مسئولیتهای آنان و چرایی قرار گرفتن این جشن در دستور جلسات کنگره صحبت خواهم کرد. پیام هفته دیدهبان چنین است: «دیدهبانها ستونهای کنگره هستند که بنای کنگره بر شانههای آنها استوار خواهد بود؛ بنابراین همه باید به آنها احترام بگذاریم.» همانطور که در این پیام آمده، دیدهبانان ستونهای کنگره هستند و ما میدانیم در هر بنایی که قرار است تأسیس شود، ستونها چه نقش مؤثری دارند. در واقع وظیفه ستون، به دوش کشیدن بار ساختمان است. پس پیام، خود گویای اهمیت جایگاه دیدهبانان است. حال باید پرسید دیدهبان کیست؟ چه جایگاهی در کنگره دارد؟ چه کسانی میتوانند در این جایگاه قرار بگیرند و چه مسئولیتهایی دارند؟ آیا آقای مهندس به تنهایی نمیتوانستند این سیستم را اداره کنند؟
از قدیمالایام هنگامی که کلمه دیدهبان به گوش میرسد، ذهن ما به سمت کسی میرود که بر بلندی ایستاده و از آنجا همه چیز را نظارت میکند. چرا نظارت میکند؟ تا گزارش را به فرمانده برساند. در کنگره نیز چنین است. بالاترین جایگاه خدمتی پس از بنیان کنگره، متعلق به دیدهبانان است. بنابراین کسی که قرار است در این جایگاه قرار گیرد، باید بینقص باشد و آنقدر بر روی خود کار کرده باشد که الگویی کامل باشد. اینگونه نیست که کسی اعلام کند من میخواهم دیدهبان باشم؛ بلکه آقای مهندس و شورای دیدهبانان آنها را انتخاب میکنند. چرا آقای مهندس شورای ۱۴ نفره دیدهبانان را تأسیس کردند؟ در آن سالهای نخستینِ تأسیس کنگره، تفکر آقای مهندس چنان اندیشمندانه بود که دوردستها را میدیدند. از همان ابتدا فرمودند کنگره نباید به یک شخص خاص متکی باشد تا اگر خدایناکرده برای آن شخص اتفاقی افتاد، به سیستم خللی وارد نشود. به همین دلیل ۱۴ نفر انتخاب شدند. مدت خدمت یک دیدهبان، چهار سال است؛ اما در شورای دیدهبانان کسانی حضور دارند که از ابتدا بودهاند و تا پایان نیز خواهند بود؛ زیرا عملکردشان در طول این سالیان چنان عالی بوده و به توسعه سیستم کمک کردهاند که کنگره به وجودشان نیاز دارد. اما برای سایر اعضا، به دلیل آنکه «صفت گذشته در انسان صادق نیست»، پس از چهار سال تغییراتی انجام میشود.
هدف آقای مهندس از گنجاندن هفته دیدهبان در دستور جلسات چیست؟ یکی از دلایل این است که دیدهبانان محترم در این هفته به تمامی شعب سرکشی میکنند. چون تعداد شعب در سطح کشور بسیار زیاد شده است (آقای مهندس از بیش از ۱۰ هزار شعبه سخن میگویند)، ایشان بهتنهایی قادر به اداره همه شعب نیستند. به همین دلیل هر یک از دیدهبانان مسئولیت نظارت بر چند شعبه را بر عهده دارند. آنها نقاط قوت و ضعف را بررسی کرده و در مورد تاریخچه و سختیهای کنگره صحبت میکنند تا تازهواردی که وارد میشود، گمان نکند کنگره از ابتدا به همین شکل بوده و همهچیز آماده بوده است. به خاطر دارم شعبه عطار، نخستین شعبه در نیشابور بود؛ اما آن هم از ابتدا ساختمان نبود، بلکه از پارک آغاز شد. در گرما و در سرما. تصور کنید اکنون با اندک قطعی برقی در گرما نشستهایم و طاقت نداریم؛ چه برسد به آن زمان که در گرما و سرما، بچهها و راهنماها در پارک خدمت میکردند. سپس شعبههای خیام، معدن و سنایی از دل شعبه عطار متولد شدند. این تازه گوشهای از ماجراست. ساعتها دیدهبانان از این شهر به آن شهر میروند؛ ساعتها در راه هستند، خسته میشوند، اما با دل و جان این وظیفه را به انجام میرسانند.آقای مهندس میفرمایند دیدهبانان کسانی هستند که علاوه بر تعهد و تخصص، از اخلاقی نیکو برخوردارند و مردمدار هستند. انشاءالله ما نیز بتوانیم در این هفته، بهویژه روز پنجشنبه که جشن دیدهبان است، با نظم کامل و دیسیپلین رفتار کنیم. سعی کنید یک ربع پیش از شروع جلسه حضور داشته باشید؛ با پوشش مناسب، شال سفید و رعایت کامل موازین.
ما در جشن دیدهبان به وسیله پاکت از آنان قدردانی میکنیم. اینکه هر کس چه مبلغی داخل پاکت میگذارد، به خودش بستگی دارد. برخی میگویند دیدهبانان نیازی به این پول ندارند، وضعشان خوب است یا خدمت بلاعوض میکنند. درست است، آنها چشمداشتی ندارند؛ اما این مسئله برای «منِ رهجو» مهم است. کائنات میخواهد ببیند من قدردان هستم یا دچار کفران نعمت میشوم؟ این آزمونی برای من است.قدردانی در کنگره سهجانبه است: زبانی، دلی و با پاکت. همه ما ادعای قدردانی داریم، اما وقتی منافع شخصیمان به خطر میافتد، آیا واقعاً قدردان هستیم؟ اگر این باور را داشته باشم که عملکرد من بر کل سیستم تأثیرگذار است، دیگر خلاف قوانین عمل نمیکنم. استاد امین در سیدی «مسئولیت» بهخوبی میفرمایند که انسانهای خوب کسانی هستند که اصول الهی را رعایت کنند. اصول الهی در کنگره همان حرمتهاست: دروغ نگو، قضاوت نکن و تجسس نکن.بسیاری از مواقع منِ رهجو با ناآگاهی، حرمتها را زیر پا میگذارم. یک نفر دیگر از دور شاهد این قضایاست و او نیز شروع میکند به قضاوت و تجسس. اگر کسی در کنگره کار اشتباهی انجام داد، من باید از آن درس بگیرم، نه اینکه غیبتش را بکنم. ما آمدهایم تا ضد ارزشها را دور بریزیم، نه اینکه تاریکی جدیدی به تاریکیهای پیشینِ خود بیفزاییم.
رفتار من میتواند به کل سیستم ضربه بزند. برای آقای مهندس کاری ندارد شعبهای را تعطیل کنند، اما آنگاه تکلیف مسافران و همسفرانی که حالشان خراب است و امیدشان به اینجاست چه میشود؟ پس تصور نکنید رفتار شما تأثیری ندارد. عزیزان، حرمتها را در لژیونها گوشزد کنید. یادمان نرود روز اول با چه حال خرابی وارد شدیم. همیشه دوربینتان بر روی خودتان باشد، نه بر روی دیگران. انشاءالله که این هفته بتوانیم جشنی شایسته در شأن دیدهبانان عزیز برگزار کنیم و به بهترین شکل، قدردان زحمات آنان باشیم.
مرزبانان کشیک: مسافر مجتبی و همسفر مهناز
تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر مهدیه
همسفران نمایندگی سنایی نیشابور
- تعداد بازدید از این مطلب :
417