دیده‌بان‌ها چشم‌های هوشیار

سال‌ها در کنار یک مصرف‌ کننده بوده‌ام. یک شخصی که هر روزِ زندگی‌اش با اعتیاد بازی می‌شد و من در تمام آن روزها کنارش بودم. شما می‌دانید چه می‌گویم، به این معنی که هر روز زمین خورد و مثل یک آدم تنها، دلشکسته و ناامید به هر چیزی بسته می‌شد تا بلند شود؛ اما این جایگاه مقدس و کنگره۶۰ به من چیزی داد که سال‌ها نتوانستم خود به زبان آورم.

 امید، همان امیدی که باورش نمی‌کردم که امکان دارد یک روز آن مصرف‌ کننده رها شود. زمانی که این معجزه بزرگ اتفاق افتاد و این نتیجه‌ عشقی است که این مکان به یک انسان ناکام که امیدش از دست رفته بود، به قلب، جان من و به جانِ آن مصرف‌ کننده دوباره برگشته است. امروز اینجا می‌خواهم در این جایگاه مقدس از دیده‌بان‌های بی‌ادعا، این ساختار دلی تشکر کنم.

من با چشمان خودم دیده‌ام؛ وقتی که آن مصرف‌ کننده در مسیر بود و رها شد، چه معجزه‌ای در این اتاق‌ها و مکان مقدس اتفاق می‌افتد. من همچون یک همراه این معجزه‌ها را با چشمان خود دیده‌ام؛ وقتی به ساختار کنگره۶۰ نگاه می‌کنم، یاد یک درخت بزرگ و سبز می‌افتم. آقای مهندس ریشه‌ این درخت هستند و دیده‌بان‌ها تنه و ساقه‌ اصلی که باعث می‌شوند این درخت قد بکشد. در این مدت فهمیده‌ام که دیده‌بان‌ها فقط یک نقش نیستند. آن‌ها کسانی هستند که به آن بلوغ فکری رسیده‌اند و خیرِ جمع را بر منفعت خودشان، مقدم می‌دانند. راستش را بخواهید یادگیری این نکته برای من مثل یک درس بزرگ است. این که چه طور می‌توانیم از خودمان فراتر برویم و فکر کنیم که پیشرفت کنگره، پیشرفت خود ما خواهد بود.

دیده‌بان‌ها مثل چشم‌های هوشیار و مهربان این خانه هستند. آنها در تنهایی و بی‌‌ادعایی، تمام جزئیات را می‌بینند، با دلسوزی و سلامت مراقب آن ساختار هستند. آن‌ها کاری می‌کنند که ما احساس امنیت کنیم؛ حتی اگر در پشت صحنه و بدون هیچ توجهی به خودشان، تمام توانشان را می‌گذارند. من معتقدم بزرگترین تشکر و قدردانی ما از این بزرگواران، رعایت حرمت‌های کنگره است. رشد واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که ما با آموزش، خدمت و اخلاق بالا برویم، نه با تخریب دیگران؛ وقتی ما به نقطه از آگاهی برسیم و منفعت کنگره را اولویت قرار دهیم، تازه می‌توانیم بگوییم که در مسیر درست هستیم. در پایان از صمیم قلب برای تمام دیده‌بان‌ها و خدمتگزاران بی‌ادعای کنگره که با عشق و بدون چشم‌داشت در حال حرکت هستند، آرزوی آرامش، عشق و شادی می‌کنم.

نویسنده: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر ساره (لژیون نهم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون شانزدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی فردوسی مشهد