پایه کنگره بر اساس فرمانبرداری نهاده شده است

سیزدهمین جلسه از دوره سیزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی جهانبین شهرکرد؛ به استادی اسیستانت دیده‌بان مسافر محمد، نگهبانی مسافر خسرو و دبیری موقت مسافر بهرام، با دستور جلسه «وادی ششم و تأثیر آن روی من» سه‌شنبه ۲۷ مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمد هستم یک مسافر.

خداوند را شاکر هستم که فرصتی پیش آمد تا در کنار شما عزیزان آموزش بگیرم. امروز دو دستور جلسه داریم؛ دستور جلسه اول، وادی ششم و تأثیر آن روی من و دستور جلسه دوم، جابه‌جایی مرزبان‌ها می‌باشد. 

در مورد دستور جلسه وادی ششم، «حکم عقل را در قالب فرمانده کاملاً اجرا نماییم». برای اینکه شخص بتواند از تاریکی اعتیاد خارج شود، ما اعتقاد داریم اعتیاد نبودِ نور است و شرط خروج از این تاریکی، طی کردن چهارده وادی است. چهار وادی اول، خط و خطوط فکری شخص را مشخص می‌کند که چگونه باید فکر کند، به چه چیزهایی باید فکر کند و به چه چیزهایی نباید فکر کند. اصلاً من برای چه می‌خواهم رها شوم؟ اصلاً اعتقاد دارم که اعتیاد یک تاریکی است یا نه؟ آیا فقط مصرف مواد است و باید مواد را کنار بگذارم؟ برای چه می‌خواهم از تاریکی گذر کنم؟ این ریشه کار است. موقعی که درک کردم اعتیاد، خودِ جهل، ندانستن و تاریکی است، طبیعی است که تلاش کنم علمی را یاد بگیرم، حرکت کنم و از این جهل خارج شوم. بعد از آن، وادی پنجم می‌گوید: یاد گرفتی به چه فکر کنی و چطور فکر کنی، حالا وقت حرکت است؛ چون فکر به‌تنهایی هیچ کمکی نمی‌کند.

در مسیر حرکت، شخص می‌تواند از دو قسمت فرمان بگیرد؛ یکی نفس اماره و دیگری عقل. به هر کدام که بها بدهی، همان نقش در زندگی‌ات پررنگ‌تر می‌شود. اصولاً نفس اماره پیشنهادهای قشنگ‌تر و خوشمزه‌تری دارد و ملموس‌تر است، ولی عقل فرمان‌های سختی می‌دهد؛ یعنی یک کار درست از ما می‌خواهد. حالا باید ببینی تو فرمانبردار کدام هستی.

 پایه کنگره بر اساس فرمانبرداری نهاده شده است. امروز مرزبان می‌آید فرمان‌ها را اجرا کند و در آخر دوره مرزبانی، تبدیل به یک مرزبان فرمانبردار می‌شود؛ یعنی افرادی به نتیجه می‌رسند که فرمانبردارهای خوبی باشند و بعد به فرماندهی هم می‌رسند. حالا ما از کجا بدانیم فرمانی که می‌آید از کدام سمت است؟ نفس اماره دائماً به یک کار اصرار می‌ورزد، ولی عقل یک بار فرمان می‌دهد. اگر انجام دادی، فرمان‌های بعدی هم می‌آیند و هرجا فرمانبرداری نکردی، دوباره نفس اماره سکاندار می‌شود و عقل کناره‌گیری می‌کند.

شخصی که فرمانبردار خوبی باشد، قطعاً فرمانده خوبی هم می‌شود. مرزبان در جایگاه خودش اول فرمانبرداری از قوانین را یاد می‌گیرد و بعد در ادامه، فرماندهی قوی می‌شود و تغییر جایگاه می‌دهد. مرزبان شخصی است که تمام چهارده وادی را در زندگی عملی می‌کند. شاید در ابتدا فرمانبرداری کردن از عقل کمی سخت باشد، اما لذتی که در ادامه دارد، فراتر از تصور است. مرزبان شخصی است که اول فرمانبردار راهنمایش بوده، به رهایی رسیده، عملکرد مناسبی داشته، رأی آورده و به این جایگاه رسیده است. در حضور همه اعضا پیمان می‌بندد که کاملاً حافظ حریم‌ها و حرمت کنگره باشد و در آخر، روزی که شالش را تحویل می‌دهد، در اصل به مرزبان تبدیل می‌شود.

ما وظیفه داریم که به مرزبان‌ها احترام بگذاریم و فرمانبردار باشیم. در کنگره ما شخص را نمی‌شناسیم، بلکه جایگاه اهمیت دارد. من اگر به مرزبان احترام بگذارم، به شخص احترام نگذاشته‌ام؛ به خودم احترام گذاشته‌ام، به جایگاه احترام گذاشته‌ام و به هستی اعلام کرده‌ام که من فرمانبردارم و می‌خواهم زندگی‌ام را تغییر دهم.

 از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، از همه شما سپاسگزارم.

نگارنده: محمد لژیون ۷

عکاس: مسافر محمد لژیون ۵

تنظیم: مسافر علی لژیون ۷

ارسال: مرزبان خبری مسافر صابر

نمایندگی جهانبین شهرکرد/مسافران