آگاهی و دانش انسان‌ها با هم برابر نیست. (نمایندگی بنفشه شیروان)

جلسه دهم از دوره دوازدهم سری کارگاه‌های آموزشی_ خصوصی خانم‌های مسافر و همسفر نمایندگی بنفشه شیروان، با استادی مسافر مریم، نگهبانی مسافر زهرا و دبیری راهنما همسفر فاطمه، با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟»، روز شنبه ۱۷ مردادماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۳:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان، مریم هستم، یک مسافر.

پیش از هر چیز، از راهنمای عزیزم، خانم مریم، صمیمانه سپاسگزارم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. امیدوارم تعطیلات به همه خوش گذشته باشد و همگی با انرژی مثبت به کنگره بازگشته باشید.

موضوع دستور جلسه امروز، «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» است. خداوند جهان را بر مبنای عدالت بنا کرده و انسان را با اختیار، توانمند ساخته تا بر سرنوشت خود اثر بگذارد. من یاد گرفتم که اگر کسی بتواند در درون خود، میان نیروهای مثبت و منفی عدالت برقرار کند، مسلماً در زندگی بیرونی نیز انسانی موفق، متعادل و عادل خواهد بود.

پیش از این، مفهوم عدالت را در یکسان بودن می‌دیدم. با خودم می‌گفتم: چرا همه با هم یکی نیستند؟ چرا یکی ثروتمند است و دیگری نیازمند؟ یکی در غم است و دیگری در شادی؟ یکی مصرف‌کننده است و دیگری حتی سیگار هم نمی‌کشد؟ اما تفکر کردن بر آموزش‌های جهان‌بینی، چشم‌های من را باز کرد.

فهمیدم که عدالت به معنای هم‌اندازه بودن در ظاهر نیست، بلکه به معنای قرار دادن هر چیز در جایگاه اصلی خودش است. آگاهی و دانش انسان‌ها با هم برابر نیست؛ همان‌طور که در یک خانواده، اعضا با هم متفاوت فکر می‌کنند، در کنگره نیز هر کس بنا به سطح آگاهی خود، نظر و مشارکت می‌کند.

آقای مهندس در کنگره ۶۰ به‌درستی فرمودند: اگر همه‌چیز کاملاً برابر باشد، هرج‌ومرج و آشفتگی به وجود می‌آید. اگر جایگاه‌ها و وظایف مشخص نباشد، نه احترام باقی می‌ماند و نه کسی به رهایی و درمان می‌رسد. عدم برابری در جایگاه‌ها و سطح آگاهی، در واقع تضمین‌کننده نظم و حرکت تکاملی ما در مسیر رهایی است. در مسیر رهایی، نظم و انضباط، تعیین‌کننده سرنوشت ماست

دو نوع مسیر را در پیش روی خود می‌بینم. از یک سو، رهجویی را می‌بینیم که با پذیرش نظم، مسیر خودش را روشن می‌کند؛ او دستورالعمل‌ها را می‌شناسد، از داروی مراحل درمانش با دقت استفاده می‌کند و با رعایت سلسله‌مراتب و احترام به راهنما و مرزبان، در واقع به خودش احترام می‌گذارد. او با سی‌دی‌نویسی و مشارکت، نه‌تنها خودش به سوی رهایی شیرین حرکت می‌کند، بلکه الگویی برای دیگران می‌سازد.

اما در سوی دیگر، با رفتاری مواجه هستیم که تنها به دنبال حضور فیزیکی است؛ بدون مشارکت، بدون سی‌دی‌نوشتن و بدون رعایت قوانین. چنین رفتاری، فراتر از صرفِ وقت، در واقع فرصت رهایی را از خود سلب می‌کند و می‌تواند الگویی برای آسیب‌رساندن به دیگران باشد.

باید بدانیم که نظم و قانون، قلب تپنده کنگره است. وقتی یک تازه‌وارد به محیطی می‌آید که در آن همه‌چیز سر جای خودش است و مرزبان، راهنما و اعضا در چارچوب نظم حرکت می‌کنند، او امنیت و آرامش را حس می‌کند و با اشتیاق به این سفر ادامه می‌دهد.

به نظر من در کنگره باید عدالت را از خودمان آغاز کنیم. اگر وظایفمان را با دقت و خلوص انجام دهیم، محیطی خواهیم ساخت که همه در آن به رهایی می‌رسند. از خداوند سپاسگزارم که این مسیر را پیش روی من قرار داد و از راهنمای عزیزم، خانم مریم، ممنونم که در رسیدن به این حال خوش، یاور من بوده است. امیدوارم خداوند به ما توانایی زندگی در آرامش و انجام درست وظایف را عطا کند. ممنونم که با سکوت و توجه به من گوش دادید.

تایپ: همسفر راهنما فاطمه ـ نمایندگی بنفشه شیروان ـ لژیون سوم
ویرایش: مسافر راهنما مریم ـ لژیون یکم ـ نمایندگی بنفشه شیروان
بازبینی و ارسال: همسفر سولماز