عدالت در سیستم هستی کاملاً خودکار و هوشمند است

دوازدهمین جلسه از دور ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی بروجن با استادی مسافر روح الله، نگهبانی مسافر یدالله و دبیری مسافر خداکرم با دستور جلسه: «عدالت، آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟ » روز سه‌شنبه 20 مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار گردید.

خلاصه سخنان استاد؛

سلام دوستان، روح‌الله هستم یک مسافر.

ابتدا از همه عزیزانی که اجازه دادند امروز روی این صندلی بنشینم و آموزش بگیرم سپاسگزارم. موضوع امروز «عدالت» است. اگر جامعه‌ای را در نظر بگیرید، افراد آن مشخص و لمس‌شدنی هستند اما عدالت مفهومی است که چون توافق جمعی کاملی بر سر تعریف دقیقش وجود ندارد، بسیاری از افراد که می‌خواهند از زیر بار مسئولیت اشتباهاتشان شانه خالی کنند، ادعا می‌کنند که عدالت درباره آن‌ها اجرا نشده است. آن‌ها مدام به شرایط محیطی، خانواده یا کشور محل تولدشان ایراد می‌گیرند و می‌گویند چون شرایط ایده‌آل نبود، پس جهان ناعادلانه است. این نگاه منفی معمولاً در دو دسته از افراد دیده می‌شود؛ دسته اول کسانی هستند که مدام در حال «قیاس» هستند. آن‌ها دائماً خودشان را با دیگران مقایسه می‌کنند و می‌پرسند چرا فلانی که کنار من بود امروز مرزبان شده و من هنوز در جایگاه قبلی هستم؟ چرا او دکتر شد و من هنوز در این مقطع مانده‌ام؟ در حالی که قیاس، بزرگ‌ترین مانع برای رشد و بلوغ فکری است. دسته دوم کسانی هستند که «تعادل» لازم را ندارند. ما در هستی سه نوع تعادل داریم؛ تعادل پایدار که مثل توپی در کاسه است که اگر تکانه‌ای به آن وارد شود، پس از مدتی دوباره به مرکز و تعادل اصلی بازمی‌گردد؛ این‌ها آدم‌هایی هستند که با مشکلات زندگی، دوباره به مسیر درست برمی‌گردند. دوم، تعادل ناپایدار که با یک فشار کوچک از مدار خارج می‌شوند و معلوم نیست به کدام سمت می‌روند و سوم، تعادل بی‌تفاوت که مثل موبایلی روی میز با هر حرکتی به همان میزان جابه‌جا می‌شوند. پس اول باید خودمان را بشناسیم که در کدام دسته هستیم، چرا که کسانی که در کنگره هنوز به تعادل نرسیده‌اند، سیستم خمر بدنشان به‌ خوبی کار نمی‌کند و این موضوع مانع درک عدالت می‌شود. در سوره حمد به سه دسته اشاره می‌شود؛ «صراط‌الذین انعمت علیهم»، «غیرالمغضوب علیهم» و «ولاالضالین». وقتی می‌خواهیم از سطحی به سطح بالاتر ارتقا پیدا کنیم، مستقیم‌ترین مسیر همان صراط مستقیم است. دسته اول یا «انعمت علیهم»، کسانی هستند که نعمت‌یافته‌اند و با حرکت درست، پله‌های ترقی را طی می‌کنند. دسته دوم «غیرالمغضوب»، کسانی هستند که نعمت دارند اما به دلیل جهل یا ناسپاسی نمی‌توانند از آن استفاده کنند؛ مثلاً علم دارند ولی خیرِ آن به کسی نمی‌رسد، مثل کسی که بارها به کنگره آمده اما باز برگشت خورده و فرصت‌ها را سوزانده است. دسته سوم «ولاالضالین» هستند، کسانی که دنده عقب می‌گیرند و با کوچک‌ترین تکانه یا حادثه‌ای در زندگی، همه داشته‌هایشان از جمله پول، خانواده و اعتبارشان را از دست می‌دهند و سقوط می‌کنند. در نهایت، اگر می‌خواهیم سطحمان ارتقا پیدا کند، باید «خدمتگزار» باشیم. برای مرزبان شدن یا هر خدمتی، نیازمند یک نیروی محرک داخلی به اسم «خواسته‌ درون» هستیم؛ تا زمانی که خودتان نخواهید و در درونتان تشنه‌ی تغییر نباشید، غیرممکن است ارتقا پیدا کنید. عدالت در سیستم هستی کاملاً خودکار و هوشمند است؛ اگر حرکت کنید و در مسیر درست قرار بگیرید، عدالت به نفع شماست و اگر حرکت نکنید، باز هم عدالت درباره شما جاری است، چون هر کس دقیقاً همان چیزی را برداشت می‌کند که کاشته است. از اینکه به حرف‌هایم با دقت گوش کردید، خیلی ممنونم.

تایپ و عکس: مسافر احسان (لژیون هشتم)

ویرایش، تنظیم و ارسال خبر: مسافر کرامت

با احترام: مرزبان‌ خبری مسافر مصطفی