هفتمین جلسه از دوره اول کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی "آذر تبریز" با استادی مسافر فرید، نگهبانی مسافر ابوذر و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه "عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ برابرند؟" روز یکشنبه ۱۸ مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار گردید.
سخنان استاد:
خدای خودم را شاکر و سپاسگزارم که دوباره در جمع شما هستم. بعد از یک وقفه و تعطیلات تابستانی دو هفتهای، دوباره شما عزیزان را میبینم و در کنار شما هستم. بسیار خوشحالم و از حضور در جمع شما انرژی میگیرم. دلم برای همه شما تنگ شده بود. امیدوارم از این تعطیلات به نحو احسن استفاده کرده باشیم و با انرژی بیشتر و در حالت شارژ کامل، برای ادامه مسیر بازگشته باشیم.
«درمان، فوق ترک و تعادل، فوق درمان» است. همانطور که میدانیم، اگر سیستم ایکس یا همان مواد مخدر طبیعی بدن، بهصورت صحیح راهاندازی نشده باشد، روان و جهانبینی ما نیز در وضعیت بههمریخته و نامتعادلی قرار خواهد گرفت. به این وضعیت، «ترک» گفته میشود. زمانی که مواد مصرف نمیکنیم، اما در تعادل هم نیستیم، یعنی در وضعیت خماری قرار داریم. این وضعیت، شاید یکی از بدترین وضعیتهایی باشد که یک انسان میتواند تجربه کند. به عبارتی، ممکن است فردی که مصرف میکند، از نظر ظاهری وضعیت بهتری نسبت به فردی که بهصورت نادرست ترک کرده است داشته باشد؛ زیرا فرد مصرفکننده، حداقل در حالت نشئگی قرار دارد و ممکن است بتواند امور روزمره خود را انجام دهد، اما شخصی که صرفاً مواد را قطع کرده و به درمان نرسیده است، حتی قادر به انجام بسیاری از کارهای روزمره خود نیز نخواهد بود. بنابراین، صرفاً قطع مصرف، به معنای درمان نیست؛ زیرا در این حالت، سیستمهای طبیعی بدن بهدرستی کار نمیکنند و فرد همچنان در وضعیت نامتعادل قرار دارد. کنگره ۶۰ اعتقاد دارد زمانی به تعادل میرسیم که هر سه ضلع مثلث درمان، یعنی جسم، روان و جهانبینی، به یک مرحله مطلوب و متعادل رسیده باشند. تعادل، همان مفهوم عدالت را در خود دارد. در آرم کنگره ۶۰ نیز در رأس مثلث، «عدالت» قرار گرفته و در دو ضلع دیگر، «معرفت» و «عمل سالم» قرار دارند. در موضوع اعتیاد و درمان قطعی، رسیدن به تعادل، مهمترین اتفاقی است که برای ما رخ میدهد و نتیجهای است که از آموزشهای جهانبینی به دست میآوریم. جزوات و آموزشهای جهانبینی، و کتابهایی که در کنگره ۶۰ آموزش داده میشوند، به ما کمک میکنند تا به تعادل برسیم و بتوانیم در مسیر زندگی، نگاه و عملکرد متعادلتری داشته باشیم. اما در مورد بخش دوم دستور جلسه، یعنی اینکه «آیا همه در کنگره در یک جایگاه قرار دارند یا خیر؟»، پاسخ مشخص است: خیر. همانطور که در جامعه، جایگاه افراد با یکدیگر متفاوت است، در کنگره نیز جایگاه اشخاص یکسان نیست. برای مثال، نحوه برخورد ما با فردی که مصرفکننده مواد مخدر و تزریقی است، با نحوه برخورد ما با یک استاد دانشگاه یکسان نیست. در کنگره نیز دقیقاً به همین شکل است. برخورد ما و جایگاه اشخاص با یکدیگر متفاوت است. جایگاه یک تازهوارد، یک سفر اولی، راهنما، مرزبان، دیدهبان و نگهبان، هرکدام ویژگیها و مسئولیتهای خاص خود را دارند و با یکدیگر متفاوت هستند. البته مواردی نیز وجود دارد که در آنها با یکدیگر برابر هستیم. برای مثال، همه ما روی صندلیهای مشخص و یکسان مینشینیم و همه ما با عنوان «مسافر» در این مسیر حضور داریم. از این نگاه، با یکدیگر برابریم؛ اما از جنبههای دیگر، طبیعتاً تفاوتهایی میان افراد وجود دارد. این تفاوتها به میزان تلاش و کوشش هر فرد از ابتدای مسیر، آموزشهایی که دریافت کرده، اهدافی که در ذهن خود تعیین کرده و میزان تلاشی که برای رسیدن به آن اهداف انجام میدهد، بازمیگردد. برای مثال، دو نفر سفر اولی را در یک لژیون در نظر بگیرید. هیچگاه نمیتوان گفت جایگاه این دو نفر کاملاً با یکدیگر برابر است. یک سفر اولی را در نظر بگیرید که صحبتهای راهنمای خود را موبهمو انجام میدهد و هر دستوری که از راهنما دریافت میکند، بهدقت اجرا میکند. در مقابل، سفر اولی دیگری را در نظر بگیرید که نظم لازم را ندارد و به آموزشها و دستورات راهنما توجه کافی نمیکند. مشخص است که جایگاه این دو نفر با یکدیگر برابر نخواهد بود. یا شخصی را در نظر بگیرید که سفر خود را به پایان رسانده، به رهایی رسیده و اکنون راهنما شده است؛ در مقابل، فردی که سالهاست در کنگره حضور دارد، اما هنوز به رهایی نرسیده است. طبیعتاً جایگاه این دو نفر نیز با یکدیگر متفاوت خواهد بود. بنابراین، نگاه و جایگاهی که دیگران نسبت به ما دارند و جایگاهی که در مسیر به ما تعلق میگیرد، تا حد زیادی به عملکرد خودمان بازمیگردد. در واقع، خود ما هستیم که با انتخابها، رفتار، تلاش و عملکردمان مشخص میکنیم در چه جایگاهی قرار بگیریم. همه این موارد در نهایت به خود ما بازمیگردد.کسی که در اینجا تلاش و کوشش میکند، در جلسات مشارکت دارد، آموزش میگیرد و برای مسیر خود زحمت میکشد، طبیعتاً با کسی که صرفاً منتظر است زمان جلسه کنگره تمام شود و هرچه سریعتر از جلسه خارج شود، تفاوت خواهد داشت. پس جایگاه هر فرد، نتیجه عملکرد، تلاش، آموزشپذیری، نظم و حرکتی است که خودش در این مسیر انجام میدهد.
تهیه گزارش: مسافر نیما
ارسال مطلب: مسافر سعید
- تعداد بازدید از این مطلب :
90