آقای مهندس میفرمایند: در ادامه حلقههای حیات یک قانون کلی بر جهان هستی حاکم است که دارای حساب و کتاب میباشد و این قانون قدرت مطلق است. در این سیدی منظور از شب، تنها یک پدیده طبیعی نیست؛ بلکه آن بخشی از نظام هستی و نمادی از مراحل مختلف زندگی انسان معرفی شده است. شب نماد ظلمت و بدبختی و ویرانی است، شرایطی است که انسان در آن با مشکلات، ترسها و ناآگاهیهای خود روبهرو میشود و همانگونه که تاریکی شب مقدمه طلوع خورشید است و بخشی از چرخه تکامل است و از بطن تاریکی، روشنایی متولد میشود؛ بنابراین سختیهای زندگی نیز میتوانند زمینهساز رشد و تکامل انسان و رسیدن به روشناییها باشند. اگر انسان صبر و استقامت داشته باشد، میتواند از هر تاریکی به روشنایی برسد. این نگاه به جهان، ما را به فهم عمیقتری میرساند.
انوار نشانه خوبیها و پاکیها، روشنایی، پیشرفت، محبت و عشق است و از کلمه فجر استفاده شده که قسم به صبحگاهان است و تمثیل نور و روشنایی است. برای خروج از تاریکی، نیاز به فجر داریم، فجری که از دلِ شب و سیاهی بیرون میآید، یعنی یک راهنما، یک کسی که مسیر را میشناسد و تجربه عبور از تاریکی را دارد. در کنگره۶۰، راهنما نقش شفیع را دارد. شفیع یعنی واسطه روشنایی، یعنی کسی که وارد عمل میشود، رهجو را از تاریکی میگیرد و قدم به قدم به سوی نور هدایت میکند.
نکته دیگر، اهمیت زمان در فرآیند تغییر است. همانطور که شب به تدریج به صبح تبدیل میشود، تغییرات درونی انسان نیز نیازمند زمان، آموزش و حرکت مستمر است. هیچ تحول پایداری به صورت ناگهانی به وجود نمیآید و برای رسیدن به تعادل باید قوانین طبیعت را پذیرفت، یعنی دانستهها باید به عمل تبدیل شوند. زمانی که دانش به عمل بدل گردد، زندگی دگرگون میشود. این تغییر نه تنها برای فرد، بلکه برای دیگران نیز سودمند خواهد بود. انسان موجودی است که اگر در مسیر زندگی خود تغییر نکند، اگر دانشی کسب نکند و اگر حرکت نکند، دچار توقف، رکود و نهایتاً سقوط میشود. اصل و اساس خلقت بر تغییر بنا شده است. تولد، رشد، تجربه، یادگیری و حتی رهایی یک مسیر تحول است. برای اینکه انسان قدم در مسیر درست بگذارد، ابتدا باید بداند و سپس بر اساس دانستهها حرکت کند. این دقیقاً همان چیزی است که در کنگره۶۰ به آن توجه میشود. هنگامی که یک مسافر و یا همسفر وارد کنگره میشود، در همان قدم اول میفهمد که برای رسیدن به رهایی باید تغییر کند؛ اما این تغییر تنها یک ظاهر ساده نیست؛ بلکه تغییر باید در صور آشکار، مثل رفتار، گفتار، عادات، نظم، پوشش و در صور پنهان مثل تفکر، باورها، احساسات و نگرش که از یأس و تاریکی به امید و روشنایی تغییر کنند و این تغییراتی که درون انسان شکل گرفته، حالا در بیرون و در عمل دیده میشود؛ بنابراین صبر و زمان دو اصل مهم در تغییر انسان هستند.
در آخر برداشت من از این سیدی این است که در تاریکترین لحظات زندگی و دشوارترین مشکلات؛ نباید امید خود را از دست بدهم؛ زیرا طبق قوانین الهی، پس از هر شب، طلوعی در راه است و با حرکت در مسیر آموزش و عمل سالم میتوان به آرامش و حال خوش دست یافت.
منبع: سیدی شب
نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون دهم)
رابط خبری: همسفر شیما رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فریبا (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی امام قلی خان
- تعداد بازدید از این مطلب :
95