با حضور در جمع دما بالا می‌رود

بازتاب به معنای طنین و انعکاس است، طبیعت می‌تواند الگوی خوبی برای ما باشد، همان‌طور که خداوند در قرآن می‌فرماید: در آفرینش تفکر و تعقل کنید. هر قدر جسم نور بیشتری را جذب کند، حرارت بیشتری دارد و هر قدر آن جسم نور را منعکس کند، حرارت بیشتری از دست می‌دهد؛ همچنین می‌دانیم ارتفاع هم تعیین کننده دما است.‌ به ازای هر ۱۰۰ متر ارتفاع از سطح دریا یک درجه دما کاهش پیدا می‌کند؛ مثلاً ارتفاع قله اورست ۸۸۸۲ متر و ارتفاع کوه دماوند ۵۶۷۰ متر است، حال با اینکه ارتفاع قله اورست از قله دماوند بیشتر است، قله دماوند سردتر است، چرا اینگونه است؟ دماوند کوه منفرد و تنهایی است و کوه‌های زیادی اطراف آن نیست؛ ولی اطراف کوه اورست، کوه‌های زیادی با ارتفاع ۷۰۰۰ متر وجود دارد. وقتی که خورشید به اورست و کوهستان‌های اطرافش می‌تابد بخشی از نور را جذب و بخش دیگر را منعکس می‌کند، یعنی اورست از کوه‌های اطرافش نور جذب می‌کند و نور را هم به آن رشته کوه‌ها منعکس می‌کند، این موضوع باعث می‌شود اورست افت دما نداشته باشد؛ ولی قله دماوند مقدار نوری را جذب و بقیه نور را در فضا بازتاب می‌دهد و‌ چون هیچ کوهی اطرافش نیست، نوری جذب و دریافت نمی‌کند، پس هم افت و هم تغییر دما دارد.

در کنگره می‌گوییم، تکامل در جمع اتفاق می‌افتد، حال اگر نور خورشید را به نور الهی، سرما را به تاریکی که شخص در آن قرار می‌گیرد، کوه را به جایگاه انسان و یخ‌ها را به مقدار تاریکی تشبیه کنیم، اگر انسان‌ها رشته کوه باشند و کنار یکدیگر قرار بگیرند و اختلاف جایگاه وجود نداشته باشد، نور یکدیگر را جذب می‌کنند.

در کلام الله آمده است: هیچ موجودی از خودش نوری ندارد، خدا این نور الهی را به همه آن‌ها می‌دهد؛ حتی اگر این انسان در تاریکی، سرما، انجماد و اعتیاد، ۶۰ درجه زیر صفر باشد و هر قدر قطر این یخ‌زدگی برای این انسان‌ها بیشتر و لایه‌ها هم بیشتر باشد، نور برگردانده می‌شود، یعنی جذب نور وجود ندارد و بدتر از آن، این است که اگر این انسان تنها باشد یا بخواهد به تنهایی به نتیجه برسد و به تنهایی از تاریکی خارج شود، این امکان‌پذیر نمی‌باشد؛ چون قادر به جذب نور نیست؛ ولی وقتی فرد داخل جمع انسان‌هایی با ویژگی‌ها و درد مشترک، می‌شود، یعنی ۸۰ تا ۱۰۰ کوه دیگر وجود دارند. شاید خیلی از آن‌ها یخ زده باشند یا یخ آن‌ها ذوب شده باشد، مسئله این است که همه آن‌ها به این شخص نور را بازتاب می‌دهند. وقتی شخص در لژیون قرار می‌گیرد، از بقیه نور می‌گیرد و یخش باز می‌شود و حالش بهتر می‌شود و این روند ادامه پیدا می‌کند. 

با حضور در جمع، دما بالا و بالاتر می‌رود تا زمانی که مثل کوهی شود که دیگر منجمد نیست. کوهستانی که یخ‌های آن آب شده و از آب شدن یخ‌ها، سرزمین سرسبز و پوشیده از گیاه تمام سطح آن را گرفته است. کسی که منیت دارد و خودش را در جایگاهی بالاتر از آن چیزی که هست بداند، اگر با این تصور وارد لژیون شود، او همانند کوه دماوند تنها است، یعنی همه با ارتفاع ۳۰۰۰ متر هستند، ولی این شخص فکر می‌کند ۶۰۰۰ متر ارتفاع دارد و این شخص با این باور هیچ دریافتی از محیط اطرافش ندارد به خاطر همین حالش بد است، پس فردی که منیت دارد نه جذب و نه دریافتی دارد. تکبر و خود بزرگ‌ بینی که به باور خویش برتری و کوچک شمردن دیگران گرایش دارد، این فرد نیز نمی‌تواند نور دریافت کند و در سرمای مطلق قرار دارد.

مورد دیگر اینکه فرد مصرف کننده ذخایر درونی خود را به‌ وسیله استفاده از مواد از بین می‌برد و کالبد و هاله اطراف خویش را نابود می‌کند و باعث بی‌تعادلی می‌شود، درست مثل انسان‌ها که ذخایری نظیر درختان را به صورت افراطی از بین برده‌اند و تبدیل به انرژی کرده‌اند و این استفاده افراطی، تعادل دما را در کره زمین از بین برده است. دما و گرمای بالا نشانه این بی‌‌تعادلی است.

منبع: سی‌دی بازتاب
نویسنده: همسفر آفرین رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر‌ یگانه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر وجیهه رهجوی راهنما همسفر نفیسه (لژیون بیست و یکم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فریبا (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی امام قلی خان