شیشه نه ماده مخدر است ونه ماده محرک بلکه مخرب است

راهنما همسفر فاطمه:

اگر بخواهیم تاریخچه شیشه را بررسی کنیم، باید بدانیم که شیشه از ماده‌ای به نام آمفتامین ساخته می‌شود، آمفتامین خود نیز یک ماده مخدر است، سابقه تولید شیشه به جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد؛ هدف از ساخت آن افزایش انرژی، رفع خستگی و بیدار نگه داشتن طولانی‌مدت سربازان در طول جنگ بود.

در سراسر دنیا، شیشه را به عنوان یک ماده محرک معرفی می‌کنند؛ مهندس حسین دژاکام معتقدند که شیشه نه ماده مخدر است و نه ماده محرک، بلکه آن را یک ماده مخرب می‌دانند، تخریب‌های ناشی از مصرف شیشه بسیار شدید است، نخستین تأثیر آن بر مغز است؛ به‌گونه‌ای که میزان ترشح دوپامین را تا ۱۱ برابر افزایش می‌دهد، افزایش بیش از حد دوپامین می‌تواند باعث بروز توهم، روان‌پریشی و علائمی شبیه اسکیزوفرنی شود و این توهمات گاهی بسیار شدید هستند.

خوشبختانه با روشن شدن صورت‌مسئله اعتیاد توسط جناب مهندس در کنگره‌۶۰، افراد با هر نوع ماده مصرفی می‌توانند به درمان و رهایی برسند، ایشان می‌فرمایند: مصرف‌کنندگان یک‌شبه مصرف‌کننده نشده‌اند؛ بلکه در یک بازه زمانی، به‌تدریج سیستم‌های شبه‌افیونی بدن آن‌ها از کار افتاده است؛ بنابراین نمی‌توان یک‌شبه مصرف مواد را قطع کرد و به درمان رسید، برای بازسازی این سیستم‌ها و رسیدن به تعادل، حداقل ۱۰ ماه زمان لازم است، در کنگره با استفاده از داروی مناسب OT، روش DST و برنامه‌ای منظم، که زیر نظر راهنما اجرا می‌شود افراد به درمان و رهایی دست پیدا می‌کنند.

همسفر گلی:

از تخریب‌های ناشی از مصرف شیشه می‌توان به پوسیدگی دندان‌ها، اختلال در عملکرد پروستات، خشکی پوست، بوی بد دهان و بسیاری از آسیب‌های دیگر اشاره کرد، از نشانه‌های مصرف شیشه نیز می‌توان سرخی چشم‌ها و تیک‌های عصبی را نام برد، شیشه از خانواده متاآمفتامین‌ها است، مصرف این ماده سطح دوپامین مغز را تا ۱۱ برابر افزایش می‌دهد که می‌تواند باعث بروز توهم در فرد شود، به همین دلیل، مصرف‌کنندگان شیشه ممکن است رفتارهای بسیار پرخطر از خود نشان دهند و گاهی به خود یا اطرافیان آسیب برسانند؛ زیرا شیشه به‌طور مستقیم بر مغز اثر می‌گذارد.

مهندس حسین دژاکام می‌فرمایند: که بیشترین تخریب شیشه بر ذهن و روان انسان است، مصرف این ماده موجب شک، بدبینی و سوءظن نسبت به اطرافیان می‌شود، زندگی در کنار افرادی که شیشه مصرف می‌کنند بسیار دشوار است؛ زیرا گاهی به دلیل توهمات شدید و ترس‌های غیرواقعی، رفتارهای خطرناکی از خود بروز می‌دهند و حتی ممکن است دست به خودکشی بزنند، تخریب‌های ناشی از شیشه به‌قدری گسترده است که مهندس حسین دژاکام از مصرف‌کنندگان آن با عنوان مصرف‌کنندگان شاخ‌دار یاد می‌کنند، ایشان همچنین می‌فرمایند که درمان این افراد حدود ۱۰ تا ۱۱ ماه زمان می‌برد و با استفاده از داروی OT و روش DST انجام می‌شود؛ امیدوارم همه مصرف‌کنندگان بتوانند با طی کردن مسیر درمان، به رهایی و حال خوش دست یابند.

همسفر سکینه:

شیشه ماده‌ای بسیار خطرناک و صنعتی است که با نام‌های آیس و کریستال نیز شناخته می‌شود، مصرف‌کنندگان شیشه معمولاً دچار بدبینی، احساس تحت نظر بودن و توهم می‌شوند؛ به‌عبارت دیگر، در حس درون و برون آن‌ها اختلال ایجاد می‌شود، این مسئله آرامش زندگی فرد و خانواده را بر هم می‌زند و در بسیاری از موارد باعث فاصله گرفتن فرد از خانواده و جامعه می‌شود؛ نکته قابل توجه این است که بسیاری از مصرف‌کنندگان، خود را معتاد نمی‌دانند و تصور می‌کنند چون شیشه مورفین ندارد اعتیادآور نیست.

آقای مهندس سال‌ها پیش نسبت به سونامی شیشه هشدار دادند و فرمودند: شیشه نه مخدر است و نه محرک، بلکه مخرب است، لاینحل ماندن مسئله اعتیاد در بسیاری از کشورها و نبود شناخت و آگاهی کافی نسبت به اعتیاد و درمان آن، باعث شده است که هر روز مواد جدیدی وارد عرصه اعتیاد شوند؛ موادی که در بسیاری از موارد، تخریب‌های سنگین‌تری را به همراه دارند.

از جمله این مواد می‌توان به کمیکال، کتامین و فنتانیل اشاره کرد که هرکدام آثار و عوارض خطرناکی دارند و مصرف آن‌ها می‌تواند موجب بیهوشی، اختلال شدید در عملکرد دستگاه عصبی و حتی ایست تنفسی شود، خوشبختانه در کنگره‌۶۰، درمان انواع مواد مخدر اعم از سنتی، صنعتی و محرک با استفاده از متد DST و داروی OT در یک بازه زمانی مشخص و تحت برنامه‌ای منظم انجام می‌شود و فرد به‌تدریج به تعادل جسم، روان و جهان‌بینی دست می‌یابد؛ در پایان باید گفت که ما در کنگره بر پایه تجربه، آموزش و نتایج عملی سخن می‌گوییم، امروز نمونه‌ها و الگوهای فراوانی وجود دارند که پس از طی مسیر درمان، در حال خدمت و کمک به مصرف‌کنندگان و خانواده‌های آنان هستند.

همسفر رقیه:

شیشه ماده‌ای فوق‌العاده خطرناک و مخرب است؛ زیرا از خانواده آمفتامین‌ها بوده و به‌صورت صنعتی تولید می‌شود، مصرف آن تأثیرات شدیدی بر جسم و روان فرد می‌گذارد و می‌تواند موجب بروز توهم و اختلال در تفکر و رفتار شود؛ به‌گونه‌ای که فرد گاهی دست به کارهایی می‌زند که با ارزش‌های انسانی و اخلاقی فاصله دارد؛ همچنین مصرف این ماده می‌تواند باعث بدبینی نسبت به دیگران، بی‌خوابی برای مدت طولانی، آزار و اذیت دیگران، کاهش وزن و بی‌اشتهایی شود.

بسیاری از افراد تصور می‌کنند که این مواد اعتیادآور نیستند، در حالی که چنین تصوری نادرست است، متأسفانه برخی از مخدرهای جدید در میان نوجوانان و جوانان رواج پیدا کرده‌اند و آثار منفی فراوانی بر جسم، روان و تفکر آنان بر جای می‌گذارند، خوشبختانه در کنگره‌۶۰ برای درمان اعتیاد راهکاری مؤثر ارائه شده است، در روش تدریجی DST با استفاده از شربت OT مصرف‌کنندگان انواع مواد مخدر در یک فرایند درمانی حدود ۱۰ تا ۱۱ ماهه، تحت درمان قرار می‌گیرند؛ همچنین با بهره‌گیری از آموزش‌های جهان‌بینی، روی خود کار می‌کنند و به‌تدریج به تعادل، زندگی طبیعی و آرامش بازمی‌گردند و از بند مواد خانمان‌سوز رهایی می‌یابند.

مشارکت گروهی لژیون پنجم
رابط خبری: همسفر گلی رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر زیبا دبیر اول سایت
ارسال: همسفر شهلا رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
نمایندگی همسفران دهخدا