شیشه توهم انرژی می‌دهد و جسم را تحلیل می‌برد

دستورجلسه (تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد «D.S.T»)

شیشه در سال ۱۸۹۳ در ژاپن ساخته شد. در جنگ جهانی دوم سربازان آمریکایی و ژاپنی برای برطرف کردن خستگی، افزایش انرژی و همچنین برای این‌که سربازان با کشت‌ و کشتار، احساسی برخورد نکنند، از این ماده استفاده می‌کردند. بعد از جنگ جهانی، این ماده به چند کشور از جمله ژاپن وارد شد و همه‌گیری مصرف آمفتامین رخ داد که باعث ممنوع شدن مصرف آن شد.

به چند دلیل گروه‌های زیادی به این مواد روی آوردند. یک دلیل این بود که گفته می‌شد، هروئین اعتیادآور نیست، آزمایش اعتیاد مثبت نمی‌شود و همچنین شایع شده بود که برای ترک مواد مخدر دیگر، از جمله هروئین و تریاک و مواد دیگر کاربرد دارد. دلیل دیگر این بود که گفته می‌شد برای لاغری و شفاف شدن پوست کاربرد دارد؛ به همین دلیل این ماده در کلینیک‌های زیبایی استفاده زیادی پیدا کرد. دلیل سوم این بود که گفته می‌شد برای بی‌خوابی و داشتن انرژی مفید است و در زمان امتحانات از آن استفاده می‌کردند.

یک باور غلط یا تعریف اشتباه در جامعه وجود دارد که می‌گویند، اعتیاد مسمومیت مزمن است. در حالی که در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، اعتقاد داریم اعتیاد یک جایگزینی مزمن است؛ زیرا هرگاه THC یا حشیش، مت‌آمفتامین یا شیشه، دی‌استیل‌مرفین یا هروئین که نام‌های علمی هستند، سم تلقی شوند، آنگاه مواد مخدر هم سم محسوب می‌شوند.

در کنگره۶۰، این باور کلی وجود دارد که تعادل بیوشیمی و تعادل نوروترانسمیتری در یک مصرف‌کننده شیشه به هم خورده است و معتقد هستیم با مصرف اپیوم‌تینکچر می‌توان این تعادل را به وجود آورد.

در درمان هر نوع بیماری، تشخیص بیماری بسیار مهم است. این‌که اصلاً بیماری چیست؛ یعنی باید به جزئیات رسیدگی شود. تشخیص یعنی مشخص شود، کدام قسمت از بخش‌های حیاتی فرد دچار مشکل شده است تا بتوانیم همان قسمت را درمان کنیم.

در فرد مصرف‌کننده تعادل هورمون‌ها، مدیاتورها و نوروترانسمیترها به هم ریخته است و برای به تعادل رساندن فرد باید این تعادل را به او بازگردانیم. تنها چیزی که می‌تواند به این تعادل کمک کند، اپیوم تینکچر با پروتکل خاص کنگره۶۰، است تا بدن فرد بتواند متابولیسم را کنترل کند و به تعادل برسد؛ یعنی مجموعه مواد مخدری که به فرد داده می‌شود، با مجموعه مواد مخدری که بدن تولید می‌کند، برابر شوند.

مصرف‌کنندگان شیشه اصولاً بعد از مصرف شیشه، به علت افزایش ده برابری دوپامین، احساس می‌کنند انرژی و قدرت زیادی دارند؛ در حالی‌که مصرف شیشه هیچ‌گونه انرژی به فرد نمی‌دهد؛ بلکه به علت افزایش بیش‌ از اندازه دوپامین و هوشمندی بدن برای رساندن فرد به حالت تعادل، بدن مجبور است با سوخت‌وساز زیاد این وضعیت را مرتفع کند و نتیجه آن لاغری مفرط فرد می‌شود.

افرادی که عمق تاریکی درونی آن‌ها زیاد است، با استفاده از این ماده مخرب، همه تلاش خود را انجام می‌دهند تا در پی اثبات توانایی‌های خود برآیند. دقیقاً شعبده‌بازی در اینجا رخ می‌دهد؛ زیرا فرد به علت تخریب‌های جسمی شیشه، نه‌تنها نمی‌تواند توانایی‌های خود را بروز دهد، بلکه هر روز از نظر جسمی ناتوان‌تر می‌شود؛ به‌نحوی که حتی در انجام کارهای روزانه نیز کم‌کم عاجز می‌شود.

این موضوع باعث می‌شود که یک فرد مصرف‌کننده شیشه، بعد از مدتی مجبور شود با مصرف هروئین، متادون و تریاک، مقداری از اضطراب و تشویش‌های بسیار شدید ناشی از مصرف شیشه را کاهش دهد و در نتیجه دچار چندمصرفی و تخریب‌های بسیار شدید جسمی شود.

شیشه نیز مانند سایر مواد مخدر، از علائم سندرم محرومیت بی‌بهره نیست. برای به تعادل رساندن و درمان فرد مصرف‌کننده شیشه، در کنگره۶۰، از داروی اپیوم‌تینکچر با پروتکل خاصی بهره برده می‌شود که منجر به درمان فرد مصرف‌کننده می‌شود.

علی‌رغم باورهایی که در اجتماع وجود دارد مبنی بر این‌که شیشه درمان ندارد، در کنگره۶۰، بر این باور غلط خط بطلان کشیده شد و افراد زیادی با استفاده از داروی مناسب و متد «D.S.T» به رهایی رسیدند. این موهبت الهی را مدیون مهندس حسین دژاکام و خانواده محترم ایشان هستیم.

منابع: «سایت رسمی جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، لژیون پزشکان، تاریخ ۲۰ آبان ۱۴۰۱»، «جزوه راهنما و راهنمایی، مبحث شیشه»
نویسنده: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون بیست و ششم)
رابط خبری: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون بیست و ششم)
عکاس: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر سهیلا ( لژیون نوزدهم)
ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون هفتم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی شیخ‌بهایی