برای من تنها میدانِ ورزش جسمی نیست؛ دانشگاهی است که در آن درسِ «صبر»، «احترام» و «پذیرش» می‌آموزم.

به نام آنکه مسیرِ نور را به من نشان داد

در این مسیرِ سفر، پیش از هر چیز، سپاسگزارِ آقای مهندس ،خانواده محترمشان و همچنین راهنمایان عزیزم، هستم؛ کسانی که مرا به سمت کنگره۶۰ سوق داد و چراغِ راه من شد.

به یاد می‌آورم روزهای نخستینِ حضورم در کنگره را؛ وقتی راهنمایم گفت: «جمعه ساعت ۶ صبح در پارک باش.» برای منی که عادت داشتم تازه ظهر از خواب بیدار شوم، این یک چالش بزرگ بود. اما آن جمعه‌ی به‌یادماندنی، اولین تجربه‌ی من در پارک بود؛ روزی که چنان انرژیِ سرشاری به جانم ریخت که تا پایانِ شب، گویی تولدی دوباره یافته بودم. 

در کنگره، ورزش مانند سی‌دی نوشتن یا استخر رفتن از آن «آب‌میوه‌های» حیاتی برای بازیابیِ حالِ خوش است. تفاوتِ میانِ کسی که فقط در شعبه حضور می‌یابد با کسی که جمعه‌ها در پارکِ ورزشی شرکت می‌کند، در عمقِ آرامش و ماندگاریِ این انرژی است.

اما این پارک، برای من تنها میدانِ ورزشِ جسمی نیست؛ دانشگاهی است که در آن درسِ «صبر»، «احترام» و «پذیرش» می‌آموزیم. تماشای صدها همسفر که سابقاً درگیرِ تاریکی بودند و حالا بدون کوچک‌ترین تنش یا بی‌احترامی در کنار هم ورزش می‌کنند، کلاسِ درسِ بزرگی است. من اینجا یاد می‌گیرم که وقتی داور به ضررم سوت می‌زند اعتراض نکنم، در شکست‌ها پرخاشگر نباشم و اگر هم‌تیمی‌ام اشتباهی کرد، به جای خرده گرفتن، با او همراه شوم. این آموزه‌ها، همان‌طور که در میدانِ بازی گره‌گشا هستند، در زندگیِ واقعی نیز چراغِ راهِ من شده‌اند.

امروز با افتخار در بیش از ۹۰ درصدِ این گردهمایی‌ها حاضر بوده‌ام و فرزندانم را نیز با خود می‌برم تا این حسِ ناب را تجربه کنند. در پایان، بار دیگر سرِ تعظیم فرود می‌آورم در برابرِ تمامیِ راهنمایانِ عزیزم (در بخشِ مسافران، ورزش و وایت) و از زحماتِ بی‌دریغِ بچه‌های سایتِ شعبه که این فرصت را برای دیده شدنِ این حالِ خوش فراهم می‌کنند، سپاسگزارم.

تهیه ، تنظیم و ارسال : مسافر محمد لژیون نهم

پارک پیروزی نمایندگی خواجو