دوازدهمین جلسه از دوره نود و دوم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی آکادمی، با استادی مسافر امید، نگهبانی مسافر ارشیا و دبیری مسافر میثم با دستور جلسه "قضاوت و جهالت"چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، امید هستم یک مسافر. در ابتدا از ایجنت محترم، گروه مرزبانی و راهنمای عزیزم تشکر میکنم که فرصت خدمت در این جایگاه را به من دادند تا بتوانم در کنار تجربه کردن، آموزش بگیرم. همیشه برای قضاوتِ یک نفر یا یک اتفاق، به یک پیشنیاز بزرگ احتیاج داریم: «جهالت و ندانستن». ما تنها زمانی بهراحتی حکم صادر میکنیم که از جزئیات، دردها و شرایطِ واقعیِ طرف مقابل کاملاً بیخبر باشیم. تصور کنید کسی در حال صعود از یک مسیر سخت و شیبدار است.
کسی که از دور یا از پایین کوه او را تماشا میکند، ممکن است بگوید: «چرا از آن مسیر میرود؟ چرا اینقدر کُند حرکت میکند؟ یا چرا مسیر اشتباهی را انتخاب کرده است؟» این قضاوت، دقیقاً ریشه در جهالت دارد؛ ریشه در ندانستنِ وزنِ سنگینِ کولهپشتیِ آن شخص، سنگهای لغزندهی زیر پایش و شرایط دشواری که فقط خودش آن را حس میکند.
وقتی انسان خودش درگیرِ صعود و عبور از مسیرِ زندگیاش باشد و تمام تمرکزش روی قدمهای خودش بماند، دیگر فرصت و انرژیای برای قضاوت کردنِ نحوهی قدم برداشتنِ دیگری ندارد. ما معمولاً زمانی دیگران را قضاوت میکنیم که خودمان در حاشیهی امن ایستادهایم و از مسیرِ سختِ طرف مقابل بیخبریم.
خیلی وقتها ذهن ما ناخودآگاه شروع به قضاوت میکند، چون قضاوت کردن کارِ راحتی است و انرژیای از ما نمیگیرد؛ اما درک کردن و فهمیدنِ شرایط دیگران، نیاز به آگاهی دارد. هر بار که مچِ ذهنم را در حالِ قضاوت میگیرم، به خودم یادآوری میکنم که من از پشتِصحنه و درونِ این آدم خبر ندارم. همین مکثِ کوتاه، جلوی خیلی از تاریکیها و جهالتها را میگیرد. از اینکه به صحبتهای من توجه کردید، از همه شما سپاسگزارم.
تایپ و بارگزاری: مسافر حمید لژیون دوم
- تعداد بازدید از این مطلب :
80