دکتر امین در سیدی «منیت» میفرمایند: منیت بزرگترین مشکل در تمام سطوح زندگی است. برای خودم مهم بود که بفهمم منیت چگونه رشد میکند؟ چگونه متولد میشود؟ در چه زمینههایی تخریب ایجاد میکند و چه بلایی بر سر صورهای پنهان انسان میآورد؟
نقطه آغاز منیت در انسان زمانی است که جایگاه خود را بالاتر از آن چه هست تصور میکند، او شروع میکند به حرکت در هستی و مهارتهایی در زمینههای مختلف کسب میکند و میدرخشد.
شرط لازم برای منیت این است که انسان تواناییهایی از خود بروز دهد و حرفی برای گفتن داشته باشد وگرنه کسی که توانایی ندارد نمیتواند منیت داشته باشد؛ پس شرط لازم کسب دانایی است، یعنی ظرفیت لازم در ما به وجود آید.
زمانی که از ما تواناییهایی سر میزند و مورد تشویق قرار میگیریم، انرژی تشویق دیگران در وجود ما جذب میشود در اینجا فرآیند قیاس به وجود میآید و خود را با دیگران بررسی میکنیم. اصل اتفاق اینجاست اگر دانایی ما به اندازه کافی باشد، دچار قیاس نمیشویم؛ اما اگر دانایی ما اندک باشد، نتیجه استخراج شده از قیاس تولد منیت است.
فکری برای ما شکل میگیرد و جایگاه خود را در هستی گم میکنیم، توقع احترام جایگاهی را داریم که شایسته ما نیست و اگر دیگران این احترام را به ما نگذارند، دچار خشم و تنفر میشویم.
اولین محصولی که از منیت به وجود میآید تنفر است. خشم، کینه، حسادت، مکر و تزویر، زیرمجموعه تنفر هستند در این حالت، تبادل انرژی درست را با طبیعت از دست میدهیم، حصاری دور خود میسازیم و به هیچکس اجازه نزدیک شدن نمیدهیم.
امواجی که از هستی به سمت ما میفرستد و جزئی از خوراک ماست از آن محروم میشویم، ناخودآگاه وارد حریم دیگران میشویم و شروع به دزدیدن انرژی دیگران میکنیم.
منیت بر چاکرای سوم (چاکرای خورشیدی) تأثیر میگذارد و ما دچار سرگردانی میشویم، اتصالاتمان را با هستی از دست میدهیم. بهطور کلی انسان به دو صورت میتواند در هستی فعالیت کند. تمام موجودات برای انجام کار و حرکت به انرژی نیاز دارند و این انرژی را باید از دیگران بدزدیم یا به مرحله تولید و جوشش برسیم.
اگر انرژی خود را از دیگران به دست آوریم همیشه ناراحت هستیم؛ ولی اگر از خودمان این انرژی را به دست آوریم، احتیاجی نداریم از دیگران چیزی را بدزدیم. در پایان آقای مهندس حسین دژاکام فرمودند: «انسان در هیچ رشتهای به کمال مطلق نمیرسد و تنها خداوند است که به کمال مطلق میرسد».
برداشت من از این سیدی این است که منیت از جایی آغاز میشود که دانایی ما برای مدیریت تواناییهایمان کافی نیست. قیاس نادرست ما را از جایگاه واقعیمان دور میکند و به دام تنفر، خشم و انزوا میاندازد.
راه رهایی افزایش دانایی و تولید انرژی از درون است نه وابستگی به تأیید دیگران و نه دزدیدن انرژی آنها و در نهایت پذیرش این حقیقت که کمال تنها از آنِ خداست و انسان باید در مسیر دانایی حرکت کند نه در توهم برتری.
منبع: سیدی «منیت» دکتر امین دژاکام
نویسنده: راهنمایی تازه واردین همسفر مریم
رابط خبری: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون سوم )
ویرایش و ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون یکم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بروجن
- تعداد بازدید از این مطلب :
62