ما همواره ظاهر امور را می‌بینیم

سلام دوستان سکینه هستم، یک همسفر.

قضاوت به معنای حکم دادن و جهالت به معنای نادانی است. قرار دادن این دو در کنار یکدیگر، به این معناست که باید از قضاوت‌هایی که بر پایه جهالت و نادانی است، پرهیز کنیم. اگر نسبت به کسی گمان بد داشته باشیم و در مورد او تجسس کنیم، وارد مرحله سرزنش می‌شویم.

هرگاه در مورد کارهایی که به ما مربوط نیست داوری کنیم، در واقع قضاوت کرده‌ایم؛ بنابراین باید افکار و اندیشه‌های خود را بازشناسیم و از دخالت در زندگی دیگران بپرهیزیم. هرچه از دانایی دورتر شویم، این قضاوت‌ها پررنگ‌تر می‌شوند و تنها زمانی به دانایی می‌رسیم که آموزش‌های لازم را فرا گرفته باشیم.

امکان خطا برای همه انسان‌ها وجود دارد و زمانی که از قضاوت دیگران پرهیز کنیم، ما نیز مورد قضاوت قرار نخواهیم گرفت. «مثلث جهالت» از سه ضلع ترس، ناامیدی و منیت تشکیل شده است و هرگاه کسی را مورد قضاوت نادرست قرار دهیم، این مثلث متلاشی می‌شود (یا برعکس، تقویت می‌شود).

ما همواره ظاهر امور را می‌بینیم و از باطن خبر نداریم و چه بسا آنچه را با چشم می‌بینیم، فوراً مورد قضاوت قرار دهیم. به گفته‌ی استاد عزیزم، ما از وجوه پنهان انسان‌ها اطلاعی نداریم، پس نباید به خود اجازه قضاوت بدهیم.

این عادت غلط باعث می‌شود آرامش خود را از دست بدهیم و این نتیجه‌ی بی‌تجربگی و جهالت ماست. من با کمک آموزش‌های راهنمای خوب و مهربانم، تلاش می‌کنم این رفتارهای ضدارزش را از خود دور کرده و در مسیر دستیابی به ارزش‌ها قدم بردارم.

سلام دوستان ​فاطمه هستم، یک همسفر.

ما در کنگره ۶۰ می‌آموزیم که دوربین زندگی‌مان را تنها روی خودمان متمرکز کنیم؛ یعنی به‌جای جست‌وجوی عیب در دیگران، فقط به رفع نواقص خودمان بپردازیم. برای رسیدن به این هدف بزرگ، باید روی ضلع «جهان‌بینی» کار کنیم تا آموزش‌هایمان از دانایی به «دانایی مؤثر» تبدیل شود.

هدف ما این است که از بند جهل و نادانی که بزرگ‌ترین دشمن ماست  رها شده و به انسانی کارآزموده و متعادل تبدیل شویم. ثمره این تعادل، رسیدن به آرامشی است که نه تنها خودمان، بلکه اطرافیان و تمام کسانی که به آن‌ها خدمت می‌کنیم، آن را حس خواهند کرد. مثبت‌نگری و تمرکز بر زیبایی‌ها، کلید رسیدن به این آرامش درونی و بیرونی است.

قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است. پیوند این دو واژه به ما یادآوری می‌کند که باید از «قضاوت بر مبنای جهالت» دوری کنیم. قضاوتِ نادرست زمانی رخ می‌دهد که من بدون آگاهی و تنها از روی ظواهر، درباره کسی حکم صادر کنم.

انسان مدام در حال قضاوت در مسائل روزمره خویش است، اما قضاوت درباره دیگران، خطایی بزرگ است. به قول بزرگی: «اگر می‌خواهید در مورد راه رفتن کسی قضاوت کنید، ابتدا کمی با کفش‌های او راه بروید».

واقعیت این است که کسانی که وقت خود را صرف قضاوت دیگران می‌کنند، معمولاً در زندگی هدف مشخصی را دنبال نمی‌کنند. قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد؛ هر چه انسان داناتر باشد، کمتر قضاوت می‌کند و هر چه جاهل‌تر باشد، بیشتر در کار دیگران دخالت و قضاوت می‌کند.

قضاوت کردن کار بسیار دشواری است و تنها کسی حق حکم صادر کردن دارد که علم و دانش آن را داشته و مراحل قانونی و معرفتی آن را پشت سر گذاشته باشد. بیاییم با بالا بردن سطح دانایی خود، دوربین‌مان را از روی دیگران برداریم و آرامش را به زندگی‌مان دعوت کنیم.

رابط خبری: همسفر سکینه رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: راهنمای‌تازه‌واردین همسفر مرضیه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کاشان