قضاوت نیازمند علم و اگاهی

خداوند جهان‌آفرین، ما انسان‌ها را در کالبد خاکی آفرید تا در سایه صلح و آرامش، در کنار یکدیگر در مسیر تکامل اجتماعی گام برداریم. در این جهان پیچیده، تنها کسی که هرگز خطا نمی‌کند و صلاحیت مطلق داوری بر تمام موجودات را دارد، خداوند بزرگ و مهربان است؛ چرا که تنها اوست که به حقیقت نهان هر روح و هر تقدیر دسترسی دارد.

باید دانست که قضاوت، همواره با «آگاهی» گره خورده است و در نقطه مقابل آن، «جهالت» به معنای تاریکی و نادانی است. انسان بیدار و آگاه، هرگز در زندگی دیگران تجسس نمی‌کند و در پی یافتن نقاط ضعف ایشان نیست؛ زیرا می‌داند که هرگونه قضاوت عجولانه، در حقیقت گسستن از صراط مستقیم و سقوط در گرداب «ضد‌ارزش‌ها» است. قضاوت بدون شناخت، نه تنها راه نجات را می‌بندد، بلکه انسان را به بیراهه‌هایی می‌کشاند که در آن، حقیقت گم می‌شود.

اگر به دنیای مادی بنگریم، می‌بینیم که مقام «قضاوت» و حکم دادن، نیازمند سال‌ها آموزش، تخصص و بصیرت است. حتی کسانی که سالیان سال در رشته قضایی تحصیل کرده و به دانش و تجربه رسیده‌اند، باز هم در برابر پیچیدگی‌های انسانی، با دشواری حکم صادر می‌کنند و احتمال خطا در رای آن‌ها همواره وجود دارد. پس چگونه ما می‌توانیم بدون داشتن کمترین ابزاری از آگاهی، درباره زندگی و سرنوشت دیگران حکم صادر کنیم؟

من امروز به این یقین رسیده‌ام که هیچ حقی برای قضاوت دیگری در من نیست؛ چرا که از رنج‌های نهفته و مسیرهای دشواری که هر انسان طی کرده است، بی‌خبرم. آموخته‌ام که پیش از آنکه به هر عیب یا نقصی در دیگران اشاره کنم، ابتدا باید «لنز نگاه و دوربین تفکرم» را به سوی خویشتن برگردانم، عیوب و تاریکی‌های درونی‌ام را به نظاره بنشینم و در مسیر اصلاح و تعالی گام بردارم. حقیقت این است که هرچه نادانی در انسان بیشتر باشد، میل به قضاوت دیگران در او شدیدتر می‌شود و قضاوت، در واقع نماد جهل است.

نویسنده: همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر امیره رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی خلیج‌فارس بوشهر