هر کسی شایسته قضاوت کردن نیست

سلام دوستان زینب هستم همسفر

قضاوت کردن پیش نیازهایی دارد و هر کسی نمی‌تواند قضاوت کند؛ اگر کسی بخواهد قضاوت کند و حکم صادر کند، به پیش نیازهایی؛ چون ایمان، علم و آگاهی، تقوی، تفکرات سالم و بی‌طرف بودن نیاز دارد. خداوند زمانی که انسان را خلق کرد، نیروی اختیار را به انسان داد که بتواند هنگاهی که بر سر دو راهی قرار می‌گیرد از این قدرت استفاده کند که راه فسق و فجور یا راه تقوی را برود. خداوند در همان‌جا که اختیار را به انسان داد، قدرت قضاوت کردن را نیز به انسان داد که فقط بتواند در مورد خودش و مسیر خودش استفاده کند و دائماً از خودش بپرسد و خودش را قضاوت کند که این راهی که من می‌خواهم انتخاب کنم درست است یا غلط؟ دائماً از خودش بپرسد و اطلاعات جمع‌آوری کند تا راه درست را برگزیند؛ اما انسان از این نعمت قضاوت درست استفاده نمی‌کند و گاهی اوقات به گونه‌ای اشتباه استفاده می‌کند و در جایگاهی قرار می گیرد که دچار سوء‌‌ظن نسبت به انسان‌ها می‌شود و به دنبال آن تجسس می‌کند و شروع می‌کند به جمع آوری اطلاعات، داوری کردن افراد و حکم صادر کردن برای آن‌ها و باعث تخریب روابط می‌شود و نتیجه خوبی به‌دست نمی‌آید. در صورتی که انسان اگر فقط از این نعمت قضاوت در مورد سرنوشت خودش استفاده کند و اطلاعات کسب نماید قطعاً به نتیجه خوبی می‌رسد و در صراط مستقیم قرار می‌گیرد. پس ما انسان‌ها در این دنیا در حال قضاوت کردن هستیم؛ چون سرنوشت‌ ما در دستان خودمان است و قضاوت  کردن وقتی در مورد خودمان صورت بگیرد، خداوند انسان را وارد شعبده بازی می‌کند؛ یعنی اگر بخواهیم مسیر درست را انتخاب کنیم دو راه در مسیر ما است: یکی راه آتش و کویر، یکی هم راه گلستان.

چنان‌چه کسی راه گلستان را انتخاب کند، سهل و آسان است؛ اما آخرِ آن به کویر و آتش می‌رسد و بالعکس، کسی‌که راه کویر و آتش را انتخاب کند آخرش به گلستان می‌رسد. مثلاً کسی که سی روز روزه می‌گیرد آخر ماه خارج از  بحث اُخروی، از لحاظ فیزیولوژی به سلامت و تنظیم کل سیستم بدن می‌رسد؛ اما کسی که از این نعمت برخوردار نباشد به کجا می‌رسد؟ بنابراین قضاوت کردن تا زمانی‌که در مورد خودمان باشد امر طبیعی است و باعث رشد ما می‌شود و در مواردی که به ما ربطی ندارد، در قدم اول ما وارد قضاوت نادرست شده و در قدم دوم به گمان بد نزدیک می‌شویم و به دنبال آن تجسس می‌کنیم، وقتی هم تجسس کردیم وارد مرحله سرزنش کردن می‌شویم؛ سپس داوری می‌کنیم و حکم صادر می‌کنیم که حتی قاضی و دادستان‌ هم با داشتن کلی شواهد و هیئت منصفه، باز ممکن است دچار اشتباه شوند؛ پس این نوع قضاوت کردن پرونده‌اش به جهالت و جهل انسان بر می‌گردد؛ وقتی هر چیزی ریشه‌اش به جهالت برگردد با خودش نادانی، خرافات، وابستگی، مسئولیت نداشتن، کبر، منیت، غرور، حسادت، کینه، حرص، بخل و جهل را با خودش به ارمغان می‌آورد. صفات و ویژگی‌های بدی که در وجود دیگران می‌بینیم و آن‌ها را قضاوت می‌کنیم، اگر بگوییم که از این افراد خوشمان نمی‌آید، در واقع آن صفات و ویژگی‌های بد در درون خود ما هم وجود دارند. چنان‌چه قضاوت نکنیم و در جهت تزکیه و پالایش آن صفات و ویژگی‌های بدی که در درون ما قرار دارد تلاش کنیم و آن صفات و ویژگی‌های بد درون خودمان را بتوانیم تشخیص بدهیم، می‌توانیم به تزکیه و پالایش خودمان بپردازیم، روی خودمان کار کنیم و در این صورت قطعاً به قضاوت دیگران نمی‌پردازیم و اگر خیلی خوب بیل می‌زنیم بهتر است که باغچه خودمان را بیل بزنیم.

رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون هفتم)
ویرایش: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون هفتم) دبیر دوم سایت
ارسال: همسفر توران رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گنجعلی‌خان