قضاوت زود هنگام

ما از درون انسان‌ها و نیت‌هایشان آگاهی نداریم. تنها خداوند می‌داند که در دل هر انسانی چه می‌گذرد و هم اوست که بر اساس آنچه می‌داند، قضاوت می‌کند.

زندگی و شرایط افراد با یکدیگر متفاوت است؛ بنابراین قضاوت زودهنگام، بر اساس حدس و گمان است. خداوند در قرآن می‌فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از بسیاری از گمان‌ها بپرهیزید و هرگز در کار دیگران تجسس نکنید.»

به همین دلیل، در اسلام، قضاوت برای احقاق حق و عدالت در دستور کار قرار گرفته است و یکی از مسئولیت‌های دولت و مردم، تحقق عدالت در همه ابعاد دانسته شده است. همچنین تجسس در کار دیگران، جزو گناهان نابخشودنی است.

نخستین کاری که جناب مهندس انجام دادند، نوشتن حرمت کنگره۶۰ بود. تجسس نکردن در کار دیگران، در این نوشتار نقش به‌سزایی دارد و آنچه کنگره را سرپا و موفق نگه داشته، حفظ حریم و حرمت‌هاست.

استاد امین در سی‌دی قضاوت می‌گویند: «خیلی وقت‌ها اتفاق می‌افتد که انسان صفات و ویژگی‌هایی را در دیگران می‌بیند و از دیدن آن صفات، حال بدی به او دست می‌دهد. در این اندیشه است که من از این ویژگی مبرا و پاک هستم؛ در صورتی که با کمال اطمینان باید گفت تو خودت هم از همان جنس یا همان حس هستی. اگر غیر از این بود، نمی‌توانستی احساس نفرت کنی.»

همه‌چیز صور آشکار و صور پنهان دارد. ممکن است من از انسان دروغگو ناراحت شوم؛ ولی کم‌وبیش خودم هم دروغ می‌گویم و بعد آن را توجیه می‌کنم.

پس اگر صفت یا ویژگی خوب یا بدی را در کسی مشاهده کردم، قطعاً آن ویژگی، به‌صورت آشکار یا پنهان، در من وجود دارد. مشکل اصلی انسان در مسیر تزکیه و پالایش، زدودن تاریکی نیست؛ بلکه مشکل، ندیدن تاریکی است.

چون انسان تاریکی و صفات ناخوشایند را در خود نمی‌بیند، هیچ‌وقت دست به تزکیه و پالایش نمی‌زند.

به عقیده من، همه انسان‌ها خوب هستند و آنچه باعث می‌شود دست به کارهای زشت بزنند، جهل و ناآگاهی آن‌هاست. هیچ انسانی آگاهانه و دانسته دوست ندارد فعل زشتی از او سر بزند، مگر اینکه از نظر درک و فهم دچار مشکل باشد.

در کنگره، تنها راهنما اجازه دارد در مورد رهجو قضاوت کند؛ چون کارهای او را مو‌به‌مو زیر نظر دارد و برای بهبود او تلاش می‌کند. بارها برای خود من پیش آمده است که در افکارم، رفتار دیگران را قضاوت کرده‌ام؛ اما بعد خلاف آن ثابت شده و این موضوع، چیزی جز شرمندگی و خجالت برایم به دنبال نداشته است.

ما در جایگاه قضاوت دیگران نیستیم؛ زیرا هیچ انسانی صددرصد نیست. باید خود را جای دیگران بگذاریم تا بدانیم در آن زمان و مکان، چه حرکتی انجام خواهیم داد.

در جهان‌بینی کنگره به ما می‌آموزند که برای انجام هر فکر و اندیشه‌ای، سعی کنیم آگاهی و دانش خود را تقویت کنیم و ناآگاهانه و ندانسته، دوربین قضاوت را روی دیگران زوم نکنیم.

اگر انسان به‌جای اینکه وقت گران‌بهای خود را صرف سنجش رفتار دیگران کند، به رفتار و کردار خود بیندیشد، می‌تواند نادرستی‌های خود را اصلاح کند.

چه بسا زمانی که شما درباره دیگران قضاوت می‌کنید، کسانی در جای دیگر شما را قضاوت کنند.

قضاوت فقط مخصوص خداوند حکیم و داناست. حتی متبحرترین قضات هم وقتی در جایگاه قضاوت قرار می‌گیرند، ممکن است احساسات بر آن‌ها غلبه کند و رأی اشتباه بدهند.

چه بسیار پرونده‌هایی که پس از اعلام رأی، قاضی متوجه می‌شود اشتباه کرده است؛ اما ممکن است دیگر جایی برای جبران نباشد و انسان بی‌گناهی، مجرم شناخته شده یا از زندگی ساقط شده باشد.

نویسنده:همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون هفتم)
رابط خبری:همسفر فریده رهجوی راهنما همسفر معصومه( لژیون هفتم)
ویرایش:همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر ملیحه ( لژیون یازدهم) نگهبان سایت
ارسال:همسفر نازنین رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون یازدهم)دبیر سایت
همسفران نمایندگی پرستار