بیشتر ضدارزش‌ها زاییده جهالت هستند

‌انسان وقتی توسط قدرت مطلق خلق شد، خداوند به تمام ساکنین آسمان‌ها اعلام کرد که‌ چنین موجودی را خلق کرده‌ام و این موجود دارای ویژگی‌های خاصی است و او را از خاک آفریدم و یکی از صفات بارز او که هیچ موجودی تا به حال آن را ندارد ویژگی اختیار است. ساکنین گفتند: «خداوندا تو موجودی را با اختیار آفریدی که در زمین قتل، خونریزی و جنگ کند»؟ خداوند فرمود: «من می‌دانم آنچه شما نمی‌دانید». 

خداوند باری تعالی وقتی انسان را با اختیار کامل آفرید، او را بر سر دو راهی قرار داد؛ یک راه، راه فسق و فجور و یک راه، راه تقوا و راستی، بنابراین انسان باید انتخاب کند و در همین حین، قدرت قضاوت به انسان داده شد که هر روز و هر لحظه خودش و مسیرش را قضاوت کند. انسان فطرتاً قاضی به دنیا آمده است و مرتب باید خودش را قضاوت کند و بزرگان گفته‌اند: «کلاه را قاضی خودت کن». قضاوت در مورد خودمان درست و صحیح می‌باشد؛ اما وقتی قضاوت در مورد دیگران صورت می‌گیرد، وارد حیطه جهالت می‌شود.

کسی‌که در مورد دیگران قضاوت می‌کند، ابتدا سوءظن و گمان بد می‌برد و بعد وارد مرحله تجسس می‌شود و شروع به سرزنش دیگران می‌کند و سپس وارد مرحله قضاوت کردن می‌شود، در اینجا پرونده‌اش به جهالت می‌رسد. انسان وقتی بخواهد قضاوت کند؛ باید یک‌سری پیش‌نیازهای لازم را داشته باشد؛ اما انسانی که بخواهد وارد جهالت شود، به پیش‌نیاز احتیاجی ندارد؛ چون جهالت مترادف با نادانی است و نادانی یعنی عدم دانایی، پس جهالت به راحتی برای انسان‌ها اتفاق می‌افتد؛ اما قضاوت درست، نیاز به شرایط بسیار زیادی دارد.

وقتی انسان در جهالت باشد، منیت، ترس و ناامیدی هم با خودش می‌آورد و بیشتر ضدارزش‌ها زاییده جهالت هستند. میوه‌های جهالت مثل خودخواهی، خرافات، ترس، منیت، ناامیدی مصرف مواد و عدم امنیت می‌باشند و خود جهالت برای انسان خرجی ندارد و در کتاب امثال سلیمان آمده است که «بدترین انسان‌ها، انسان‌های نادان و جاهل هستند»؛ اما برای قضاوت کردن، انسان باید اطلاعات، آگاهی و دانایی بسیار زیادی داشته باشد تا بتواند قضاوت کند. انسان فقط می‌تواند خود را قضاوت کند؛ اما هستند انسان‌هایی، مثل قاضی‌ها که در مورد دیگران قضاوت می‌کنند که این افراد با داشتن علم قضاوت و کمک از متخصصان این کار را انجام می‌دهند؛ ابتدا در یک دعوای دو طرفه، طرف اول را می‌خواهند و بعد طرف دوم را و در ادامه هر دو طرف را با هم روبرو می‌کنند و طبق مدارک، اسناد، شواهد و به کمک دیگر متخصصین، با تأیید هیئت منصفه رای می‌دهند و موضوعی را قضاوت می‌کنند؛ اما با وجود این همه متخصص گاهی اشتباه نیز قضاوت می‌کنند، حال ببینید یک فردی بدون هیچ اطلاعات و مدارک و بدون هیچ تخصصی چطور بر کرسی قضاوت می‌نشیند و دیگران را قضاوت می‌کند! به نظر شما آیا این قضاوت درست و عادلانه است؟

زندگی ما انسان‌ها مانند یک کتابی می‌باشد که ما هر روز در حال نوشتن آن می‌باشیم و کسی نمی‌داند که ما اول، وسط، یا آخر این کتاب هستیم و با خواندن یک صفحه از این کتاب، کسی نمی‌تواند در مورد کل کتاب قضاوت کند؛ چون زندگی بشر از قبل از تولد بوده و بعد از مرگ نیز وجود دارد و از تولد تا مرگ فقط یک صفحه از کتاب زندگی انسان است. سرنوشت زندگی هر موجودی، بر پایه دو محور تقدیر و تفکرات شکل می‌گیرد و فقط خدا می‌داند، که بر هر انسانی چه گذشته است، با این توضیحات متوجه می‌شویم که قضاوت کار هر کسی نیست.

استاد امین در سی‌دی قضاوت می‌فرماید: «انسان با قضاوت کردن در مورد دیگران، دائماً در حال جنگ و پرتاب موشک می‌باشد و جالب است که همه موشک‌ها به هدف می‌خورد و در قلب فرد قضاوت شده فرود می‌آیند و احساس ناراحتی و سنگینی در فرد به وجود می‌آید و برای قضاوت کردن انرژی زیادی لازم است و محصول بدش این است که آن صفت قضاوت شده، در خود فرد هم وجود دارد».

در کنگره‌۶۰ با تدبیر آقای مهندس قضاوت و جهالت، یکی از دستور جلسه‌های هفتگی است و در ابتدای جلسات هم گفته می‌شود که برای رهایی خودمان از دست نیرومندترین دشمن خودمان، که جهل و نادانی خودمان است ۱۴ ثانیه سکوت می‌کنیم و به خداوند بزرگ پناه می‌بریم.

در کنگره تنها راهنما می‌تواند، در روند درمان رهجوی خود، قضاوت کند و کسی که در کنگره در مورد بقیه قضاوت می‌کند، وارد جهالت می‌شود و از تکامل و رشد خود باز می‌ماند و زمینه را برای رشد ضدارزش‌هایش؛ مثل خودبرتربینی، غیبت، تجسس و گمان بد فراهم می‌کند و کم‌کم از گرداب سبز کنگره، به بیرون پرتاب می‌شود.

منابع: سی‌دی‌های عدالت، قضاوت و جهالت، فضولی و آسایش، قضاوت، معرفت
نویسنده: راهنما همسفر فریده (لژیون ششم)
رابط خبری: راهنما همسفر فریده (لژیون ششم)
عکاس: همسفر وجیهه رهجوی راهنما همسفر نفیسه (لژیون بیست‌ویکم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فریبا (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی امام قلی خان