حقیقت همیشه در سکوت نهفته است

انسان‌ها در زندگی با نیروهایی در ارتباط هستند که حس‌ها را می‌سازند؛ اگر نسبت به موضوعی حس نداشته باشیم در وجود ما حرکتی شکل نمی‌گیرد؛ گاهی تصور براین است محیطی که در آن زندگی می‌کنیم، مقصرِ حالِ بد یا اشتباهات ما بوده؛ اما محیط تنها یک بستر است ما خود مسئول حال‌ خوب‌و‌‌بد هستیم؛ وقتی کسی در مسیر آموزش به‌تعادل می‌رسد؛ حتی در میانِ قضاوت‌های اطرافیان هم می‌تواند آرامشِ درونی‌ خود را حفظ کند و بدون آن‌که تحت تأثیرِ محیط قرار بگیرد به‌راهِ خود ادامه بدهد.

زمانی‌که نسبت به قضاوت کسی حسِ بدی پیدا می‌کنیم بهتر است لحظه‌ای درنگ کنیم؛ گاهی آن صفتِ ناخوشایند که در فردی می‌بینیم و از آن بی‌زار هستیم در‌ واقع آینه‌ای است که بخشی از ویژگی‌هایِ پنهانِ خود را نشان می‌دهد. در درونِ همه‌ی ما بذرهایی وجود دارد که ممکن است هنوز جوانه نزده باشند؛ وقتی از حسادت یا صفت دیگران آزرده می‌شویم؛ قطعاً آن بذر در عمقِ وجودِی ما هم موجود است و فقط زمان لازم دارد تا پدیدار شود؛ بنابراین به‌جای قضاوتِ دیگران، نگاهی مهربانانه به درونِ خود بیندازیم؛ اگر شخصی درباره‌ی دیگران قضاوت می‌کند و حسِ بدی دارد در‌واقع اولین کسی که آسیب می‌بیند خود او است.

قضاوت دیگران مانند: تیری است که از چله‌کمان رها می‌شود؛ شاید به مقصد برسد و طرف مقابل را برنجاند؛ اما احساس منفی و سنگین آن قلبِ خود انسان را خسته و آزرده می‌کند. قضاوت دیگران سریع‌ترین راه برای فرار از فکر‌ کردن است و اغلب انسان‌ها بر‌اساس آن‌چه می‌بینند حکم می‌دهند نه آن چیزی که وجود دارد.

جهالت، پوششی بوده که روی حقیقت می‌کشیم تا خود را حق‌به‌جانب بدانیم. هر قضاوتِ عجولانه‌ای، ردپایی از یک جهالتِ پنهان است ما تنها لایه‌های بیرونی زندگی دیگران را می‌بینیم و سپس در مورد اعماق آن‌ها تصمیم می‌گیریم که به‌هیچ‌‌ عنوان کار درستی نیست و این بزرگ‌ترین تله‌ی عقل است که ما تصور می‌کنیم تمام حقیقت را در دستان خود داریم؛ اما این‌گونه نیست. جهالت؛ یعنی تمام مسائل را می‌دانیم در‌حالی که ما هیچ چیزی را نپرسیده‌ایم و نمی‌دانیم.

قضاوت، دیوار محکمی می‌سازد که اجازه نمی‌دهد نورِ درک به سمت ما بیاید هر‌چه کمتر بدانیم، بلندتر فریاد می‌زنیم که ما حق داریم؛ اما حقیقت همیشه در سکوت نهفته است. قضاوت‌ درِهای آموختن را بر‌روی ذهن می‌بندد و جهالت؛ یعنی ندانستن. به‌جای این‌که قاضیِ زندگی دیگران شویم، سعی کنیم شاگردِ حقیقت خود باشیم؛ چرا‌که فهمیدن بسیار ارزشمندتر از برچسب‌ زدن به دیگران است. 

کسی که آموزش می‌گیرید دست از قضاوتِ دیگران برمی‌دارد، طعمِ آرامش را می‌چشد. او آن‌قدر درگیرِ شناختِ و اصلاحِ درونی‌ خود می‌شود که دیگر وقت برای سرک‌کشیدن در زندگی دیگران یا قضاوت آن‌ها را ندارد زندگی در این مسیر بسیار سبک‌تر، زیباتر و سرشار از صلح و دوستی است. نورِ بصیرت زمانی می‌تابد که از قضاوت‌های زودگذر دیگران پرهیز کنیم و اجازه بدهیم نادانیِ خود را با پرسیدن درمان کنیم، شاید روزی واقعیت را فراتر از قضاوت‌ها ببینیم.

نویسنده: همسفر آمنه رهجوی راهنما همسفر مدینه (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر مدینه (لژیون هشتم)
عکاس: مرزبان خبری همسفر افسانه
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر شهربانو (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رضا مشهد