تنها قاضی حقیقی این جهان خداوند است

همسفر فهیمه:

در کنگره‌۶۰، یکی از اصول مهم رشد و رسیدن به دانایی، این است که انسان بیاموزد پیش از هر چیز، خود را قضاوت کند؛ زیرا تنها کسی که از درون، شرایط، نیت‌ها، ضعف‌ها و توانایی‌های ما آگاهی کامل دارد، خودِ ما هستیم. قضاوت خویشتن؛ یعنی بررسی رفتارها، تصمیم‌ها و عملکرد شخصی بر اساس معیارهای دانایی، نه احساسات لحظه‌ای یا نگاه دیگران. این نوع قضاوت، انسان را به شناخت واقعی از خویشتن، اصلاح اشتباهات و حرکت به‌سوی تعادل و آرامش هدایت می‌کند. در مقابل، قضاوت دیگران، بدون آگاهی از شرایط درونی، گذشته، مشکلات، جهان‌بینی و میزان دانایی آن‌ها، یکی از جلوه‌های آشکار جهالت است. کنگره‌۶۰ تأکید می‌کند که ما معمولاً تنها ظاهر رفتار افراد را می‌بینیم؛ اما از دلایل پنهان، دردها، تجربه‌ها و شرایطی که آن رفتار را شکل داده‌اند، بی‌خبر هستیم. بنابراین، قضاوتی که بر پایه ناآگاهی باشد، نه‌تنها نادرست است؛ بلکه انسان را از مسیر دانایی دور می‌کند و در چرخه جهالت نگه می‌دارد. وقتی انسان یاد می‌گیرد ابتدا خود را قضاوت کند، چند اتفاق مهم رخ می‌دهد؛ به‌جای تمرکز بر خطاهای دیگران، به اصلاح خطاهای خود می‌پردازد. از قضاوت‌های عجولانه و احساسی دور می‌شود. درک عمیق‌تری از انسان‌ها و شرایط زندگی پیدا می‌کند و به دانایی مؤثر نزدیک‌تر می‌شود. این نگاه باعث می‌شود روابط انسانی سالم‌تر شود، تعارض‌ها کاهش یابد و فرد بتواند با آرامش بیشتری در مسیر درمان و زندگی حرکت کند. در کنگره‌۶۰، قضاوت خویشتن و پرهیز از قضاوت دیگران، یکی از نشانه‌های خروج از جهالت و ورود به مرحله روشنایی و دانایی است؛ مرحله‌ای که انسان در آن می‌آموزد هر قضاوتی باید بر پایه شناخت، آگاهی و انصاف باشد، نه بر اساس ظاهر و حدس و گمان.

همسفر فاطمه:

قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است. قضاوت از جهل ما سرچشمه می‌گیرد؛ بنابراین باید بر پایه دانایی و آگاهی باشد. کسی می‌تواند قضاوت کند که به رشد، آگاهی و دانایی رسیده باشد. قضاوت، رابطه مستقیمی با جهالت دارد و قضاوت کردن دیگران، نشانه جهل انسان است. قضاوت کردن بسیار دشوار است و هر کسی توانایی انجام آن را ندارد. جهالت، همان چیزی است که در صور آشکار، موجب بروز ناراحتی‌ها و صفات ناشایستی همچون بخل، حسادت، نفرت و کینه می‌شود و در پی آن، بیماری‌ها و مشکلات گوناگونی را در صور آشکار پدید می‌آورد. به‌ قول مهندس دژاکام: «جهل، نرم‌ترین بالشی است که انسان می‌تواند سر خود را بر آن بگذارد و بخوابد.»

همسفر معصومه:

خدا را شاکر و سپاسگزارم که مرا در مسیر کنگره‌۶۰ قرار داد تا عیب‌ها و نقص‌های خود را ببینم و در مسیر زندگی، بیش از هر چیز، مراقب خودم باشم و دست از قضاوت دیگران بردارم؛ زیرا نقص‌هایی که به دیگران نسبت می‌دادم، در وجود خودم نیز بود؛ اما آن‌ها را نمی‌دیدم و این از جهل و ناآگاهی من سرچشمه می‌گرفت. با ورود به کنگره‌۶۰ یاد گرفتم که نگاهم را از زندگی دیگران بردارم و توجه خود را به اصلاح خویش معطوف کنم. آموختم که من در جایگاهی نیستم که دیگران را قضاوت کنم؛ حتی قاضی‌ که از دانش، آگاهی و تجربه بالایی برخوردار است نیز گاهی در قضاوت دچار خطا می‌شود؛ پس قضاوت کردن، کار هر کسی نیست و تنها قاضی حقیقی این جهان خداوند است که به همه خوبی‌ها و بدی‌های ما آگاهی کامل دارد. در کنگره‌۶۰، نسبت به ضدارزش‌هایی که از جهالت و ناآگاهی سرچشمه می‌گیرند، شناخت بیشتری پیدا کردم و اکنون بیشتر مراقب رفتار و عملکرد خود هستم تا در مسیر درست حرکت کنم و هیچ‌کس را قضاوت نکنم؛ همان‌گونه که دوست ندارم دیگران مرا قضاوت کنند.

رابط خبری: همسفر سودابه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بروجرد