قضاوت نکنیم تا مورد قضاوت قرار نگیریم

در کنگره۶۰ تمام دستور جلسات کاربردی هستند و می‌توانند کلید عبور از سختی‌ها و مشکلات ما باشند. زمانی‌که خداوند انسان را خلق کرد، او را بر سر دوراهی تقوا و فجور قرار داد و قدرت اختیار را به او بخشید تا در مسیر زندگی با علم و آگاهی انتخاب کند. با وجود قدرت اختیار، قضاوت در مورد خداوند، دیگران و خود آغاز شد، در این میان تنها قضاوت در مورد خویش قابل‌ ستایش است، البته اگر در ارتباط با خود قضاوت می‌کنیم و تنها خوبی‌های خود را می‌بینیم همچنان در بند جهالت هستیم. قضاوت رابطه‌ای مستقیم با جهالت دارد. قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است. قرار گرفتن این دو موضوع در کنار یکدیگر به این معنا است که باید از قضاوت‌هایی که بر مبنای ندانستن هستند، پرهیز کرد؛ زیرا قضاوت کردن کار بسیار دشواری است.

انسانی که مدام در حال قضاوت دیگران است آرامش فکر و روان ندارد؛ زیرا دائماً به دیگران توجه می‌کند و از خود غافل می‌شود. قضاوت در مورد دیگران و خداوند نیز در حیطه اختیارات ما نیست، متأسفانه ما اغلب در مسائلی که به ما مربوط نمی‌شود، قضاوت می‌کنیم. سرآغاز این قضاوت‌ها داشتن سوءظن به دیگران است. خداوند در کلام‌الله فرموده‌اند: «از سوءظن دوری کنید؛ زیرا بزرگترین گناه، سوءظن به دیگران است». قضاوت‌های ما معمولاً بر مبنای ترس، منیت و ناامیدی است. فرد برای فرار از عیب‌های خویش دوربین خود را روی اطرافیان می‌گیرد تا نقص‌های خود را بپوشاند، گاهی نیز فرد بر اثر منیت قضاوت می‌کند؛ زیرا خود را بالاتر از همه می‌داند یا براساس ناامیدی، تمام ضعف و ناتوانی خود را به گردن دیگران و خداوند می‌اندازد. قضاوت براساس این پارامترها از کارهای ضد‌ارزشی است.

قضاوت زمانی ارزشمند است که فرد در جایگاه قضاوت باشد و براساس علم، دانش و اطلاعات درست عمل کند؛ اما مشکل تمام انسان‌ها از عدم تشخیص صحیح و جهل نشأت می‌گیرد. بسیاری از انسان‌ها در حوزه عقلی و ادراکی می‌دانند که قضاوت کردن کار درستی نیست؛ اما در حوزه عملکردی همچنان آن را تکرار می‌کنند؛ زیرا ذهن انسان به‌گونه‌ای طراحی شده‌است که هر ثانیه به‌طور خودکار قضاوت می‌کند که این امر انرژی زیادی از ما می‌گیرد و زمانی‌که ما قضاوت می‌کنیم؛ باید منتظر قضاوت شدن نیز باشیم. استادامین فرمودند: «قضاوت مانند این است که موشک‌هایی را به‌طرف شهر وجودی انسان‌های دیگر پرتاب کنیم که آن‌ها نیز با ما وارد جنگ می‌شوند و این مسئله تخریب‌های بسیاری در پی دارد».

هر چه‌قدر دانایی خود را در بستر آموزش، تجربه و تفکر افزایش دهیم، کمتر قضاوت می‌کنیم. ما با رفتار خود تعیین می‌کنیم که خانواده، جامعه و هم‌لژیونی‌های‌ ما با ما دوست باشند یا از ما دوری کنند. قضاوت و جهالت چه رابطه‌ای با درمان اعتیاد دارد؟ اگر قضاوت در مسیر درمان بر مبنای جهل باشد و راه درست از نادرست مشخص نشود، سبب ویرانی و نابودی بیشتر می‌شود. جهالت باعث قوی‌تر شدن بیماری اعتیاد می‌گردد؛ زیرا فرد در تاریکی است و نمی‌تواند راه درست درمان را بیابد. مصرف‌کنندگان موادمخدر به‌واسطه آموزش‌های کنگره۶۰ مسیر درست را پیدا می‌کنند؛ زیرا درمان تدریجی است و شناختی بنیادی دارد. هماهنگی بین سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی باعث می‌شود افراد به درمان کامل برسند و از قضاوت دیگران پرهیز نمایند، اگر شخصی در زمان درمان انرژی خود را صرف قضاوت دیگران کند، قطعاً به درمان کامل نخواهد رسید و مجدد گرفتار اعتیاد و جهالت می‌شود.

به‌طور کلی هر اندازه دانایی ما بالاتر باشد، دیگران را کمتر قضاوت می‌کنیم و انرژی خود را صرف بازسازی خویش می‌نماییم. مثلث جهالت در مقابل مثلث دانایی قرار دارد، هر اندازه در مثلث جهالت گرفتار باشیم بیشتر دیگران را قضاوت می‌کنیم و هر اندازه مثلث دانایی ما کامل‌تر شود در مورد رفتار و اعمال خود قضاوت می‌کنیم که این امر باعث رشد و تکامل ما می‌شود. آقای‌مهندس می‌فرمایند: «قضاوت نکنیم تا مورد قضاوت قرار نگیریم»؛ بنابراین باید دوربین قضاوت را به سمت خود برگردانیم تا به آرامش بیشتری برسیم. ان‌شاءالله همه ما از جهل و ناآگاهی در پناه خداوند باشیم، دانایی خود را افزایش دهیم و هیچ فردی را برحسب گمان خود مورد قضاوت قرار ندهیم.

نویسنده: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
رابط خبری: همسفر صغری رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
ارسال: همسفر شیوا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چرمهین