قضاوت مانع آرامش و رشد است

مشارکت همسفران لژیون نوزدهم، راهنما همسفر عفت

همسفر فریده
قضاوت‌کردن دیگران یک رفتار ضدارزشی است که آرامش انسان را بر هم می‌زند و مانع می‌شود به مسائل زندگی خود و حل مشکلاتش بپردازد. زمانی که بدون آگاهی از شرایط، گذشته و مسیر زندگی دیگران، آن‌ها را قضاوت می‌کنم، این کار نه‌تنها حس خوبی در من ایجاد نمی‌کند، بلکه باعث شکل‌گیری تفکرات نادرست نیز می‌شود.وقتی ذهنم درگیر قضاوت دیگران باشد، از زندگی خودم عقب می‌مانم و فرصت شناخت و اصلاح خود را از دست می‌دهم. این موضوع برخلاف حرکت به‌سوی تعادل است و انسان را از مسیر تعادل خارج می‌کند.

بهتر است به‌جای قضاوت، با احترام، محبت و درک بیشتری با دیگران برخورد کنیم و گاهی خود را جای آن‌ها بگذاریم. قضاوت‌نکردن به من کمک می‌کند انسان‌ها را همان‌گونه که هستند بپذیرم و باور داشته باشم که هر فرد در مسیر و زمان مخصوص به خود رشد و تغییر می‌کند. هر موجودی در هستی در حال دریافت آموزش و ایجاد تحول در وجود خویش است و این روند به میزان آگاهی و جایگاهی که آن فرد در آن قرار دارد، بستگی دارد.

همسفر ساحل
قضاوت‌کردن یکی از ضد ارزش‌هایی است که شاید در ظاهر ساده به نظر برسد، اما اگر وارد زندگی ما شود، به‌تدریج بر تفکر، احساس و روابط‌مان تأثیر می‌گذارد. قبل از آشنایی با کنگره ۶۰، بارها بدون اینکه متوجه باشم، افراد را از روی ظاهر، رفتار یا شنیده‌ها قضاوت می‌کردم و تصورم این بود که برداشت من درست است. اما این آموزش به من یادآوری کرد که هیچ‌گاه از تمام زوایای زندگی یک انسان آگاه نیستم و نمی‌توانم خودم را در جایگاهی قرار دهم که درباره او حکم صادر کنم. آنچه بیش از همه برای من قابل‌توجه بود، این است که هر قضاوتی که انجام می‌دهم، پیش از آنکه به‌طرف مقابل آسیب برساند، آرامش خودم را از بین می‌برد. ذهنم درگیر می‌شود، حالم خوب نیست و از مسیر اصلی که همان آموزش گرفتن و کارکردن روی خودم است، فاصله می‌گیرم.

این دستور جلسه به من یادآوری کرد که مسئول اصلاح خودمان باشیم، نه اصلاح دیگران. هر انسانی مسیر، ظرفیت و آموزش‌های مخصوص به خود را دارد و خداوند برای هر فرد برنامه‌ای در نظر گرفته است. اگر به‌جای قضاوت، مشاهده کنم و از هر اتفاق، آموزشی برای خودم بردارم، بدون شک رشد بیشتری خواهم داشت. متوجه شدم هر زمان که مشغول قضاوت دیگران هستم، در واقع از خود غافل شده‌ام. اگر همان انرژی را صرف شناخت نقاط ضعف خود و برطرف‌کردن آن‌ها کنم، هم حالم بهتر می‌شود و هم به تعادل نزدیک‌تر خواهم شد. امیدوارم بتوانم این آموزش را تنها در حد دانستن نگه ندارم، بلکه آن را در عمل نیز اجرا کنم؛ یعنی قبل از هر قضاوت، لحظه‌ای مکث کنم و از خودم بپرسم: «آیا واقعاً حقیقت را می‌دانم؟ آیا این قضاوت کمکی به رشد و آگاهی من می‌کند؟»

همسفر سمیرا
در راه رسیدن به یک زندگی شادتر، رضایت‌بخش‌تر و برای ایجاد عزت‌نفس سالم، یک عادت سمی که باید آن را ترک کنیم، عادت قضاوت درباره دیگران است. قضاوت، توأم با عادت‌های بدِ سرزنش و شکایت است و ما را از شاد بودن و ارتقای عزت‌نفس باز می‌دارد. باید دیگران را همان‌گونه که هستند، بدون قضاوت، بدون انتظار و توقع بپذیریم. هر کسی که در مسیر زندگی با او برخورد می‌کنیم، شرایط منحصربه‌فردی در زندگی شخصی خود دارد و در حال نبرد با مشکلات خودش است. ما نمی‌دانیم که آن‌ها با چه مشکلاتی سروکار دارند؛ همان‌طور که آن‌ها هم از باطن زندگی ما خبر ندارند. ما فقط ظاهر زندگی دیگران را مشاهده می‌کنیم و بر اساس همان، آن‌ها را قضاوت می‌کنیم، درحالی‌که باید به‌جای قضاوت، با آن‌ها همدلی کنیم.

آیا می‌دانیم هر بار که درباره شخصی قضاوت می‌کنیم، در واقع در حال قضاوت خودمان هستیم؟ آن دسته از خصوصیات رفتاری دیگران که بیشتر ما را آزار می‌دهد، دقیقاً همان ویژگی‌هایی هستند که در وجود خود ما نیز هست و باعث آزارمان می‌شود. با هر بار قضاوت‌کردن، ممکن است روزی خودمان هم در همان جایگاه قرار بگیریم و دیگران ما را قضاوت کنند. همچنین، با هر بار قضاوت، تاریکی در وجود ما بیشتر می‌شود و در نتیجه، خصوصیات بد و ضدارزش‌هایی که در وجودمان هست، بیشتر پنهان می‌شود و دیگر نمی‌توانیم آن‌ها را به‌درستی شناسایی و برطرف کنیم.

رابط خبری: همسفر اقدس رهجوی راهنما همسفر عفت (لژیون نوزدهم)
ارسال: همسفر مونا رهجوی راهنما همسفر کبری (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی البرز کرج