قضاوت کردن ورود به حریم ممنوعه‌

همسفر آرزو؛
در کنگره۶۰ آموزش فراگرفته‌ایم که قضاوت کردن در شأن جایگاه انسانی نیست و ریشه اصلی آن، جهالت ما است؛ جهالتی نسبت به درون دیگران و حتی نسبت به لایه‌های پنهان وجود خودمان است.

تجربه‌ای که در کنگره این نگاه را در من تغییر داد، به روزهای اول سفرم برمی‌گردد. به یاد می‌آورم در شعبه، یکی از دوستان سفراولی همیشه دیر می‌رسید، گوشه‌ای می‌نشست و ظاهراً بی‌تفاوت بود. من در ذهنم او را قضاوت کردم که ارزشی برای درمانش قائل نیست، بی‌انگیزه است و وقت دیگران را می‌گیرد. این قضاوت‌ها در ذهنم تبدیل به دیواری از جدایی شد؛ حتی در لژیون با حس بدی به او نگاه می‌کردم، تا این‌که یک روز در لژیون، همان شخص با چشمانی پر از اشک از مشکلات خانوادگی‌اش گفت و از این‌که چقدر برای حضور در همان جلسه، با هزاران سختی و قضاوت اطرافیانش جنگیده است. آن‌جا فهمیدم او نه‌تنها بی‌انگیزه نبود، بلکه با تمام توانش برای رهایی خود تلاش می‌کرد.

آن روز دریافتم که قضاوت، حاصل جهل من بود. من تنها رفتار ظاهری او را می‌دیدم؛ اما از رنج درونش بی‌خبر بودم. در کنگره آموختم که اگر کسی را قضاوت کنم، در واقع از صراط مستقیم خارج می‌شوم.

آموزش‌های کنگره به من آموخت که به جای قضاوت دیگران، روی نقاط ضعف خودم تمرکز کنم. هرچه بیشتر به دنبال شناخت خود باشم، فرصت کمتری برای دنبال کردن خطاهای دیگران خواهم داشت. امروز هرگاه خواستم درباره کسی قضاوت کنم، از خودم می‌پرسم: «من از کجا می‌دانم او در چه جنگی است؟» همین جمله، ترمز قضاوت من می‌شود.

خدا را شاکر هستم که مرا در مسیر کنگره۶۰ قرار داد تا به جای نشستن بر جایگاه قاضی، در جایگاه انسانی قرار گیرم که به دنبال حال خوش خود است و دنبال قضاوت دیگران نیست.

همسفر زهرا؛
یکی از کلیدی‌ترین مفاهیم در مسیر درمان و رهایی ما، موضوع «جهالت و قضاوت» است. اگر کمی به گذشته بنگریم، می‌بینیم ریشه بسیاری از تخریب‌ها، درگیری‌های ذهنی و حتی سقوط ما در اعتیاد، از همین «جهالت» نشئت می‌گرفت.

جهالت به معنای ندانستن نیست، بلکه حضور در تاریکی است. زمانی که در جهل هستیم، قدرت تشخیص درست از غلط را از دست می‌دهیم و وقتی این جهل با قضاوت همراه شود، فاجعه آغاز می‌شود.

قضاوت کردن، ورود به حریم ممنوعه‌ای است که فقط مختص خالق هستی است. ما به دلیل این‌که از درون دیگران، دردهایشان، ریشه‌هایشان و گره‌هایشان بی‌خبریم، همیشه از زاویه دید محدود خودمان حکم صادر می‌کنیم.

این قضاوت‌ها باعث می‌شود انرژی ما، به جای صرف درمان و آموزش گرفتن، صرف حاشیه شود. دقیقاً مثل این است که در حال رانندگی، به جای نگاه به مسیر پیشِ رو، مدام به ماشین‌های اطراف نگاه کنیم که نتیجه‌اش چیزی جز تصادف و خروج از جاده نخواهد بود.

در کنگره۶۰ آموزش دیده‌ایم که قضاوت، ابزاری است که جهالت ما را تغذیه می‌کند. هرچه بیشتر دیگران را قضاوت کنیم، کمتر فرصت داریم که خود را بشناسیم. کسی که مدام دیگران را قضاوت می‌کند، در واقع در حال فرار از خودشناسی است.

آموزش‌های کنگره۶۰ به ما می‌گوید: «دوربین‌مان را از روی دیگران برداریم.» هر زمان وسوسه شدیم کسی را قضاوت کنیم، بلافاصله از خود بپرسیم: «من در کجای مسیر درمان خودم هستم؟ آیا کوله‌بارم از آموزش پر است؟»

درمان اعتیاد، یعنی تبدیل شدن از یک فرد ناآگاه به فردی آگاه و آگاهی، یعنی صبر، تفکر و سکوت، به جای قضاوت‌های عجولانه. وقتی به این نقطه برسیم که بپذیریم هرکس در مسیر تکاملی خودش در حال حرکت است، برای قضاوت کردن دیگر فرصت و تمایلی نداریم. خداوند در قرآن می‌فرماید که بسیاری از گمان‌ها گناه است. قضاوت ما اغلب بر پایه همین گمان‌های غلطِ حاصل از جهل ماست.

امیدوارم همه ما در این جایگاه، با استفاده از آموزش‌های ناب کنگره۶۰، بتوانیم این نفس قضاوت‌گر را مهار کنیم. بیایید به جای قضاوت کردن دیگران، الگویی از عشق، محبت و تغییر باشیم؛ چراکه وقتی تغییر کنیم، دیگر نیازی به قضاوت محیط اطرافمان نداریم. آن زمان است که صلح درونی، جای آن هیاهو و قضاوت را می‌گیرد.

همسفر پریسا؛
زمانی که انسان آفریده شد، خداوند قدرت اختیار را به او عطا کرد. در نتیجه، قدرت قضاوت درباره خودش نیز به انسان داده شد؛ چنان‌که گویی انسان قاضی‌زاده به دنیا آمده است. ما تا زمانی که درباره خودمان قضاوت کنیم، هیچ مشکلی وجود ندارد؛ اما مشکل زمانی آغاز می‌شود که درباره دیگران قضاوت کنیم و این‌گونه است که جهالت پدید می‌آید.

اگر درباره مسئله‌ای به دیگران گمان بد ببریم، وارد اولین مرحله قضاوت شده و پس از آن، وارد مرحله تجسس می‌شویم و سپس به مرحله سرزنش می‌رسیم و این‌جاست که پرونده به جهالت می‌انجامد.

جهالت، همراه خود نادانی، خرافات، خودخواهی، کبر، منیت و بخل را به ارمغان می‌آورد. ما نباید در آن‌چه به ما مربوط نیست، درباره دیگران دخالت کنیم و باید افکار و اندیشه خود را بر پایه مثبت قرار دهیم. قضاوت، کار هر کسی نیست. برای قضاوت، به منابع اطلاعاتی بسیاری نیاز داریم؛ بنابراین، بر حسب ظن و گمان درباره دیگران قضاوت نکنیم.

قضاوت کردن، از انسان آسایش و آرامش را سلب می‌کند، او را دچار تخریب کرده و انرژی‌اش را از بین می‌برد؛ در حالی که ما بایستی انرژی خود را صرف آموزش و یادگیری کنیم، صفت‌های بد خود را تغییر دهیم و به سمت خوبی‌ها حرکت کنیم.

من باید بدانم که هیچ‌کس کامل و پاک نیست. باید دوربین را به سمت خود برگردانم و ببینم که آیا خودِ من کامل هستم که درباره دیگران قضاوت کنم. اگر این‌گونه فکر کنم، آن‌گاه به فکر تزکیه و پالایش خود افتاده و می‌دانم که نباید درباره دیگران قضاوت کنم.

«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثیراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَ لا تَجَسَّسُوا وَ لا یَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَ یُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَنْ یَأْکُلَ لَحْمَ أَخیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحیم»

«اى کسانى که ایمان آورده‌اید! از بسیارى از گمان‌ها بپرهیزید؛ چراکه بعضى از گمان‌ها گناه است. هرگز (در کار دیگران) تجسس نکنید و هیچ‌یک از شما دیگرى را غیبت نکند. آیا کسى از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ (به‌یقین) همه شما از این امر کراهت دارید. تقواى الهى پیشه کنید که خداوند توبه‌پذیر و مهربان است».

رابط خبری: همسفر زهرا، رهجوی راهنما همسفر مهین (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا(لژیون ششم)، نگهبان‌سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا(نیک‌آباد)