آقای مهندس حسین دژاکام و استاد امین همواره در ابتدای صحبتهای خود تاکید میکنند که نیرومندترین دشمن خودمان جهل و نادانی خودمان است و از این ناآگاهی به خداوند بزرگ پناه میبریم؛ یعنی هر آن چه که بر سر انسان میآید و هر مشکلاتی که انسان برای خود درست میکند به خاطر جهل، نادانی و ناآگاهی است که در وجودش رخنه کرده است. در جهالت پیش نیازی به هیچ صفاتی نیست، همه صفات ناپسند در جهل انسان وجود دارد که جهالت با خود، منیت، ترس، نااميدی، حسادت ،قیاس، و ...صفات ضدارزشی دیگر به همراه دارد؛ اما در قضاوت کردن پیشنیازهایی باید باشد. زمانی که انسان میخواهد قضاوت کند باید درباره آن علم، آگاهی، شناخت، معرفت، عمل سالم و تمام شواهدی که بتواند قضاوت کند را داشته باشد.
قضاوت در درون همه انسانها وجود دارد و خداوند در فطرت انسان قرار داده است؛ اما چگونه باید از آن استفاده کنیم؟ اگر قضاوت در جهت رشد خودمان باشد بسیار خوب و طبیعی است؛ اما در مسایلی که به ما ارتباط ندارد بخواهیم دیگران را قضاوت کنیم، گمان بد، ظن بد و نگاه نادرست نسبت به دیگران داشته باشیم و وارد تجسس و سرزنش شویم به جهالت میرسیم، که خروج از جهالت نیاز به بالا بردن سطح دانایی و آگاهی دارد.
استاد امین در سیدی قضاوت به انسان آموزش میدهد که اگر یکی از صفات و ویژگیهای فردی را دوست نداشته باشیم و او را مورد قضاوت قرار دهم حتما از آن ویژگی و صفت در درون خودمان نیز وجود دارد و اگر در وجودمان نبود آن را احساس نمیکردیم و مطمئنا از آن جنس در وجودمان است حال ممکن است آن ویژگی کم، زیاد یا در صور آشکار و صور پنهان باشد که باید همواره تلاش کنیم که آن را در وجودمان بیابیم.
زمانی که ما شخصی را قضاوت میکنیم و به او حس بدی میدهیم و همچنین او را محکوم میکنیم مانند این است که به سمت او هزاران موشک شلیک میکنیم، موشکها همانند قضاوتهای نادرست به قلب و اندیشه فرد قضاوت شده اصابت میکند و باید منتظر پاسخ این ضربات باشیم که به خود ما نیز وارد میشود؛ در قضاوت و محکوم کردن دیگران انسان حسهای سنگین و بازدارنده را در خود ایجاد میکند و در این مسیر نفساماره، به بهترین شکل خود را نشان میدهد و با حقههایی که میزند به انسان القاء میکند که در تشخیص خود بسیار خوب عمل کرده است.
انسان در قضاوت کردن دیگران باید تاریکیهای خود را بیابد و روی خود متمرکز شود و تا آن تاریکیها را در خود نیابد نمیتواند دست به پالایش و تزکیه بزند و زمانی که ناخالصیها را بتواند از خود دور کند میتواند حس خوب و نگاه خوب نسبت به خود و دیگران داشته باشد. کسانی که قضاوت میکنند همواره بار سنگینی را به انسان تحمیل میکنند؛ بنابراین گاهی باید از این حسها کمک گرفت و انسان باید بداند همواره و در هر زمان نیاز ندارد که تأیید شود تا در او حس خوشحالی و شعف به وجود بیاید؛ میتواند از ناراحتیهایی که در اثر قضاوت دیگران به وجود میآید استفاده کند برای درست کردن معایب و گرههای درونی خود که در ظاهر نمیتواند آنها را در خود بیابد.
باید همواره این مسئله را در نظر داشته باشیم، انسانی که قضاوت میکند خود نیز در جایگاه قضاوت قرار خواهد گرفت و این امر باعث تخریب خود و دیگران میشود و به هر میزان حس انسان و دیدگاهش نسبت به دیگران و مسائل اطراف خود، خوب و مثبت باشد همان حس را نیز دریافت خواهد کرد. آقای مهندس حسین دژاکام در سیدی قضاوت و جهالت و استاد امین در سیدی قضاوت بسیار جامع، زیبا و آموزنده برای رهایی از قضاوت کردن و قضاوت شدن آموزشهای پرباری را مطرح کردهاند که میتوانیم از این آموزشهای زیبا و کاربردی استفاده کنیم که این تاریکیها را در خود به نور تبدیل کنیم.
نویسنده: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر مینا (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر سوسن رهجوی راهنما همسفر مینا (لژیون ششم)
تنظیم و ارسال: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون پنجم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی حافظ
- تعداد بازدید از این مطلب :
135