قوانین الهی قابل‌تفکیک نیستند، باید به‌صورت کامل اجرا شوند

سومین جلسه از دوره نهم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی رضوی ویژه مسافران و همسفران با استادی مسافر جعفر، نگهبانی مسافر روح‌الله و دبیری مسافر حسین با دستور جلسه: «حرمت کنگره۶۰» پنج‌شنبه ۱۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز بکار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، جعفر هستم، مسافر.
ابتدا از نگهبان جلسه، ایجنت محترم، گروه مرزبانی و همچنین راهنمای گران‌قدرم، آقای کاظم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم، صمیمانه تشکر می‌کنم.
تمام قوانین و مقررات، در هر مجموعه‌ای، یک هدف مشترک را دنبال می‌کنند و آن ایجاد نظم و انضباط است. اگر بخواهیم به مقصدی که در نظر داریم برسیم، ناچاریم قوانین آن مسیر را رعایت کنیم. این موضوع درست مانند تابلوهای راهنمایی در جاده است. زمانی که مسیر را نمی‌شناسیم، باید از تابلوها پیروی کنیم تا به مقصد برسیم.
سفر اول نیز دقیقاً همین‌گونه است. ما در تاریکی حرکت می‌کنیم و به همین دلیل بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم به قوانین و حرمت‌های کنگره توجه کنیم و آن‌ها را به کار ببندیم. نمی‌توان تابلوی «خطر، گردش‌به‌چپ» را دید و برخلاف آن مستقیم حرکت کرد و انتظار داشت اتفاقی نیفتد.
اگر تازه‌وارد هستیم و هنوز قوانین را نمی‌دانیم، کافی است رفتار اعضای قدیمی‌تر را الگو قرار دهیم؛ ببینیم دیگران چگونه رفتار می‌کنند، چگونه لباس می‌پوشند و چگونه حرمت‌ها را رعایت می‌کنند. همان‌طور که وقتی وارد مترو می‌شویم و خروجی را نمی‌شناسیم، از مسیر حرکت جمعیت استفاده می‌کنیم تا راه درست را پیدا کنیم.
حرمت از واژه «حریم» و «مرز» گرفته شده است. همان‌طور که در حریم رودخانه اجازه ساخت‌وساز وجود ندارد، حتی اگر امروز رودخانه خشک باشد، زیرا روزی سیل خواهد آمد و هرچه در حریم ساخته شده باشد از بین خواهد رفت. در زندگی نیز همین‌گونه است؛ شاید کسی سال‌ها دروغ بگوید و تصور کند هیچ اتفاقی نمی‌افتد، اما نتیجه عمل او در زمان خودش آشکار خواهد شد.
گاهی بعضی افراد تصور می‌کنند می‌توان بخشی از قوانین را رعایت کرد و بخشی را نادیده گرفت؛ مثلاً نماز بخوانند؛ اما حق دیگران را ضایع کنند یا دروغ بگویند. اما قوانین الهی قابل‌تفکیک نیستند و باید به‌صورت کامل اجرا شوند.
حرمت‌ها مانند همان نقاشی‌های دوران کودکی هستند که نقطه‌ها را به ترتیب به هم وصل می‌کردیم. اگر حتی یک نقطه را حذف می‌کردیم، تصویر کامل نمی‌شد. اجرای حرمت‌ها نیز باید پیوسته و کامل باشد تا شخصیت جدیدی در وجود ما شکل بگیرد.
در سراسر جهان قوانین بسیاری وجود دارد؛ قانون کارما، قانون عشق، قانون محبت و قانون بخشش. حتی پیامبران الهی نیز موظف به اجرای قوانین الهی بوده‌اند و هیچ‌کس از این قوانین مستثنا نیست.
اما تنها دانستن کافی نیست. اگر بدانیم دروغ بد است، ربا حرام است یا حق دیگران را نباید خورد، تا زمانی که این دانایی را به عمل تبدیل نکنیم، هیچ تغییری در زندگی ما ایجاد نخواهد شد. درست مانند کسی که روز اول وارد باشگاه بدنسازی می‌شود و تمام حرکات را یاد می‌گیرد؛ صرف یاد گرفتن باعث تغییر بدن نمی‌شود، بلکه تمرین مستمر و پرداخت بهاست که نتیجه می‌دهد.
امروز اگر بخواهیم با اسنپ سفر کنیم، ابتدا از ما می‌پرسد: «الان کجا هستی؟» و بعد می‌پرسد: «کجا می‌خواهی بروی؟» سپس هزینه مسیر را اعلام می‌کند. اگر حاضر باشیم بهای آن را پرداخت کنیم، سفر آغاز می‌شود.
در کنگره نیز همین اتفاق می‌افتد. ابتدا باید وضعیت فعلی خود را بپذیریم، مقصد خود را مشخص کنیم و سپس بهای درمان را که همان اجرای قوانین، حرمت‌ها و آموزش‌هاست، بپردازیم.
استاد امین می‌فرمایند درختی که قرار است میوه خوبی بدهد، باید هرس شود. دروغ، حسادت، غیبت و سایر ضد ارزش‌ها همان شاخه‌هایی هستند که باید هرس شوند. درخت دروغ شاید ابتدا شکوفه بدهد، اما هرگز میوه سالم نخواهد داد.
اگر راهنما به من گفته است یک سی‌سی دارو مصرف کنم و من دو سی‌سی مصرف کنم، شاید در ظاهر کسی متوجه نشود، اما نتیجه آن را چند ماه بعد خواهم دید؛ زمانی که دیگران به رهایی می‌رسند و من همچنان در چرخه تکرار سفر قرار دارم. زمانی از این چرخه خارج می‌شوم که به این دانایی برسم که دروغ گفتن، پیش از آنکه به دیگران آسیب بزند، به خودم آسیب می‌رساند.
به همین دلیل، دادوستد مالی در سفر اول ممنوع است. زیرا ممکن است یک قرض ساده، به رنجش، کدورت و در نهایت دورشدن از مسیر درمان منجر شود.
درباره غیبت، تهمت و قطع‌کردن صحبت دیگران نیز مهندس دژاکام می‌فرمایند:
«راز آرامش در سکوت است؛ یکی کم گفتن، و نه خاموشی.»
همچنین استاد کوروش آذرپور نکته زیبایی بیان می‌کنند که خداوند برای بیشتر حواس ما دو عضو قرار داده است؛ دو چشم، دو گوش، دو دست و... اگر یاد بگیریم از بخشی از این توانایی‌ها درست استفاده کنیم؛ بعضی حرف‌ها را نشنویم، بعضی صحنه‌ها را نبینیم و بعضی سخنان را بر زبان نیاوریم، به آرامش و حال خوش نزدیک‌تر خواهیم شد.






تصویربردار: مسافر محمد لژیون پنجم
تایپ و ویرایش: مسافر قاسم لژیون دوازدهم
ارسال خبر: مسافر حامد لژیون چهاردهم