قوانینی برای حفاظت

جلسه اول از دوره هشتم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی پرستار به استادی همسفر لیلا، نگهبانی همسفر مهین و دبیری راهنما همسفر ملیحه با دستور جلسه «حرمت کنگره۶۰، چرا رابطه مالی، کاری و خانوادگی در کنگره۶۰ ممنوع است؟» روز سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد

دستور جلسه این هفته «حرمت کنگره۶۰، چرا رابطه مالی، کاری و خانوادگی در کنگره۶۰ ممنوع است؟» است. شاید در نگاه اول فکر کنیم حرمت فقط مجموعه‌ای از قوانین و نبایدهاست، اما هر چه بیشتر در کنگره آموزش می‌بینیم، متوجه می‌شویم که این قوانین برای حفاظت از ما و این فضا هستند. در کنگره وارد محیطی می‌شویم که هزاران نفر در آن دوباره زندگی خودشان را پیدا کرده‌اند. اینجا اشک‌های زیادی به لبخند تبدیل شده، خانواده‌های زیادی دوباره کنار هم قرار گرفته‌اند و امید دوباره زنده شده است. طبیعی است که چنین مکانی حرمت لازم دارد.

همان ابتدای نوشتار آمده است: «کنگره، مکان مقدس و امنی می‌باشد که هر شخصی با ورود به این مکان، باید حرمت آن را حفظ نماید.» به نظر من این جمله یک مسئولیت است؛ یعنی از همان لحظه ورود، دیگر فقط به خودم فکر نمی‌کنم، بلکه باید مراقب آرامش دیگران هم باشم. دروغ نگوییم، غیبت نکنیم، حرف یکدیگر را قطع نکنیم، بدون اجازه صحبت نکنیم، وارد مسائل سیاسی و حاشیه‌ای نشویم، ارتباط خارج از چارچوب نداشته باشیم و بده بستان مالی انجام ندهیم؛ همه این‌ها از یک ریشه می‌آیند و آن هم حفظ اعتماد است. اعتماد بزرگ‌ترین سرمایه کنگره است. اگر اعتماد از بین برود، آموزش هم آسیب می‌بیند.

آقای مهندس در سی‌دی حرمت مثال زیبایی زدند. گفتند اعضاء کنگره۶۰ مثل ستون‌های یک مسجد هستند. اگر ستون‌ها بیش از حد از هم فاصله بگیرند سقف می‌ریزد و اگر خیلی به هم نزدیک شوند، باز هم استحکام از بین می‌رود. این مثال به من یاد می‌دهد که نه باید از هم فاصله بگیریم و نه در حریم هم دخالت کنیم؛ هرکس باید جای خودش را بشناسد و به حریم دیگران احترام بگذارد. همین تعادل است که کنگره را محکم نگه می‌دارد. من همیشه فکر می‌کنم حرمت یعنی مسئولیت‌پذیری. در وادی چهارم یاد گرفتیم که مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم و آن را به گردن دیگران یا حتی خداوند نیندازیم. در حرمت هم همین آموزش ادامه پیدا می‌کند؛ یعنی من مسئول رفتار و گفتار خودم هستم. اگر جلسه بی‌نظم شود، نگوییم دیگران مقصرند. هر کدام از ما سهمی در حفظ این فضا داریم.

در همان سی‌دی گفته شد در بهشت برین انسان‌ها با هم «سلاماً سلاماً» هستند؛ یعنی رابطه‌ها بر پایه صلح، احترام و آرامش است. کنگره هم تلاش می‌کند تا حد امکان چنین فضایی را ایجاد کند؛ جایی که آدم‌ها بدون ترس، بدون قضاوت و بدون تنش کنار هم رشد کنند و درمان شوند. جمله آخر حرمت می‌گوید: «کسانی که حتی قادر نیستند از کیف یا موبایل شخصی خود مراقبت کنند، چگونه می‌توانند از زندگی خود مراقبت نمایند؟» به نظر من این جمله یعنی مسئولیت‌پذیری از کوچک‌ترین چیزها شروع می‌شود. اگر انسان نتواند از وسایل ساده خودش مراقبت کند، چه طور می‌تواند از زندگی، خانواده و آینده‌اش محافظت کند؟

سرمایه اصلی کنگره، راهنماها، مرزبانان، دیده‌بانان، نگهبانان، خدمتگزاران و تک‌تک اعضاء هستند. اگر در یک خانواده فقط یک مصرف‌کننده باشد، معمولاً آرامش کل خانواده به هم می‌ریزد. حالا تصور کنید در شعب مختلف یا در پارک طالقانی، هزاران مسافر و همسفر با گذشته‌ها و روحیات مختلف کنار هم با آرامش مسیر درمان را طی می‌کنند؛ این فقط به خاطر رعایت حرمت امکان‌پذیر شده است. حالا می‌خواهم این دستور جلسه را به لژیون سردار ربط بدهم. به نظر من لژیون سردار یکی از زیباترین جلوه‌های عملی حرمت است؛ چون حرمت فقط با حرف زدن حفظ نمی‌شود، بلکه با عمل معنا پیدا می‌کند.

اگر امروز شعبه‌های زیادی از کنگره ساخته شده، امکانات آموزشی فراهم شده و هزاران نفر در محیطی امن آموزش می‌بینند و درمان می‌شوند، نتیجه سال‌ها مسئولیت‌پذیری و حرمت گذاشتن کسانی است که قبل از ما این مسیر را هموار کرده‌اند. شاید این سؤال پیش بیاید که کمک مالی چه ربطی به حرمت دارد؟ به نظر من ارتباط خیلی عمیقی دارد؛ چون آقای مهندس می‌فرمایند: پول معادل انرژی است. وقتی پول را انرژی بدانیم، دیگر فقط یک پرداخت ساده نیست؛ بلکه این است که این انرژی در چه مسیری قرار می‌گیرد.

وقتی این انرژی در مسیر درست و در چارچوب حرمت کنگره قرار می‌گیرد، نتیجه‌اش ساختن شعبه‌ها، آموزش، درمان و کمک به انسان‌های بیشتری است. نکته مهم این است که وقتی انرژی در مسیر درست جریان پیدا کند، از بین نمی‌رود؛ بلکه رشد می‌کند و اثرش در زندگی خود انسان هم دیده می‌شود؛ به همین خاطر من احساس می‌کنم بخشش مالی فقط کم شدن پول نیست؛ بلکه به جریان انداختن انرژی در مسیر درست است. در متن حرمت هم آمده که مسائل مالی باید در چارچوب مشخص انجام شود. دلیلش این است که اگر این چارچوب نباشد، اعتماد از بین می‌رود و وقتی اعتماد آسیب ببیند، آموزش هم آسیب می‌بیند. در لژیون سردار هم تمام کمک‌ها در یک مسیر شفاف و مشخص و به نام کنگره انجام می‌شود نه به نام افراد و این دقیقاً رعایت حرمت است.

من هر وقت وارد کنگره می‌شوم، حس می‌کنم نه مهمان هستم و نه صاحبخانه؛ فقط امانتدارم. اینجا امانتی است که نسل‌های قبل با عشق، خدمت و بخشش به ما سپرده‌اند و ما هم باید آن را سالم‌تر به نسل‌های بعد برسانیم. اگر بخواهم همه حرف‌هایم را خلاصه کنم می‌گویم: حرمت یعنی مراقبت از همه سرمایه‌های کنگره؛ سرمایه‌های انسانی، آموزشی، اخلاقی و مالی و لژیون سردار یعنی این‌که ما با بخشش آگاهانه و مسئولانه، این سرمایه‌ها را زنده نگه می‌داریم تا این چراغ همیشه روشن بماند و انسان‌های بیشتری فرصت درمان و زندگی دوباره پیدا کنند. امیدوارم ما هم بتوانیم امانتداران خوبی باشیم و بدانیم حرمت چیزی نیست که فقط گفته شود؛ حرمت با رفتار ما زنده می‌ماند.

تایپیست: همسفر دلارام رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون یازدهم) نگهبان سایت
ارسال: همسفر نازنین رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون یازدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی پرستار