تا زمانی که محروم نشویم، محرم نمی‌شویم

جلسه  یازدهم از دوره دهم  سری کارگاه های آموزشی عمومی کنگره 60 ویژه مسافران و همسفران نمایندگی پرند، با استادی اسیستانت دیده بان محترم مسافر آرمین نگهبانی مسافرامید  و دبیری مسافر علی  با دستور جلسه "حرمت کنگره 60 چرا رابطه کاری و مالی و خانوادگی در کنگره ممنوع است " شنبه 6 تیر ماه 1405 ساعت 17:00آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان، آرمین هستم، یک مسافر

بسیار خوشحالم که امروز در جمع شما عزیزان حضور دارم. برای من، حضور در هر شعبه از کنگره ۶۰، تجربه‌ای سرشار از آرامش و آموزش است. هر بار که وارد شعبه‌ای می‌شوم، احساس می‌کنم وارد خانه خودم شده‌ام. در کنگره تفاوتی ندارد که عضو کدام شعبه باشیم، از کدام لژیون آمده باشیم یا راهنمای چه کسی باشیم؛ آنچه در همه شعب یکسان است، فضای امن، محبت، احترام، نظم و آموزش است. تنها تفاوت، آشنایی با اعضای جدید و بهره‌مندی از تجربه‌های متفاوت آن‌هاست و همین موضوع باعث می‌شود هر بار که در شعبه‌ای دیگر حضور پیدا می‌کنم، نکته‌ای تازه برای یاد گرفتن داشته باشم و به همین دلیل از ایجنت محترم شعبه که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا دوباره این جایگاه را تجربه کنم، صمیمانه تشکر می‌کنم.

وقتی قرار شد درباره حرمت صحبت کنم، با خودم فکر می‌کردم چه برداشتی می‌تواند بیش از همه برای خودم آموزنده باشد. به ذهنم رسید که حرمت‌های کنگره برای من، مانند کمربند ایمنی هستند. زمانی که سوار خودرو می‌شویم، اگر کمربند ایمنی را ببندیم، شاید تا پایان مسیر هیچ اتفاقی نیفتد و احساس کنیم ضرورتی نداشته است؛ اما اگر تنها یک لحظه حادثه‌ای رخ دهد، همان کمربند از آسیب‌های بزرگ جلوگیری می‌کند. حرمت‌های کنگره نیز دقیقاً همین نقش را دارند. شاید گاهی تصور کنیم رعایت نکردن بعضی از بندهای حرمت اتفاق خاصی ایجاد نمی‌کند، اما اگر شرایطی پیش بیاید، همین قوانین هستند که از ما محافظت می‌کنند و اجازه نمی‌دهند آسیب‌های کوچک به بحران‌های بزرگ تبدیل شوند.

به همین دلیل است که تنها متنی که در ابتدای هر جلسه و در پایان آن قرائت می‌شود، حرمت است. این تکرار، اتفاقی نیست؛ بلکه یادآوری روزانه‌ای است تا فراموش نکنیم هر بند از این نوشتار، حاصل سال‌ها تجربه، مشاهده و آسیب‌شناسی است. هیچ جمله‌ای در حرمت بدون دلیل نوشته نشده است. شاید در ابتدای سفر، بسیاری از این قوانین برای ما محدودیت به نظر برسند، اما هرچه بیشتر آموزش می‌بینیم، بیشتر متوجه می‌شویم که این قوانین برای محدود کردن ما نیستند، بلکه برای محافظت از ما نوشته شده‌اند.

من هم اوایل سفر، مانند خیلی از افراد، بعضی از این قوانین را با نگاه خودم تحلیل می‌کردم. با خودم می‌گفتم کمک مالی به یک عضو چه اشکالی دارد؟ یا اگر بیرون از کنگره ارتباط بیشتری با اعضا داشته باشیم، چه اتفاقی می‌افتد؟ تصور می‌کردم می‌توانم شرایط را مدیریت کنم، اما بعدها فهمیدم مسئله فقط من نیستم. شاید من بتوانم احساسات یا رفتار خودم را کنترل کنم، اما آیا می‌توانم شرایط طرف مقابلم را هم کنترل کنم؟ آیا می‌توانم آینده یک رابطه یا یک تصمیم را پیش‌بینی کنم؟ پاسخ این سؤال‌ها منفی بود و همین موضوع باعث شد ارزش حرمت‌ها را بهتر درک کنم.

یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که از حرمت گرفتم، این بود که رعایت آن فقط به نفع خودم نیست. وقتی حرمت را رعایت می‌کنم، علاوه بر اینکه امنیت خودم حفظ می‌شود، از امنیت و آرامش دیگران نیز محافظت می‌کنم. هر عضو در کنگره، مسئول حفظ فضای درمان برای سایر اعضاست و گاهی یک تصمیم اشتباه، می‌تواند مسیر درمان فرد دیگری را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

یکی از تجربه‌های شخصی من، مربوط به رعایت نکردن حرمت در روابط مالی بود. روزی یکی از هم‌سفرانم شرایط مالی مناسبی نداشت و من از روی دلسوزی به او کمک کردم؛ در حالی که بارها از زبان راهنما شنیده بودم که نباید چنین کاری انجام دهم. آن روز تصور می‌کردم کار درستی انجام داده‌ام، اما بعدها متوجه شدم همین تصمیم می‌تواند مانعی برای ادامه حضور او در کنگره باشد. هنوز هم وقتی به آن اتفاق فکر می‌کنم، احساس می‌کنم اگر به جای احساسات، قانون را ملاک قرار می‌دادم، شاید نتیجه بهتری رقم می‌خورد. آن تجربه به من یاد داد که در کنگره، نیت خوب به تنهایی کافی نیست؛ بلکه باید نیت خوب، در چارچوب قانون اجرا شود.
همین موضوع درباره روابط خارج از چارچوب نیز صدق می‌کند. شاید در لحظه تصور کنیم که این رابطه هیچ آسیبی ایجاد نمی‌کند، اما تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که بسیاری از آسیب‌های بزرگ، از تصمیم‌های کوچکی آغاز شده‌اند که در ابتدا کاملاً عادی به نظر می‌رسیدند. گاهی یک رابطه، یک وابستگی یا یک توقع، نه تنها دو نفر، بلکه آرامش یک لژیون یا حتی یک شعبه را تحت تأثیر قرار داده است. به همین دلیل است که حرمت‌ها بر اساس تجربه نوشته شده‌اند، نه بر اساس حدس و گمان.

یکی از ویژگی‌های ارزشمند کنگره این است که قوانین آن حاصل تجربه سالیان طولانی است. اگر بندی به حرمت اضافه شده یا اصلاح شده، به این دلیل بوده که در گذشته تجربه‌ای وجود داشته و برای جلوگیری از تکرار آن، قانون تدوین شده است. بنابراین، هرچه بیشتر به این قوانین اعتماد کنیم، مسیر امن‌تری خواهیم داشت.

یکی دیگر از موضوعاتی که همیشه برای من جذاب بوده، فرهنگ احترام در کنگره است. از همان روزهای اول، متوجه تفاوت فضای کنگره با بسیاری از محیط‌های دیگر شدم. اینجا احترام، ادب، نحوه صحبت کردن و حفظ جایگاه افراد، بخشی از درمان است. شاید همین موضوع یکی از دلایل اصلی ماندگاری بسیاری از اعضا باشد؛ زیرا انسان در محیطی که احساس امنیت و احترام می‌کند، بهتر آموزش می‌بیند و راحت‌تر رشد می‌کند.

استاد امین جمله‌ای دارند که همیشه برای من راهگشا بوده است: «تا زمانی که محروم نشویم، محرم نمی‌شویم.» به نظر من، رعایت حریم‌ها گاهی با خواسته‌های نفس ما در تضاد است. شاید دوست داشته باشیم به کسی کمک مالی کنیم، شاید بخواهیم رابطه‌ای را خارج از چارچوب ادامه دهیم یا تصمیمی احساسی بگیریم، اما اگر هدف ما حفظ مسیر درمان باشد، باید یاد بگیریم از بعضی خواسته‌ها بگذریم. این محرومیت‌های ظاهری، در واقع سرمایه‌گذاری برای آینده سفر ما هستند.

امروز بیش از هر زمان دیگری باور دارم که حرمت‌های کنگره، ستون‌های اصلی این ساختار هستند. اگر این ستون‌ها حفظ شوند، امنیت، آرامش و آموزش نیز حفظ خواهد شد. قوانین کنگره برای حذف هیچ‌کس نیستند؛ بلکه برای نگه داشتن انسان‌ها در مسیر درمان هستند. اگر کسی از این مسیر خارج می‌شود، در حقیقت خودش از این چارچوب فاصله گرفته است، نه اینکه کنگره او را کنار گذاشته باشد.

در پایان، از همه عزیزانی که در مسیر آموزش و رشد من نقش داشته‌اند، صمیمانه تشکر می‌کنم؛ از ایجنت محترم که این فرصت را در اختیار من قرار داد، از مرزبانان، راهنماهای عزیز و همه خدمتگزاران کنگره که بی‌منت برای حفظ این ساختار تلاش می‌کنند، از راهنمای بزرگوارم که با آموزش‌های خود مسیر را به من آموخت و از آقای مهندس که با بنیان‌گذاری کنگره ۶۰، راهی را پیش روی ما قرار داد که امروز بتوانیم معنای واقعی درمان، آرامش و زندگی را تجربه کنیم.

اگر امروز بعد از سال‌ها سفر، احساس می‌کنم هنوز چیزهای زیادی برای آموختن دارم، این بزرگ‌ترین هدیه کنگره به من است؛ زیرا فهمیده‌ام هرچه بیشتر آموزش می‌بینم، بیشتر متوجه می‌شوم که هنوز در ابتدای راه هستم. امیدوارم همه ما با رعایت حرمت‌ها، حفظ حریم‌ها و پایبندی به قوانین، بتوانیم سفری ایمن، آرام و سرشار از آموزش را تجربه کنیم و این میراث ارزشمند را برای آیندگان نیز حفظ نماییم.

با احترام : سایت شعبه پرند

مرزبان خبری : مسافر مجید