حال خوش از رعایت حرمت آغاز می‌شود

جلسه دوم از دوره سی‌وپنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی خلیج‌فارس بوشهر به استادی ایجنت همسفر زینب، نگهبانی همسفر بتول و دبیری موقت همسفر عسل با دستور جلسه «حرمت کنگره ۶۰؛ چرا رابطه کاری، مالی و خانوادگی در کنگره ۶۰ ممنوع است» روز یکشنبه تاریخ ۷ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

از عزیزانی که نوشتارها را خواندند ممنونم. از دبیر جلسه نیز سپاسگزارم که خلاصه گزارش جلسه هفته قبل را به زیبایی ارائه کردند. خوشحالم که امروز در این جایگاه قرار گرفتم تا در خدمت شما باشم و بتوانم از نزدیک روی زیبایتان را ببینم. چشمان هر کدام از شما برای من پر از حرف است و هر کدام پیامی به من می‌دهد. ان‌شاءالله همیشه سالم و سلامت باشید.

خدا قوت می‌گویم به نگهبان و دبیر دوره قبل و به نگهبان و دبیر این دوره، بابت جایگاه جدیدشان تبریک عرض می‌کنم. ان‌شاءالله جایگاهشان پر از خیر و برکت باشد و همه ما بتوانیم از خدمتی که انجام می‌دهیم، بهره لازم را ببریم. به همسفر مرجان نیز بابت دریافت شال راهنمایی تبریک می‌گویم. ان‌شاءالله این موفقیت برای ایشان، برای همه ما و برای شعبه‌ مبارک باشد. این پیشرفت‌ها و قدم‌هایی که برداشته می‌شود، همه حاکی از رعایت یک دستور جلسه است. اگر امروز همسفر مرجان را با شال راهنمایی می‌بینیم، حتماً پیش‌نیازهایی را طی کرده و اصولی را رعایت کرده است. خداوند قدم‌های همه ما را هر روز محکم‌تر و استوارتر کند تا در مسیر خدمت ثابت‌قدم باشیم.

از آقای مهندس و خانواده محترمشان صمیمانه تشکر می‌کنم که این بستر را برای ما فراهم کردند تا بیاییم، آموزش بگیریم و حال خوبی را تجربه کنیم. از همه راهنمایان، مرزبانان شعبه، مرزبانان پارک و از تک‌تک شما عزیزانی که امروز اینجا حضور دارید نیز سپاسگزارم. همه ما با رعایت اصول، حرمت و قوانین کنگره تلاش می‌کنیم حال یکدیگر را بهتر کنیم. گاهی اوقات ما فکر می‌کنیم کار درستی انجام می‌دهیم و قرار است حال کسی را خوب کنیم، اما متأسفانه ممکن است اشتباه کنیم.

دستور جلسه امروز حرمت است. حرمت چند بار در جلسه خوانده می‌شود؟ دو بار. همه نوشتارها یک بار خوانده می‌شوند، اما حرمت دو بار خوانده می‌شود؛ زیرا بیشترین آسیبی که ممکن است به خودمان بزنیم، از ناحیه رعایت نکردن حرمت است. آقای مهندس در تمام زمینه‌ها می‌خواستند ما حال خوبی داشته باشیم، سفر خوبی را تجربه کنیم، در کنار مسافرمان آسیب نبینیم و خودمان نیز آسیب نبینیم. ما آمده‌ایم تا اصول و قوانینی را یاد بگیریم. شاید در ظاهر تصور کنیم این قوانین برای ما محدودیت ایجاد می‌کنند، اما این فقط تصویر ذهنی ماست.

راهنما همسفر ملیحه در جلسه سردار خیلی زیبا بیان کردند که شاید با خودمان بگوییم: «ما که همه هم‌حس هستیم، چرا نباید رفت‌وآمد خانوادگی داشته باشیم؟» اما این‌ها آسیب است و همه باید رعایتشان کنیم. این قوانین خوب هستند، اما هر چیزی اندازه‌ای دارد. در کنگره، چیزی که به انسان بزرگی می‌بخشد، عبور نکردن از خطوط قرمز زندگی است. این حرمت‌ها نیز همان خطوط قرمز هستند که باید رعایت شوند. اگر دقیق نگاه کنیم، می‌بینیم که حرمت‌ها محدودکننده نیستند، بلکه نگهدارنده‌اند و ما را از بسیاری از آفت‌ها حفظ می‌کنند.

کسانی که حرمت‌شکنی می‌کنند، معمولاً حال خوبی ندارند و کم‌کم از گردونه کنگره خارج می‌شوند. اگر می‌بینیم افرادی سال‌های طولانی در کنگره مانده‌اند، خوب است نگاه کنیم چه کار کرده‌اند که ماندگار شده‌اند. اگر منِ زینب بعد از چندین سال حضور در کنگره هنوز احساس می‌کنم حالم خوب نیست یا جایی مشکل دارم، باید علت را درون خودم جست‌وجو کنم؛ ببینم کجا اشتباه می‌کنم. شاید ناآگاهانه و بدون قصد، کاری انجام می‌دهم که اشتباه است. باید به خودمان برگردیم و خودمان را اصلاح کنیم.

همین حرکت‌های کوچکی که شاید به چشم نیایند، بسیار مهم هستند. مثلاً آدامس جویدن در جلسه، شاید این موضوع کوچک به نظر برسد، اما اهمیت زیادی دارد. همین‌طور درباره شال سفید، وقتی تأکید می‌شود که باید با شال سفید بیاییم، قانون برای همه یکسان است و تفاوتی میان افراد وجود ندارد. بیایید همین نکات کوچک را رعایت کنیم.

وقتی در لژیون می‌نشینیم، اولین بند حرمت را بخوانیم. اولین نکته آن راستگویی و صداقت است. چرا باید دروغ بگوییم؟ چرا باید دیگران را سرزنش کنیم یا حرف یکدیگر را قطع کنیم؟ وقتی راهنما با فردی صحبت می‌کند، اصلاً نباید به خودمان اجازه بدهیم نزدیک شویم یا صحبتشان را قطع کنیم. باید صبر کنیم تا صحبت تمام شود. در کار یکدیگر تجسس نکنیم. اینکه کسی کجا می‌رود، با چه کسی رفت‌وآمد دارد، شاغل است یا بیکار، به ما ارتباطی ندارد. اگر می‌خواهیم سفر زیبایی داشته باشیم، باید این مسائل را کنار بگذاریم. شاید همین‌ها آفتی شده‌اند که امروز مانع پیشرفت ما هستند.

موضوع بسیار مهم دیگر، حساب‌وکتاب مالی است. در کنگره نباید با هیچ‌کس رابطه مالی داشته باشیم. گاهی ظاهر کار ما دلسوزی است، اما عمل سالمی نیست. اگر قرار بود اعضا برای هم کار پیدا کنند یا به هم کمک مالی کنند، خود آقای مهندس چنین قانونی را قرار می‌دادند. این مسائل آرامش ما را از بین می‌برد. ما با همین آموزش‌ها زندگی می‌کنیم و ساخته می‌شویم؛ پس باید آن‌ها را رعایت کنیم تا از سفرمان لذت ببریم.

در حین‌ جلسه باید سکوت کامل برقرار باشد و هنگام خواندن حرمت، پیام سفر اول، پیام سفر دوم و چهارده ثانیه سکوت، هیچ رفت‌وآمد یا صحبتی نباید انجام شود. همچنین وقتی مرزبان یا راهنما صحبت می‌کند، نباید با یکدیگر حرف بزنیم. وقتی راهنما وارد لژیون می‌شود، همه باید به احترام ایشان بلند شوند؛ حتی اگر لیوان چای در دستمان باشد.

بزرگان گفته‌اند: «اگر کسی کلمه‌ای به من بیاموزد، مرا بنده خود کرده است.» حالا ما در کنگره از کلمه هم فراتر رفته‌ایم؛ بنابراین باید حرمت راهنما را به بهترین شکل حفظ کنیم. در لژیون نیز از ابتدا تا پایان جلسه نباید مشغول خوردن خوراکی باشیم. ده تا پانزده دقیقه اول برای صرف چای و رفع خستگی است، نه اینکه تا پایان لژیون مشغول خوردن باشیم، در حالی که فردی در حال مشارکت است. راهنمایان به دلیل تواضع و فروتنی زیادشان، شاید نتوانند مدام این مسائل را تذکر بدهند، اما ما خودمان باید رعایت کنیم.

همه می‌دانیم، ساعت شروع کلاس پنج بعدازظهر است؛ پس چرا گاهی حتی خدمتگزاران بعد از ساعت پنج وارد می‌شوند؟ اگر امروز پنج دقیقه دیر بیاییم، فردا ده دقیقه و بعد کم‌کم حس‌های منفی سراغمان می‌آید و ما را از کلاس دور می‌کند. پس بهتر است ده دقیقه زودتر در جلسه حاضر شویم. بعضی قوانین نوشته شده‌اند و بعضی هم نانوشته هستند؛ اما رعایت نکردن هر دو به ما آسیب می‌زند.

وقتی راهنما می‌گوید سی‌دی بنویس، بگوییم «چشم». وقتی می‌گوید مشارکت کن، باز هم بگوییم «چشم». همه این‌ها برای رشد خود ماست. با رعایت همین اصول ساده، معرفت شکل می‌گیرد، از دل معرفت محبت متولد می‌شود و پس از آن عشق ظهور می‌کند. اگر می‌خواهیم وجودمان سرشار از عشق شود، باید همین نکات را رعایت کنیم. کنگره واقعاً کارگاه عاشقی است. عشق را در عمل به ما آموزش می‌دهد.

در مورد رفت‌وآمد با اعضا نیز باید مراقب باشیم. قبلاً حتی شماره تلفن همدیگر را هم نداشتیم، چون می‌دانستیم این ارتباط‌های خارج از کنگره ممکن است آسیب‌زا باشند. بهتر است ارتباط ما در همان فضای کنگره باقی بماند. امروزه موضوع اسنپ و رفت‌وآمدها هم مطرح شده است. اگر صرفاً برای مسیر و شرایط خاص باشد، اشکالی ندارد، اما نباید باعث شکستن حرمت شود. به خاطر آسیب‌هایی که ممکن است ایجاد شود، بهتر است اگر کسی گفت نمی‌تواند ما را برساند، ناراحت نشویم. خودمان اسنپ بگیریم و هزینه مسیر را پرداخت کنیم. برای رسیدن به هر هدفی باید هزینه مادی و معنوی آن را بپردازیم؛ اگر نپردازیم، به شکل دیگری از ما گرفته خواهد شد.

ان‌شاءالله همه ما به اهدافمان برسیم و اگر در این مسیر اشتباهی داریم، با شجاعت آن را بپذیریم؛ نه فقط در کنگره، بلکه در خانه و خانواده نیز، ما الگوی فرزندانمان هستیم. اگر این حرمت‌ها را وارد زندگی خانوادگی کنیم، فرزندانمان نیز یاد می‌گیرند که در حرف دیگران نپرند، دروغ نگویند، احترام بگذارند و اگر اشتباه کردند، عذرخواهی کنند. عذرخواهی کردن اصلاً سخت نیست. اگر جایی اشتباه کردیم، با آرامش و صداقت عذرخواهی کنیم.

اگر امروز رنج می‌کشیم، شاید یکی از دلایلش رعایت نکردن همین اصول ساده باشد و کلام آخر اینکه، ما به حال خوش نمی‌رسیم، مگر آنکه بتوانیم از آنچه خودمان دوست داریم، در مسیر درست بگذریم.

مرزبانان کشیک: همسفر زهرا و مسافر هدایت
تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر صدیقه (لژیون ششم)
ویرایش: همسفر رها رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون نهم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر زهرا
همسفران نمایندگی خلیج‌فارس بوشهر