ذهن آشفته، توانایی پذیرش آموزش را ندارد

چهاردهمین جلسه از دور چهاردهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان با استادی راهنمای محترم مسافر بیژن ،نگهبانی مسافر شفیع ودبیری مسافر کوروش با دستور جلسه: حرمت کنگره 60 چرا در کنگره ۶۰ رابطه مالی و کاری و خانوادگی ممنوع است. در مورخ ۷ تیر ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان بیژن هستم یک مسافر.

موضوعی که امروز می‌خواهم در مورد آن صحبت کنم، حرمت‌های کنگره ۶۰ است.

حرمت‌های کنگره ۶۰ به هیچ عنوان برای محدود کردن ما نیستند و نباید آن‌ها را صرفاً یک‌سری قوانین خشک و اداری بدانیم. در حقیقت، حرمت‌ها ابزاری هستند تا ذهنِ منِ مسافر، که سال‌ها درگیر آشوب، اضطراب و بی‌نظمی دوران اعتیاد بوده است، آرام بگیرد و برای دریافت آموزش‌ها آماده شود.چون اگر ذهن انسان آشفته باشد، هیچ آموزشی در او نهادینه نخواهد شد. آموزش زمانی اثرگذار است که فرد در آرامش قرار داشته باشد و حرمت‌ها دقیقاً این بستر آرامش را فراهم می‌کنند.یکی از مواردی که در حرمت‌ها به آن تأکید شده، پرهیز از روابط مالی، کاری و خانوادگی نزدیک در کنگره است. شاید در نگاه اول این موضوع سخت‌گیرانه به نظر برسد، اما اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنیم، متوجه اهمیت آن خواهیم شد.

فرض کنید دو نفر در یک شعبه با یکدیگر رابطه مالی برقرار کنند. اگر به هر دلیلی در این رابطه مشکلی به وجود بیاید؛ مثلاً پولی بازگردانده نشود یا اختلافی ایجاد شود، آن فرد دیگر نمی‌تواند با آرامش در شعبه حضور پیدا کند. احساس شرمندگی، ناراحتی یا دلسردی به وجود می‌آید و کم‌کم فرد از فضای کنگره فاصله می‌گیرد.در نتیجه، روند درمان او آسیب می‌بیند و این آسیب تنها متوجه خود فرد نیست، بلکه خانواده او را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.اینجاست که تفاوت میان «عمل نیک» و «عمل سالم» مشخص می‌شود. ممکن است ما تصور کنیم قرض دادن پول به یک دوست، عملی نیک و پسندیده است؛ اما در کنگره، عمل سالم آن است که در چارچوب قوانین و حرمت‌ها حرکت کنیم تا مسیر درمانمان به خطر نیفتد.

موضوع دیگر، معاشرت‌های خارج از کنگره است. گاهی تصور می‌کنیم رفت‌وآمدهای خانوادگی و صمیمیت‌های بیش از حد باعث نزدیکی و محبت بیشتر می‌شود؛ اما تجربه نشان داده است که همین صمیمیت‌های غیرضروری، گاهی زمینه‌ساز بسیاری از مشکلات می‌شود.صمیمیت بیش از حد، تجسس را به همراه می‌آورد؛ تجسس، غیبت را ایجاد می‌کند و غیبت نیز بدون استثنا به قضاوت ختم می‌شود.این چرخه، ذهن مسافر را از هدف اصلی خود که همان درمان است، دور می‌کند. ما باید یاد بگیریم که کنگره مکانی مقدس برای درمان است و هدف اصلی ما در اینجا، درمان جسم، روان و جهان‌بینی است.نکته مهم دیگر این است که همه ما در کنگره الگو هستیم؛ چه سفر اولی باشیم و چه سفر دومی. رفتار، گفتار، نحوه پوشش، نظم و حتی نحوه حضور ما در شعبه، بر فضای کلی شعبه و منطقه تأثیرگذار است.اگر منِ مسافر نظم نداشته باشم یا درگیر مسائل حاشیه‌ای شوم، ناخواسته فضای درمان را آلوده خواهم کرد. بنابراین لازم است همواره مراقب رفتار و عملکرد خود باشیم.

و اما نکته آخر؛ تشنه بودن.انسان باید همواره تشنه باشد؛ تشنه خدمت، تشنه محبت و تشنه حال خوش. زمانی که انسان تشنه یادگیری و رشد باشد، کمتر وارد حاشیه‌ها می‌شود. دیگر به دنبال مسائل بی‌ارتباط، اخبار متفرقه و موضوعاتی که هیچ نقشی در درمان او ندارند، نخواهد رفت.

هدف ما در کنگره فقط و فقط درمان است.

حرمت‌ها در حقیقت دیوارهایی هستند که از این هدف مقدس محافظت می‌کنند. بنابراین بیاییم حرمت‌ها را نه فقط به خاطر اینکه قانون هستند، بلکه به این دلیل که محافظ حال خوش و مسیر درمان ما هستند، محترم بشماریم.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

تنظیم ،ویرایش وارسال :مرزبان خبری مسافر جعفر