قدرت اختیار؛ هدیه‌ای برای ساختن سرنوشت

*مقاله راهنمای محترم مسافر صادق*

*به نام قدرت مطلق الله*

*مقدمه: مرز باریک میان توکل و مسئولیت‌پذیری*
وادی چهارم به ما یادآوری می‌کند که مرز باریکی میان توکل به قدرت مطلق و سلب مسئولیت از خویشتن وجود دارد. وقتی در مسائل حیاتی، از جمله درمان اعتیاد یا بازسازیِ ویرانه‌های زندگی، دست روی دست می‌گذاریم و با نامِ توکل، همه‌چیز را به خداوند واگذار می‌کنیم، در حقیقت در حالِ فرار از مسئولیت‌های فردی‌مان هستیم.

*قدرت اختیار؛ هدیه‌ای برای ساختن سرنوشت*
خداوند قدرتِ اختیار را به انسان داده است تا معمارِ سرنوشتِ خویش باشد؛ نه اینکه پس از هر شکست، بارِ مسئولیت را به دوشِ تقدیر یا قدرت مطلق بیندازیم. تجربه‌ی اخیر من در عبور از بحران‌های سنگین و خروج از پیله‌ی تنهایی، به من آموخت که دعا و توکل، مکملِ حرکتِ من است، نه جایگزین آن.

*حرکت، شرطِ گشایش*
تا زمانی که من در مسیرِ صحیح حرکت نکنم و برای تغییرِ ساختارهای ذهنی و جسمی‌ام تلاش نکنم، هیچ نیروی بیرونی نمی‌تواند گره‌های درونی‌ام را باز کند. خداوند، آن نیروی یاوری است که پس از حرکت و تلاشِ من، راه را هموار می‌کند؛ نه کسی که قرار باشد تاوانِ بی‌مسئولیتی‌های مرا بپردازد.
*پذیرش مسئولیت؛ کلید رهایی*
بنابراین، مسئولیتِ تمامِ تصمیمات، خطاها و موفقیت‌های من بر عهده‌ی خودِ من است. پذیرش این حقیقت، کلیدِ اصلیِ باز شدنِ قفل‌های زندگی‌ام بود؛ چرا که فهمیدم قدرتِ تغییر، در دستانِ خودم نهفته است و خداوند، یاری‌گرِ دستانِ توانمند و تلاشگرِ بندگانش است.

*نتیجه‌گیری: تلاش من، با نیروی خداوند*
در نتیجه، هر چیزی که دارم، ساخته‌ی تلاشِ خودم است، به‌واسطه‌ی نیرویی که خداوند به من عطا کرد. 
خداوند را شکر بابتِ توفیقِ خدمت

تنظیم و ویراستاری : مسافر محمد

ارسال مطلب : مسافر امیرحسین