از ماندن در مشکل تا یافتن راه‌حل

سلام دوستان زهرا هستم همسفر

من در طول چهار سالی که توفیق خدمت در بخش مشاوره تازه‌واردین را داشتم، بارها مفهوم وادی چهارم را به‌صورت عملی مشاهده کرده‌ام. بسیاری از افرادی که برای اولین بار وارد کنگره می‌شوند، با مشکلات فراوانی روبه‌رو هستند و طبیعی است که در ابتدا عوامل بیرونی را علت اصلی وضعیت خود بدانند. بعضی خانواده را مقصر می‌دانند، بعضی دوستان را، بعضی شرایط زندگی را و برخی نیز سرنوشت را.

اما آنچه در طول این سال‌ها بارها دیده‌ام، این است که نقطه آغاز تغییر، زمانی شکل می‌گیرد که فرد مسئولیت وضعیت خود را می‌پذیرد؛ نه به معنای سرزنش کردن خود، بلکه به این معنا که بپذیرد برای تغییر شرایط، خودش نیز باید نقش فعالی داشته باشد.

وادی چهارم به من آموخت که خداوند راهنمای چون عقل و قدرت انتخاب را در اختیار انسان قرار داده است. اگر قرار باشد همه چیز بدون تلاش ما تغییر کند، دیگر نیازی به این همه آموزش، تفکر و تجربه نبود. من در بین تازه‌واردین افرادی را دیده‌ام که با پذیرش مسئولیت، مسیر زندگی خود را تغییر داده‌اند؛ از جمله خودم.

سال‌ها با خودم می‌گفتم: «چرا من؟» چرا این اتفاق برای من افتاد؟ چرا من باید این مشکلات را تجربه کنم؟ اما بعدها متوجه شدم این سؤال نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه مرا در همان نقطه نگه می‌دارد. زمانی که آموزش‌های وادی چهارم را بهتر درک کردم، کم‌کم سؤال من تغییر کرد. به جای «چرا من؟» از خودم پرسیدم: «حالا که این شرایط پیش آمده، مسئولیت من چیست و چه کاری می‌توانم انجام دهم؟»

همین تغییر نگرش، نقطه آغاز تغییرات زندگی من بود. مشکلات شاید یک‌شبه حل نشدند، اما نگاه من به مشکلات عوض شد و همین باعث شد راه‌حل‌ها را ببینم. امروز خداوند را شکر می‌کنم که آن دوران را پشت سر گذاشتم؛ زیرا اگر آن تجربه‌ها نبود، شاید هرگز معنای واقعی مسئولیت‌پذیری را درک نمی‌کردم.

در مسیر سفرم، راهنمای عزیزم جمله‌ای به من گفت که هرگز فراموش نمی‌کنم: «تا زمانی که پذیرش نکنی و رها نسازی، در همین پله باقی خواهی ماند.» این جمله تأثیر عمیقی بر من گذاشت. به خواست خداوند در جایگاه خدمت تازه‌واردین قرار گرفتم و به مرور تغییرات را در خودم مشاهده کردم. نگاهم به زندگی تغییر کرد و آرام‌آرام مسئولیت مسائل زندگی‌ام را پذیرفتم.

در مقابل، افرادی را نیز دیده‌ام که مدت‌ها منتظر بودند دیگران شرایطشان را تغییر دهند و به همین دلیل پیشرفت چندانی نداشتند.

این وادی برای من فقط یک آموزش نیست، بلکه یک قانون زندگی است. هر زمان در زندگی شخصی، کاری یا خدمتی با مشکلی روبه‌رو شده‌ام، از خودم پرسیده‌ام: «سهم من در این موضوع چیست؟ چه کاری از دست من برمی‌آید؟» همین سؤال ساده باعث شده است به جای ماندن در مشکل، به دنبال راه‌حل باشم.

به اعتقاد من، مسئولیت‌پذیری یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌هایی است که خداوند به انسان عطا کرده است؛ زیرا تا زمانی که مسئولیت را نپذیریم، قدرت تغییر را نیز در اختیار نخواهیم داشت. وادی چهارم به من آموخت که توکل واقعی، حرکت کردن در مسیر درست و سپردن نتیجه به خداوند است، نه کنار نشستن و انتظار کشیدن.

امروز پس از ۷ سال حضور در کنگره ۶۰ و خدمت در بخش تازه‌واردین و سایر جایگاه‌های خدمتی، بیش از هر زمان دیگری به این موضوع ایمان دارم که آغاز هر تغییر، از پذیرش مسئولیت توسط خود انسان شروع می‌شود.

ممنونم که به مشارکت من توجه کردید.

نویسنده: همسفر زهرا رهجو راهنما همسفر زهرا

ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت

همسفران دانیال اهواز