«حرمت‌ها دیوار امن درمان ما هستند.»

سلام دوستان جعفر هستم مسافر 

خدا را شکر می‌کنم که امروز این فرصت را در اختیار من قرار داد تا در مورد یکی از مهم‌ترین و حیاتی‌ترین دستورجلسات کنگره ۶۰، یعنی «حرمت کنگره» مشارکت کنم

راستش را بخواهید، روزهای اولی که وارد کنگره شده بودم، وقتی نگهبان حرمت را قرائت می‌کرد، بعضی از بندهای آن برایم کمی عجیب و حتی سخت بود. با خودم می‌گفتم: «اینجا که همه برای درمان آمده‌اند و نیت همه خیر است، پس چرا این همه باید و نباید وجود دارد؟ چرا نباید بیرون از کنگره با هم ارتباط مالی یا کاری داشته باشیم؟»

اما امروز، بعد از گذشت مدتی از حضورم در کنگره و با آموزش‌هایی که گرفته‌ام، متوجه شده‌ام که همین حرمت‌ها، بزرگ‌ترین لطف و هدیه کنگره به ما هستند.

دوستان، ما به کنگره آمده‌ایم تا یک هدف مشخص را دنبال کنیم و آن هم درمان، رسیدن به تعادل و کسب حال خوش است. کنگره یک مکان مقدس و امن برای آموزش و درمان است؛ محیطی که باید از هرگونه حاشیه و تنش دور بماند.

وقتی مسائل مالی، شراکت‌های کاری یا بده‌بستان‌های شخصی وارد روابط ما شود، آرام‌آرام این امنیت از بین می‌رود. برای مثال، ممکن است من از روی محبت به یکی از اعضا پولی قرض بدهم و آن شخص به هر دلیلی نتواند آن را به موقع برگرداند. در چنین شرایطی، شاید دفعه بعد از روی خجالت یا ترس از روبه‌رو شدن با من، دیگر نتواند با آرامش در جلسات حضور پیدا کند. شاید حتی کم‌کم از جلسات فاصله بگیرد و این فاصله گرفتن، آغاز آسیب به روند درمان او باشد.

از طرفی، اگر وارد شراکت یا همکاری کاری شویم، طبیعی است که در کار اختلاف نظر، سوءتفاهم یا مشکلات پیش بیاید. آن زمان دیگر نمی‌توانیم در لژیون یا جلسه، با همان حس خوب و خالص کنار هم بنشینیم. ذهن ما درگیر مسائل بیرون می‌شود و انرژی‌ای که باید صرف آموزش و درمان شود، صرف دلخوری‌ها و حاشیه‌ها خواهد شد.

کنگره ۶۰ تنها جایی است که ما می‌توانیم بدون هیچ نقاب و ظاهرسازی، خود واقعی‌مان باشیم. اینجا برای بسیاری از ما یک پناهگاه امن است؛ جایی که می‌توانیم با آرامش آموزش بگیریم و رشد کنیم. اگر روابط و مسائل بیرونی را وارد این فضا کنیم، به تدریج این امنیت و آرامش از بین خواهد رفت.

من یاد گرفته‌ام که حرمت، فقط مجموعه‌ای از قوانین نیست؛ بلکه احترام گذاشتن به درمان، به آموزش‌ها و به جایگاه مقدس کنگره است. یاد گرفته‌ام که رابطه من با راهنما، هم‌لژیونی‌ها و سایر اعضا، باید در چارچوب آموزش و درمان باقی بماند.

این فاصله‌گذاری و رعایت حدود، به معنای بی‌محبتی نیست؛ بلکه نشانه عقل، آگاهی و احترام به سفر خودمان و دیگران است. اتفاقاً همین رعایت حرمت‌ها باعث می‌شود دوستی‌ها سالم‌تر، ماندگارتر و عمیق‌تر باقی بمانند.

من در کنگره آموختم که سر راهنما را با سر خودم عوض نکنم و فهمیدم که عمل به همین قوانین ساده، می‌تواند ضامن موفقیت در سفر اول و حتی ادامه مسیر زندگی باشد.

بیایید با رعایت دقیق حرمت‌ها، این فضای امن و مقدس را برای خودمان، تازه‌واردان و آیندگان حفظ کنیم تا همه بتوانند در آرامش، مسیر درمان و رشد خود را طی کنند.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.
 

تایپ ،ویرایش و ارسال :مرزبان خبری مسافر جعفر