راهی به سوی خویشتن خویش

همسفر مژگان در مورد دستور جلسه «وادی چهارم و تاثیر آن روی من» مشارکت مکتوبی ارائه کردند که در ادامه می‌خوانیم:
وادی چهارم در کنگره‌۶۰ یکی از وادی‌های مهم جهان‌بینی است و به مسئله مسئولیت‌پذیری می‌پردازد. درخواست، برداشت و نگرش بعضی از ما انسان‌ها از قدرت مطلق یا نیروی نظام‌دهنده کل هستی با هم متفاوت است. همه ما می‌دانیم که خداوند نیروی برتر است و هیچ کاری بدون فرمان او انجام نمی‌پذیرد. این مسئله نباید موجب گردد که کلیه بار مسئولیت زندگی خودمان را به‌ صورت حق به جانب و به‌ عنوان یک حرکت نمادی، الهی یا عرفانی و از روی سخاوت و بزرگواری به خداوند واگذار کنیم و از خداوند بخواهیم مشکلات و نواقص شخصیتی ما را حل کند.

در این وادی، توکل به خداوند به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه در کنار تلاش و برنامه‌ریزی از نیروهای الهی کمک می‌گیریم؛ زیرا دست‌های آسمانی فقط القای افکار می‌کنند.

یکی از شاخصه‌های مهم وادی چهارم، رسیدن به خویشتن خویش است. هرچه بیشتر خود را بشناسیم، مسئولیت‌های خود را بیشتر می‌شناسیم و می‌توانیم از توانایی‌هایی که خداوند در اختیار ما قرار داده است بهترین استفاده را بکنیم و یکی از راه‌های شناخت خود، شناخت نفس است.

در گذشته مشکلاتم را به گردن دیگران، سرنوشت و یا حتی خدا می‌‌انداختم؛ اما این وادی به من آموخت که هر کسی مسئول افکار، رفتار و انتخاب‌های خودش است. نباید در مسائل مهم زندگی همه چیز را به تقدیر، شانس و یا خواست خداوند واگذار کنم و خودم را از مسئولیت کنار بکشم؛ زیرا زمانی‌که خداوند انسان را آفرید به او اختیار کامل داده است. انسان باید حرکت کند تا کمک الهی نیز شامل حال او شود. اگر شخص فقط آرزو کند و یا منتظر معجزه بماند، اتفاقی رخ نمی‌دهد.

این وادی سعی می‌کند هسته انسان را بشکافد. پس از موضوع شکافتن هسته انسان و پرداختن به تعریف و مراحل نفس، این‌گونه نتیجه‌گیری می‌کند؛ اگر ما مرتب دلمان بخواهد به طرف ضد ارزش‌ها برویم و از نیروی مافوق بخواهیم که همه مسائل ما را در جهت ارزش‌ها حل کند و حاضر نباشیم هیچ قدمی برای رسیدن به ارزش‌ها برداریم، سخت در اشتباه هستیم و این فقط یک ترفند است که با این حرکت، مسئولیتی را که به ما عطا شده است، می‌خواهیم به نیروی مافوق برگردانیم. این قانون پذیرش مسئولیت و واگذار کردن اختیار به انسان در تمام مراحل زندگی و تمام مراحل نفس، مثل اماره، لوامه و مطمئنه نیز صادق می‌باشد بنابراین می‌گوییم در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند؛ یعنی سلب مسئولیت از خویش و در این مقوله تکلیف معلوم نیست که چه کسی باید به فرمان عقل برسد؛ آدمی یا الهی.

نویسنده و رابط خبری: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر شیوا (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چالوس