دو راهی انتخاب

سیزدهمین جلسه از دوره‌ شصت و هشتم کارگاه‌‌های آموزشـی خصوصی کنگـره‌ ۶۰، نمایندگی حکیـم هیـدجی، با استادی مسافر مهدی، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسـافر علی با دستور جلسه‌‌ «وادی چهارم و تاثیر آن روی من» روز سه‌شنبه ٢ تیر ماه ۱۴۰۵ ساعت ١٧:٠٠ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد: سلام دوستان مهدی هستم، یک مسافر.
خدای خودم را شاکرم که توفیق داد که دوباره در کنگره حاضر شوم و در راه ترقی و سعادت قدم بردارم.
از ایجنت محترم، مرزبانان گرامی، راهنمای بزرگوارم آقا ناصر تشکر می‌کنم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم.

انسان واقعا موجود عجیبی است، حتی خودش به خودش دروغ می‌گوید، تفکرات و کارهای اشتباهش را توجیه می‌کند، به راحتی قضاوت می‌کند.
اگر در کاری موفق می‌شود آن را نتیجه تلاش و هوش و ذکاوت خود می‌داند و اگر باخت بدهد، دوست یا خانواده یا جامعه یا خداوند را مقصر دانسته و این مسئولیت را گردن آنها می‌اندازد.
در این مسیر، انسان نباید به هیچ عنوان دیگران را مقصر اشتباهات و انتخاب‌های خود بداند. در آموزش‌های کنگره ۶۰، وادی اول بر اهمیت تفکر تأکید می‌کند و وادی دوم، ارزشمندی جایگاه انسان را یادآوری می‌کند؛ اینکه هر انسانی رسالتی بر دوش دارد و برای انجام آن رسالت، باید در این کره خاکی تلاش کند.
خداوند انسان را بر سر دو راهی قرار داده است؛ راهی که به سوی سعادت، خوشبختی و نیروهای الهی می‌رود و راهی که به سمت تباهی و ضد ارزش‌ها ختم می‌شود. انتخاب اینکه در کدام مسیر قدم بگذاریم، بر عهده خود ماست. برای مثال، اگر فردی با دوستانی معاشرت کند که او را به مطالعه، تحصیل و پیشرفت تشویق می‌کنند، مسیر موفقیت برای او هموار می‌شود؛ اما جوانی که وقت و انرژی خود را در حاشیه‌ها و مکان‌های نامناسب صرف می‌کند، طبیعتاً به نتایج مطلوبی نخواهد رسید.
اگر خودم را با برادرم مقایسه کنم، می‌بینم که هر دو در یک خانواده، با یک نوع تربیت و در یک محیط اجتماعی بزرگ شدیم و از یک مدرسه آموزش دیدیم؛ اما نتیجه متفاوت بود. او به موفقیت‌های علمی رسید و من گرفتار اعتیاد شدم. امروز متوجه شده‌ام که علت اصلی این تفاوت، انتخاب‌های خودم بوده است، نه محیط و نه دیگران.
فرقی نمی‌کند که انسان در زمینه تحصیلی فعالیت کند یا در یک حرفه فنی؛ مهم این است که مسئولیت زندگی خود را بپذیرد و آن را به گردن دیگران نیندازد.
وقتی وارد دنیای اعتیاد شدم، همه را مقصر می‌دانستم، جز خودم؛ در حالی که باید از خودم می‌پرسیدم: چرا به این مسیر آمدی؟ چرا در آن جمع نشستی؟ چرا آن انتخاب را انجام دادی؟
در ادامه، باید به نقش ذهن اشاره کنم. قبل از اینکه هر عملی در جهان بیرونی انجام شود، ابتدا در ذهن شکل می‌گیرد. اگر ذهن خود را مدیریت نکنیم، ذهن برای ما تصمیم می‌گیرد. ذهن انسان معمولاً به دنبال میان‌بر و آسان‌ترین راه است، اما همیشه کوتاه‌ترین راه، بهترین راه نیست. بنابراین باید ذهن خود را برنامه‌ریزی کنیم تا در مسیر صحیح حرکت کند.
در پایان، می‌خواهم بگویم که انسان باید بر هدف خود متمرکز باشد و بیش از حد درگیر حاشیه‌ها و قضاوت دیگران نشود. البته بی‌توجهی به دیگران به معنای انجام کار اشتباه نیست؛ بلکه منظور این است که هر کس باید مراقب اعمال و رفتار خود باشد و کار درست را انجام دهد. اگر انسان با تفکر، مسئولیت‌پذیری و تمرکز بر هدف حرکت کند، بدون شک به آرامش، سعادت و موفقیت خواهد رسید.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه عزیزان سپاسگزارم

.
مرزبان محترم کشیک: مسافر حسن

صدابردار و تایپ: مسافر علی
عکاس: مسافر رسول
ثبت: مسافر مهدی

مسافران نمایندگی‌ حکیم هیدجی