تشخیص مرز بین مسئولیت خود و مسئولیت خدا

جلسه ششم از دوره دوازدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی باغستان کرج به استادی راهنما همسفر وحیده، نگهبانی همسفر میترا و دبیری همسفر فریبا با دستور جلسه "وادی چهارم و تاثیر آن روی من"  روز دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد

خداوند بزرگ را شاکر و سپاس‌گزار هستم که در این لحظه ناب توفیق خدمت به شما بزرگواران را به من داد تا از وجود پر از عشق شما عزیزان آرامش و آموزش بگیرم. از خانم نیره عزیز ایجنت محترم، مرزبانان گرامی، نگهبان و دبیر محترم نیز سپاس‌گزارم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. دستور جلسه امروز وادی چهارم می‌باشد. در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن یعنی سلب مسئولیت از خویش. همانطور که همه ما می‌دانیم، وادی‌ها فانوس راهی هستند که اگر چه آغازشان در تاریکی‌ها است اما مقصد آن‌ها نور است. به گفته استاد سهروردی: نورالانوار، نوری که همه چیز را در‌برمی‌گیرد. همان‌طور که می‌دانید وادی یک تا چهار وادی تفکر است. در وادی اول ما با ساختار ذهن و جهان ذهن خود آشنا شدیم. در واقع آن تفکر درست و هدفمند و تصویر‌سازی را آموزش گرفتیم. وادی دوم امیدواری و ارزشمند‌بودن ما را بدرقه راه ما کرد. وادی سوم ارزش خویشتن خویش را به ما گوشزد نموده و ما را عهده‌دار مسئولیت خود کرد.

اما در همین حین که ما تحت فشار و تنگنای مشکلات و سختی‌های زندگی هستیم و وادی سوم راه‌های مختلفی را به روی ما بسته است، ناخودآگاه به یاد آن گریزگاه، راه فرار و آن مامن امن و همیشگی یعنی خود خداوند پناه می‌بریم. در واقع یک نفس راحت می‌کشیم، پا روی پا می‌اندازیم، به دلایل مختلف: از روی تنبلی، سستی، ناآگاهی و یک قیافه حق به جانب نیز به خود می‌گیریم، خیلی عارفانه و الهی، بار مسئولیتی را که روی دوش خود ماست به خداوند می‌سپاریم؛ که خدایا خودت بزرگی، هر جور خود صلاح می‌دانی، همه چیز را به خودت می‌سپاریم و به خودت توکل می‌کنیم. اما اینجا وادی چهارم با یکسری تابلوی ایست جلوی راه ما را می‌گیرد که؛ در مسائل حیاتی به خداوند سپردن یعنی سلب مسئولیت از خویش. در این وادی در واقع مرز‌های بین مسئولیت ما با خداوند کاملا"مشخص شده است، مرزبندی شده و ما را به آن مسئولیت‌ها آگاه کرده است. همانطور که در روز ازل ما با خدای خود هم‌پیمان شدیم و خداوند موهبت بزرگ اختیار را به ما داد، در واقع حجت را بر ما تمام کرد.

تمام نعمت‌ها و معجزه بزرگ حیات را به ما داده و کاملا مسئولیت آن را در قبال ما به صورت تمام و کمال به انجام رسانید. از اینجا، از این خط به بعد نوبت ما است‌، یعنی آن مسئولیت گردن خود ما است؛ که  با اختیاری که داریم کدام راه را انتخاب کنیم؟ راه فسق و فجور یا راه صراط مستقیم، به چه صورت بتوانیم مسئولیت خود را در مقابل خداوند به انجام برسانیم. حال این سوال پیش می‌‌آید: تکلیف راز و نیاز، دعا و نیایش ما چه می‌شود؟ این وادی به من آموزش داده است که، وحیده هر وقت به وجود خودت، تفکر و اندیشه خودت، به آن شکوه، اقتدار و قدرت و توان درونی خودت پی برده و خودت را باور کنی که می‌توانی؛ اینقدر توانمند هستی که در برابر مشکلات خود بایستی و از هیچ‌‌چیز نترسیده و مسئولیت بار زندگی خود را تمام و کمال به عهده گرفته و در مسیر ارزش‌ها و جهت فرامین الهی حرکت نمایی، آن‌وقت زمان تحقق وعده خدا است. آن‌وقت است که زمان شعبده‌بازی بزرگ خلقت فرا می‌رسد. دست‌های الهی به صورت الهام والقا به کمک ما می‌آیند و درهای معجزه خداوند به روی ما گشاده می‌شود و ما معجزه خداوند را در جای‌جای زندگی خود حس می‌کنیم.

در این وادی، برای اینکه بتوانیم در این مسیر حرکت کنیم، باید اول آن قدرت مطلق، آن خدای خود را بشناسیم. برای شناخت خدا باید از دروازه خود بگذریم. اول خود را بشناسیم و از خود‌شناسی به خدا‌شناسی برسیم. پس من وحیده باید بدانم که من تنها صور ظاهر خود نیستم. این جسم من تنها وجود من نیست. در واقع من کوهی هستم، که به گفته جناب مهندس: تنها قله کوه از آب بیرون است که همان صور ظاهر من است. مابقی وجود من یعنی آن قسمت اعظم وجود من، آن است که در زیر آب قرار گرفته است، پنهان از دیده‌ها است و ما آن را نمی‌بینیم. شناخت این صور پنهان مسئله مهمی می‌باشد. یکی از مولفه‌های صور‌پنهان، نفس ما است که من وحیده را تعریف موجودیت کرده است. پس من باید با خوراک علم، دانش و آگاهی، نفس خود را تربیت کنم. دست نفس خود را بگیرم، پله پله از نفس اماره به لوامه و از لوامه به مطمئنه آن را هدایت کرده و رشد و ارتقا دهم تا آن را به آن دریای لایتناهی عشق خداوند برسانم. عشقی که در واقع مسئولیت‌آفرین است و مسئولیت‌پذیری بخشی از رشد نفس ما است، تا بتوانم آن مسئولیت و  رسالتی که بر عهده من است در مقابل خداوند به نحو احسنت به سرانجام برسانم. امیدوارم در انتهای وادی چهارم من وحیده توانسته باشم درک کنم که من هیچ‌چیز نیستم مگر آن‌چیزی که خودم تلاش می‌کنم. ممنون که به صحبت‌های من گوش دادید.

در ادامه رهایی ۳۰ سی‌دی همسفر سارا رهجو راهنما همسفر بتول( لژیون دوم)

مرزبانان کشیک:همسفر آسیه و مسافر محسن
تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر سحر رهجو راهنما همسفر سمانه ( لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر فهیمه مرزبان خبری
همسفران نمایندگی باغستان کرج