گروه خانواده _ رشد و توانمندی انسان با پذیرش مسئولیت

جلسه چهارم از دوره دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی هشتگرد به استادی همسفر پریسا، نگهبانی همسفر دریا و دبیری همسفر سپیده، با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی سپردن به خدا یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خیلی خوشحال هستم که در این جایگاه قرار گرفتم در ابتدا از ایجنت محترم شعبه خانم سلوه، مرزبانان عزیز، نگهبان و دبیر جلسه سپاسگزارم که به بنده اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. از راهنمای عزیزم خانم فریبا بی‌نهایت سپاسگزارم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسه وادی چهارم است، وادی چهارم می‌گوید در مسائل حیاتی سپردن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن؛ برای درک بهتر این وادی ابتدا جایگاه و مسئولیت انسان و جایگاه و مسئولیت خداوند را مشخص می‌کنیم تا مرز آنها را از هم جدا کنیم. گاهی انسان در برابر مشکلات زندگی، ناخودآگاه به دنبال تکیه‌گاهی بیرونی می‌گردد که بار سنگین آن مشکل را بر دوش او بگذارد بی‌آنکه نقش خود را در بروز آن مشکل در نظر بگیرد و آن تکیه‌گاه بیرونی اغلب خداوند است گویی خداوند منتظر است مشکلی برای من به وجود بیاید و یا خواسته‌ای داشته باشم تا آن را برای من اجابت کند درحالی‌که این‌طور نیست انسان باید خودش تلاش کند و در مسیر قدم بردارد تا بتواند مسائل خود را حل کند.

انسان باقدرت اختیاری که خداوند به او داده است زندگی بر روی کره زمین را انتخاب کرده پس باید مسئولیت آن را هم بپذیرد؛ اما خیلی مهم است که مسئولیت را به‌درستی انجام دهیم، برای این کار ابتدا باید این مسئولیت‌ها را بشناسیم باید از دروازه خود عبور کنیم؛ یعنی خودمان را به‌خوبی بشناسیم، خواسته‌هایمان را بشناسیم و خواسته‌های معقول و غیرمعقول را از هم جدا کنیم، خواسته‌های غیرمعقول را کنار بزنیم و برای رسیدن به خواسته‌های معقول تلاش کنیم که این کار بدون داشتن آگاهی و دانایی غیرممکن است پس باید به درجه‌ای از آگاهی برسیم که بتوانیم خواسته‌ها را از هم تشخیص دهیم. برای رسیدن به خواسته‌های خود باید با تفکر و اندیشه راه درست را انتخاب کنیم و در مسیر حرکت کنیم در این صورت است که مسئولیت خداوند برای ما تعریف می‌شود درصورتی‌که در مسیر و صراط مستقیم باشیم خداوند یاری‌دهنده ما خواهد بود؛ ولی اگر تلاش نکنیم نباید از خداوند توقع کمک داشته باشیم. نقش هدایتگری خداوند برای همه انسان‌ها یکسان است؛ ولی فقط کسانی از آن بهره می‌برند که در صراط مستقیم در حرکت هستند.

یک ساختمان را در نظر بگیرید نور خورشید به همه‌جا یکسان می‌تابد؛ ولی فقط ساکنین طبقاتی که پرده‌ها را کنار زده‌اند می‌توانند از این نور بهره ببرند درون انسان هم همین‌طور است اگر انسان درون خود را تزکیه و پالایش داده باشد و روزنه‌های وجودی‌اش برای دریافت هدایت‌ها باز باشند می‌توانند نور هدایت را دریافت کنند. القائات و الهامات خداوند برای همه یکسان وجود دارد؛ ولی فقط کسانی آن را درک می‌کنند که وجود آنها عاری از هر نوع ناپاکی و ضدارزش باشد در این صورت است که می‌تواند درست را از نادرست تشخیص بدهد. گاهی خداوند حتی با اشاره انگشت مسیر درست را به انسان نشان می‌دهد؛ ولی انسان آن‌قدر درگیر ضد ارزش‌ها است که آن را نمی‌بیند. در کتاب شصت درجه بیان شده آنچه در تقدیر است انجام می‌شود؛ ولی اعمال ما می‌توانند مسیر تقدیر را عوض کنند زمانی که انسان با کمک خداوند مسیر درست را انتخاب کند و با تلاش در مسیر حرکت کند با توکل به خدا می‌تواند مسیر را هرچقدر هم که دشوار باشد طی کند و نتیجه کار را هم به خدا می‌سپارد؛ چون تلاش خود را کرده و خداوند هم به او کمک کرده و نتیجه هر چه که باشد با جان‌ودل می‌پذیرد.

زمانی که انسان کاری را با تلاش خود به پایان می‌رساند حس توانمندی و اعتمادبه‌نفس در او رشد می‌کند و انرژی بسیار بالایی دارد و این باعث می‌شود بتواند به تمام خواسته‌های خود برسد؛ ولی زمانی که یکجا می‌نشیند و مسئولیت خود را بر عهده خداوند می‌گذارد نه‌تنها به خواسته خود نمی‌رسد؛ بلکه حس ناتوانی دارد و این باعث می‌شود دست از خواسته‌های خود بکشد و هیچ تلاشی برای بهبود زندگی خود نکند.

مرزبان کشیک: همسفر کینوش و مسافر حسین
تایپیست: همسفر پریسا، نگهبان سایت
عکاس: همسفر تارا رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون اول)
ارسال: همسفر کینوش، مرزبان خبری
همسفران نمایندگی هشتگرد کرج