گروه خانواده- پذیرش مسئولیت، آغاز رهایی

چهاردهمین جلسه از دوره دوم کارگاه های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی پاسارگاد شیراز به استادی همسفر فرزانه، نگهبانی همسفر صنم، دبیری همسفر مژگان با دستور جلسه وادی چهارم "در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن" در روز دوشنبه یکم تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم که به واسطه بیماری مسافرم، راه کنگره ۶۰ برای من باز شد و امروز در کنار شما دوستان هستم و از همه شما آموزش می‌گیرم. تشکر می‌کنم از راهنما همسفر فاطمه، ایجنت، گروه مرزبانی، نگهبان و دبیر که اجازه خدمتگزاری را به من دادند. دستور جلسه در مورد وادی چهارم است: «در مسائل حیاتی به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن است.» وادی‌ها هر کدام دری را به روی ما باز می‌کنند و تجربه‌ای جدید و راهکاری تازه را در اختیار ما قرار می‌دهند. به قول استاد امین، این وادی‌ها، مانند پل‌هایی هستند که بر روی مخوف‌ترین و عمیق‌ترین دره‌ها ساخته می‌شوند و ما را به مکان‌های جدید سوق می‌دهند. چیزهایی که باید از قبل یاد می‌گرفتیم؛ اما نتوانستیم آن را بیاموزیم، اکنون مسیری برایمان فراهم شده است که اینجا آمده‌ایم و می‌توانیم از آن‌ها استفاده کنیم.

 وقتی خداوند انسان را به این دنیا دعوت کرد، به او قدرت اختیار داد. این اختیار باعث می‌شود که در زندگی تصمیم‌گیری‌هایی داشته باشیم و هر تصمیمی نیز مسئولیتی به دنبال دارد. مسئولیت‌های ما در مقابل جامعه، افراد خانواده، پدر و مادر، خداوند و حتی جسم خودمان است. ما باید بدانیم مسئولیت ما چیست و آن را به نحو احسن انجام دهیم. متأسفانه گاهی ما انسان‌ها از زیر بار این مسئولیت‌ها شانه خالی می‌کنیم، گریز می‌زنیم و نمی‌خواهیم قبول کنیم که این مسئولیت‌ها بر دوش ماست. در چنین مواقعی افسرده و ناراحت می‌شویم و در گوشه‌ای می‌نشینیم و گله و شکایت می‌کنیم که چرا خدا برای من این کار را انجام نداد، چرا پدر و مادرم این‌گونه بودند و چرا من در این کشور به دنیا آمدم. انسان به آن عظمت و توانمندی که در وجود خودش است، پی نمی‌برد و نمی‌داند که واقعاً چه کسی است؛ حتی جسم خودش را نمی‌شناسد، چه برسد به صور پنهان خود. جسم ما از میلیاردها سلول ساخته شده است. هر سلول برای خودش شهری است. قلب، کبد و سایر اعضای بدن، بدون اینکه ما نظارتی بر آن‌ها داشته باشیم، کار خود را انجام می‌دهند.

در مورد صور پنهان نیز، به قول آقای مهندس، اگر به درون خودمان رجوع کنیم، جهان‌های زیادی در وجود ما نهفته است. فعلاً کاری به آن نداریم و در مورد صور آشکار صحبت می‌کنیم؛ پس چرا ما خودمان را دست‌کم می‌گیریم و با کوچک‌ترین مشکل کنار می‌کشیم؟ چرا می‌خواهیم از زیر بار مسائل و مسئولیت‌ها شانه خالی کنیم؟مشکل همیشه هست و انسانی نیست که مشکل نداشته باشد. قبل از ورود به کنگره، بزرگ‌ترین مشکل من اعتیاد مسافرم بود. محکم به آن چسبیده بودم و می‌گفتم این اعتیاد باید از زندگی من بیرون برود؛ هر وقت بیرون رفت، همه چیز درست می‌شود و من خوشبخت‌ترین فرد روی زمین خواهم بود. اکنون دو سال است که مسافرم رها شده است و به این نتیجه رسیده‌ام که اعتیاد فقط گوشه‌ای از مشکلات من بود و مسائل دیگری نیز در مسیر زندگی وجود دارد. زندگی مانند جاده‌ای پرپیچ‌وخم است که سختی‌های زیادی دارد. ما باید آگاهی خود را بالا ببریم، با مشکلات کنار بیاییم و از آن‌ها درس بگیریم.

این مشکلات درس‌هایی هستند که هنوز در زندگی یاد نگرفته‌ایم. گاهی از طریق همسر، فرزند، پدر یا مادر وارد زندگی ما می‌شوند و ما باید این امتحانات را پشت سر بگذاریم. نباید تنبل باشیم. باید از سدهای خودمان عبور کنیم، خودمان را بشناسیم و به این پی ببریم که چقدر توانمند، بزرگ و ارزشمند هستیم و چه کارهای بزرگی می‌توانیم انجام دهیم. اعتیاد مسئله‌ای است که جهان در درمان آن مانده است؛ اما فردی به نام مهندس دژاکام توانست این مسئله را حل کند. گاهی می‌گوییم هرچه راز و نیاز می‌کنیم، چرا مشکلاتمان حل نمی‌شود؟ خاطره‌ای را تعریف می‌کنم. یکی از ورزشکاران کنگره ۶۰ می‌گفت: «برای مسابقه با کرمان، قبل از مسابقه به امامزاده صالح رفتیم، دخیل بستیم و نذر کردیم که مسابقه را ببریم؛ اما وقتی به کرمان رفتیم، باختیم؛ بعد متوجه شدیم، تیم مقابل ما هفته‌ای چهار جلسه تمرین می‌کرده، در حالی که ما حتی یک جلسه هم تمرین نداشتیم.» طبیعی است که آن‌ها نتیجه تلاش خود را دیده بودند.

اگر من دست روی دست بگذارم و بگویم دیگری باید کار مرا انجام دهد، آن فرد که مسئولیتی در قبال من ندارد. او نمی‌تواند جای من زندگی کند و تصمیم بگیرد. من تنها به دنیا آمده‌ام و تنها هم از دنیا خواهم رفت. خداوند در قرآن می‌فرماید: «انسان چیزی نیست، مگر حاصل تلاش و کوششی که انجام می‌دهد.» در اکثر سی‌دی‌ها نیز صحبت از حرکت و تلاش است.خیلی کوتاه بخواهم بگویم، ۷۵ درصد بدن ما را آب تشکیل داده است. اگر آب راکد بماند، مانند حوضی که آب آن ساکن است، گندیده می‌شود.انسان هم همین‌گونه است؛ اگر تلاش نکند و حرکتی نداشته باشد، دچار رکود و فرسودگی می‌شود؛ اگر ما مسئولیت‌های خود را بشناسیم و کارهایمان را با نظم انجام دهیم، اعتمادبه‌نفس ما بالا می‌رود و آرامش بیشتری پیدا می‌کنیم.امیدوارم همه ما مسئولیت‌های خود را بشناسیم؛ زیرا آن زمان دنیا جای بسیار زیباتری خواهد شد. همه شما را دوست دارم و از تک‌تک شما انرژی خوب می‌گیرم.

مرزبان کشیک: همسفر سارا
تایپ: همسفر ماریا رهجوهای راهنما همسفر زینت (لژیون سوم)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
ویرایش وارسال: همسفر سارا مرزبان خبری
همسفران نمایندگی پاسارگاد