مسئولیت بپذیر تا رها شوی

سلام دوستان حمید هستم یک مسافر
مقاله زیر، در باب دستور جلسه هفته " وادی چهارم و تاًثیر آن روی من" است
عنوان وادی:
«در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن»
عنوان مقاله:
«مسئولیت‌پذیری؛ گمشدهٔ انسان در سایهٔ جهل»

مقدمه ؛
در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند، در واقع سلب مسئولیت از خویشتن است. ما در این وادی باید خطاها و مسئولیت‌ها را به‌درستی بشناسیم؛ چراکه خط‌ها و حریم‌ها، حدود مسئولیت را مشخص می‌کنند.

شناخت خدا و خود ؛
همان‌گونه که می‌دانیم، خداوند تمام مسئولیت‌هایی که در قبال بندگان دارد را به نیکی انجام داده است و جایی برای طلب و سؤال باقی نگذاشته. اما ما از سر تنبلی، مسئولیت‌های خود را به خداوند واگذار می‌کنیم تا او برایمان انجام دهد. دلیلش این است که خداوند را نمی‌شناسیم، و برای شناخت او نخست باید خود را بشناسیم و از خود بگذریم.

مسئولیت دوطرفه ؛
مسئولیت باید دوطرفه باشد و هیچ‌وقت یک‌طرفه نیست. اگر ما تمام وظایف و تکالیف خود را در برابر خداوند و سایر انسان‌ها انجام دهیم، آن‌گاه می‌توانیم منتظر یاری خداوند باشیم. قدرت مطلق، خداوند است. وادی‌های اول، دوم و سوم، حد و مرز تفکر را نشان می‌دادند و من آموختم که بیشترین مسئولیت زندگی بر عهده خودمان است.

اشتباه رایج (غول چراغ‌جادو) ؛
ما خداوند را با غول چراغ‌جادو اشتباه می‌گیریم. باید روی وجود خودمان، فکر، اندیشه، تلاش و آموزش‌هایمان حساب کنیم. اگر تمام وظایف و تکالیف خود را در برابر خدا و دیگر انسان‌ها به‌جا آوریم، آن‌گاه می‌توانیم از خداوند انتظار یاری داشته باشیم. باید بدانیم که دست‌های آسمانی تنها القای افکار را انجام می‌دهند و هیچ کار دیگری نمی‌کنند؛ بقیه کارها با خود ماست.
ممکن است از خداوند چیزهای غیرمعقول بخواهیم و علت آن، نشناختن درست خداوند و قدرت مطلق است. دعا و رازونیاز زمانی مؤثر است که ما حداقل در مسیر ارزش‌ها یا صراط مستقیم حرکت کرده باشیم.

تأثیر افکار بر جسم و زندگی ؛
افکار و اندیشه‌ی ما می‌توانند کاملاً بر جسم ما اثر بگذارند؛ مثلاً اگر فکرمان خراب و منفی باشد، روی دستگاه گوارش تأثیر منفی می‌گذارد. هرچه افکار منفی‌تر باشد، جسم ویران‌تر است.
در این وادی، به ما گفته می‌شود که انسان برای فرار از مسئولیت، راهی میان‌بر پیدا می‌کند تا از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند و سعی دارد مسئولیت را بر دوش دیگران بیندازد. هرچه دامنه‌ی جهل انسان بیشتر باشد، مسئولیت‌های خود را کمتر می‌پذیرد. نپذیرفتن مسئولیت، نشانه‌ی بارزی از نادانی فرد است. گاه شخصی کاری انجام داده و هزار بهانه می‌آورد تا ثابت کند آن کار را نکرده است؛ این رفتار ناشی از عدم پذیرش مسئولیت است. انسان‌های فهمیده و آگاه، عذرخواهی می‌کنند و می‌پذیرند که اشتباه کرده‌اند.

مراحل نفس و اختیار ؛
نفس، موجودیتی است که در هر صورت، ظاهر و باطن انسان را می‌نمایاند. انسان‌ها بر مبنای عقل، دانایی و آگاهی با یکدیگر متفاوتند و هرکدام در رتبه‌ای قرار می‌گیرند. نفس در انسان به سه مرحله تقسیم می‌شود:

نفس امّاره (امرکننده)
نفس لوّامه (سرزنش‌کننده)
نفس مطمئنّه (قابل اطمینان)
وقتی انسان مراحل نفس امرکننده و سرزنش‌کننده را با تزکیه، پالایش و دانایی پشت سر گذاشت، وارد دروازه‌ی نفس مطمئنّه می‌شود. ما در هر مرحله‌ای از نفس‌ها که باشیم، قدرت اختیار داریم که مسئولیت حیات خود را بپذیریم و این موضوع در تمام مراحل زندگی نقش مهمی دارد.

نتیجه‌گیری ؛
در پایان، قدرت مطلق از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است و وادی چهارم، میزان و خط‌وط مسئولیت‌های ما را مشخص می‌کند.

نویسنده مقاله: مسافر حمید- ل ۱۲
تنظیم وارسال:مسافر محمدرضا_ ل ۱۲

«مسافرانِ‌نمایندگی پروین‌اعتصامیِ‌اراک»