تا مسئولیت را نپذیریم راهی گشوده نخواهد شد

مشارکت گروهی همسفران لژیون پنجم در باب دستور جلسه «وادی چهارم و تأثیر آن روی من: در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.»

همسفر عالیه

برداشت من از وادی چهارم این است که پس از وادی‌های اول تا سوم می‌آموزیم که تفکر، گفتار و اعمال انسان را شکل می‌دهد و بیشترین مسئولیت زندگی بر عهده خود اوست. بعضی از انسان‌ها برای فرار از این مسئولیت از خداوند می‌خواهند مشکلات و نواقص شخصی آن‌ها را برطرف کند و گاهی درخواست‌های غیرمنطقی دارند؛ زیرا شناخت کافی از قدرت مطلق ندارند و نمی‌دانند دست‌های آسمانی تنها از طریق القای افکار و هدایت عمل می‌کنند. در کنگره۶۰ بر آموزش، تفکر و تلاش انسان تأکید می‌شود و می‌آموزیم که ابتدا باید وظیفه خود را انجام دهیم، در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم حرکت کنیم، از قوانین الهی پیروی نماییم و مسئولیت زندگی خود را بپذیریم. پس از آن می‌توانیم با دعا و نیایش از خداوند انتظار یاری و هدایت داشته باشیم.

انسان در انتخاب مسیر زندگی اختیار کامل دارد؛ اما مسئولیت انتخاب‌ها و اعمالش نیز بر عهده خود اوست. قانون واگذاری اختیار به انسان و پذیرش مسئولیت در تمامی مراحل رشد و تکامل نقش مهمی دارد. هدف از آفرینش انسان این است که با استفاده درست از اختیار، مسئولیت اعمال خود را بپذیرد و به فرمان عقل، آرامش و تکامل نزدیک شود. من از این وادی آموختم که در مواجهه با مشکلات دیگران را مقصر ندانم و ابتدا نقش و سهم خود را بررسی کنم. همچنین تلاش کنم نواقص و کاستی‌های خود را بشناسم و برای برطرف کردن آن‌ها قدم بردارم؛ زیرا تغییر و رشد از پذیرش مسئولیت آغاز می‌شود.

همسفر نسرین

ما در مسائل حیاتی زندگی نباید مسئولیت خود را به خداوند واگذار کنیم؛ بلکه باید مسئولیت زندگی و اعمال خود را بپذیریم. مشکلاتی که بر اثر بی‌توجهی، ناآگاهی یا تصمیم‌های نادرست به وجود آورده‌ایم با واگذار کردن به خداوند حل نمی‌شوند. انتظار اینکه خداوند نواقص شخصیتی و مشکلات ما را بدون تلاش و حرکت برطرف کند، نوعی سلب مسئولیت از خویشتن است. خداوند دو نعمت ارزشمند یعنی عقل و اختیار را در وجود انسان قرار داده و از او خواسته است با آموزش، تفکر، صبر و بردباری به دانایی برسد و قدرت تشخیص خود را افزایش دهد. یکی از اهداف آفرینش انسان نیز این است که بیاموزد چگونه مشکلات خود را حل کند. زمانی که برای رفع مسائل زندگی حرکت می‌کنیم و مسئولیت آن‌ها را می‌پذیریم یاری خداوند نیز شامل حال ما می‌شود و دعا و نیایش ما تأثیر بیشتری خواهد داشت.

ما زمانی می‌توانیم به مرحله‌ای از خداشناسی برسیم که ابتدا خود را بشناسیم. خودشناسی از شناخت صور آشکار و پنهان انسان آغاز می‌شود و به ما کمک می‌کند تا به هسته وجودی خویش نزدیک‌تر شویم. انسان تنها از جسم تشکیل نشده است؛ بلکه دارای ابعاد و صور پنهانی است که هنوز بسیاری از آن‌ها برای علم تجربی ناشناخته مانده‌اند. نادیده گرفتن این بخش‌های وجود انسان باعث شده است که بسیاری از مشکلات بشر از جمله مسئله اعتیاد به درستی شناخته و درمان نشوند. هرچه شناخت ما از خود بیشتر شود درک عمیق‌تری از جایگاه انسان و مسیر تکامل به دست خواهیم آورد.

همسفر نرگس

این تصور که چون خداوند من را خلق کرده است و تمام مسئولیت زندگی و امور من نیز بر عهده اوست، برداشتی نادرست از آفرینش است. خداوند انسان را آفرید و به او عقل و اختیار بخشید تا بتواند مسیر زندگی خود را انتخاب کند. این من هستم که با اعمال و انتخاب‌های خود مسئولیت زندگی‌ام را بر عهده می‌گیرم. انتخاب راه خیر یا شر به عهده خود انسان است و خداوند تنها از طریق القائات و الهامات به او کمک می‌کند تا مسیر درست را تشخیص دهد. قدرت مطلق همه امکانات لازم را در اختیار من قرار داده است و این وظیفه من است که از آن‌ها به‌درستی استفاده کنم نه اینکه پس از بی‌توجهی و اشتباه انتظار داشته باشم خداوند مانند غول چراغ جادو همه مشکلات را برطرف کند.

گاهی انسان دچار گرفتاری می‌شود و به جای حرکت و تلاش فقط دعا می‌کند و منتظر نتیجه می‌ماند. در حالی که دعا زمانی اثرگذار است که همراه با عمل و برداشتن موانع باشد. زمانی که من برای حل مشکلات خود حرکت می‌کنم، خداوند نیز راه را برایم هموار می‌سازد. انسان در مراحل نفس لوامه، نفس اماره و نفس مطمئنه قرار دارد و می‌تواند با تزکیه و پالایش از مراحل پایین‌تر عبور کند و به جایگاهی برسد که خواسته‌هایش معقول و هماهنگ با فرمان عقل باشد. در این مسیر خداوند نیز با القائات خود به انسان کمک می‌کند تا به عقل نزدیک‌تر شود و به آرامش و تعادل دست یابد.

همسفر زری

وادی چهارم به ما می‌گوید مسئولیت دادن به خداوند، یعنی سلب مسئولیت از خود. در وادی‌های اول، دوم و سوم آموختیم که مسئولیت مشکلات خود را بر گردن دیگران نیندازیم و در وادی چهارم نیز می‌آموزیم که حتی مشکلاتمان را بر گردن خداوند هم نیندازیم. در مسائل حیاتی مسئولیت بر عهده خود ماست. خداوند تمام نعمت‌ها و امکانات را در اختیار ما قرار داده است و ادامه مسیر بر عهده خودمان است. ما مخلوقات باید بدانیم که دارای اختیار هستیم و این خود ما هستیم که می‌توانیم راه‌های ارزشی و ضد ارزشی را انتخاب کنیم و برای زندگی خود تصمیم درست بگیریم. در این وادی مرز بین خود و خدایمان را مشخص می‌کنیم. مسئولیت همیشه دو طرفه است؛ همان‌گونه که فرزندان در قبال پدر و مادر مسئولیت دارند، پدر و مادر نیز در قبال فرزندان مسئول هستند. ما نیز در برابر خداوند مسئولیت‌هایی داریم و خداوند نیز حقوقی برای ما قرار داده است.

خداوند را شاکر هستم که از این وادی آموختم مسئولیت زندگی خود را بپذیرم و آن را بر گردن دیگران نیندازم. با تلاش، کوشش و حرکت می‌توانم راه را برای خود روشن کنم و مسیر زیبا و درستی را در زندگی انتخاب نمایم. در مقوله مسئولیت یک گریزگاه وجود دارد و آن این است که گاهی از روی تنبلی و سستی همه چیز را به خداوند واگذار می‌کنیم و بدون هیچ تلاشی انتظار داریم مشکلاتمان حل شود. گویی خداوند غول چراغ جادو است و باید تمام کارهای ما را به بهترین شکل انجام دهد. در حالی که زمانی می‌توانیم از یاری خداوند بهره‌مند شویم که خود نیز در صراط مستقیم حرکت کنیم و وظایف و مسئولیت‌های خویش را به درستی انجام دهیم.

رابط خبری: همسفر نسرین رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی صالحی