به سوی مبدأ حرکت کن؛

در «وادی چهارم» در مسائل حیاتی، به معنای دادنِ مسئولیت به خداوند، در واقع همان مسئولیت‌گرفتن از خود است. هیچ‌چیز در هستی وجود ندارد که یک‌طرفه باشد؛ مسئولیت باید همواره دوطرفه باشد. برای مثال، یک نفر نسبت به فرزندان و همسرش مسئولیت دارد و برعکس؛ دوست نیز نسبت به دوست باید مسئولیت‌پذیر باشد، وگرنه دوستی‌شان پایدار نمی‌ماند. این دوطرفه بودن در رابطه استاد و شاگرد، و حتی در رابطه خداوند و بندگان نیز جاری است.

بنابراین، همه چیز در همه جا طبق قانون مسئولیت‌ها تعریف شده است و نمی‌تواند یک‌طرفه باشد. در تمام کتاب‌های آسمانی نیز بر این نکته تأکید شده است. حال اگر بخواهیم بار مسئولیت خود را به گردن خداوند بیندازیم، در واقع دچار «فرار از مسئولیت» شده‌ایم. اگر چنین کنیم، پس راز و نیاز و دعا چه معنایی خواهد داشت؟ دعا تنها زمانی می‌تواند مطلوب و مؤثر واقع شود که ما در جهت صراط مستقیم حرکت کنیم و از فرامین خداوند پیروی نماییم.

برای مثال، کسی را تصور کنید که به عنوان (سخنور) سخنرانی می‌کند و از فلسفه و مفاهیم مختلف چنان صحبت می‌کند که همه چیز را به هم می‌بافد؛ حتی کسانی که دانش چندانی ندارند، می‌گویند: «به‌به! فلانی چه سخنان زیبایی می‌گفت!» اما بعدها درمی‌یابیم که او بر مبنای توهم، مطالب غلط و اشتباهی را به هم بافته است و مخاطبان نیز بر پایه همان توهم و احساس، حرف‌های او را پذیرفته‌اند.

بنابراین، اگر ما پیوسته دلمان بخواهد به سوی کارهای ضد ارزشی برویم و از نیروهای مافوق یا قدرت مطلق بخواهیم که ما را از ضد‌ارزش‌ها به سوی ارزش‌ها هدایت کنند و بار مسئولیت ما را نیز بر عهده بگیرند، آیا این یک حرکت ساده‌لوحانه نیست؟ در این مقوله، تکلیف روشن است: مسئولیت را باید خودمان بپذیریم و نباید آن را بر عهده هیچ‌کس، حتی قدرت مطلق نگذاریم.

به‌بیان دیگر، فرض کنیم سیمِ ما به قدرت مطلق متصل است؛ شایسته است که برای حفظ این اتصال، به سمت «مبدأ» حرکت کنیم. طبیعی است که اگر در جهت مخالفِ مبدأ حرکت کنیم، سیم و ارتباط ما با او قطع خواهد شد.

نویسنده: همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون اول)
رابط خبری: همسفر فهیمه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون اول)
بارگزاری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دلیجان