حرکت و تلاش در کنار مسئولیت‌پذیری

همسفر سحر
در وادی چهارم مفهوم مسئولیت به این معنا است که هرفرد باید با آگاهی کامل، مسئولیت اعمال و تصمیمات خود را بپذیرد و از انداختن بار مسئولیت بر دوش خداوند و دیگران پرهیز کند؛ این موضوع به‌خصوص برای افرادی که در تلاش برای بهبود زندگی خود هستند، اهمیت ویژه‌ای دارد.

تا زمانی‌که فرد مسئولیت زندگی‌ خود را برعهده نگیرد، نمی‌تواند تغییرات واقعی و ماندگاری را در زندگی‌اش ایجاد کند. پذیرش مسئولیت به فرد، این امکان را می‌دهد که به‌جای سرزنش کردن شرایط یا دیگران، به‌دنبال حل مشکلات خود بگردد. 
یکی دیگر از نکات مهم این وادی، تأکید بر اثرات منفی عدم مسئولیت‌پذیری است؛ وقتی‌که افراد مسئولیت‌های خود را گردن خداوند می‌اندازند یا دیگران را مقصر می‌‌دانند؛ درواقع به خود اجازه می‌دهند که در وضعیت فعلی باقی مانده و از رشد و پیشرفت جا بمانند؛ این رفتار نه‌تنها باعث آسیب به خود شخص می‌شود، بلکه روابط او با دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در شرایط سخت و دشوار، ما معمولاً نمی‌توانیم کنترل کامل بر اوضاع داشته باشیم و این موضوع می‌تواند ما را به نافرجامی برساند. مفهوم «سلب مسئولیت» در این وادی به این معنا می‌باشد که در چنین مواقعی به خداوند اعتماد کنیم و با تفکر و تلاش خود برای حل مشکلات و چالش‌ها، خداوند هم یاری‌رسان و تضمین‌کننده آن بدانیم؛ این کار به ما کمک می‌کند که فشار کمتری را احساس کنیم و درعین‌حال، عملکرد خود را نادیده نگیریم.

با سپردن مسائل حیاتی به‌ خداوند، ما به نوعی بار سنگینی از دوش خود برمی‌داریم و می‌توانیم با آرامش بیشتری به زندگی ادامه دهیم؛ اما این موضوع به‌ این معنی نیست که باید از تلاش کردن دست بکشیم؛ درواقع باید در کنار اعتماد به خداوند، مسئولیت‌های خود را نیز انجام دهیم و این مورد را همراه هم پیش ببریم.
درنهایت این مفهوم به ما یادآوری می‌کند که در کنار تلاش‌های انسانی، ایمان به نیروی عظیم می‌تواند منبع آرامش و قدرت ما باشد. یاد می‌گیریم که‌ چگونه با آرامش بیشتری با چالش‌ها روبه‌رو شویم و درعین‌‌حال به رشد و پیشرفت شخصی خود ادامه دهیم!

در این‌جا سؤالی برای ما پیش می‌آید که چرا احساساتی مثل ناامیدی یا خشم به‌وجود می‌آیند و چگونه می‌توان آن‌ها را مدیریت کرد؟
در پاسخ به این سؤال باید بگوییم که تمرکز ما بر این است که افراد باید خود را با تمام خوبی‌ها و بدی‌ها بپذیرند و هیچ بخشی از خود را سرکوب نکنند. هرفرد مسئول احساسات و رفتارهای خود است و نمی‌تواند دیگران را مقصر بداند. این وادی به‌ ما یاد می‌دهد که خودآگاهی کلیدی برای تغییر و رشد فردی است.

همسفر ندا
جناب آقای مهندس دژاکام در‌مورد وادی چهارم می‌گویند: انسان باید مسئولیت زندگی خود را بپذیرد و مسئولیت دادن در مسائل حیاتی به خداوند؛ یعنی سلب مسئولیت از خود و این یک گریزگاه است که شخص همه‌ مسئولیت زندگی خود را بر دوش خداوند می‌گذارد؛ یعنی اگر آدم تصمیم‌های مهم زندگی‌ را گردن خدا بیندازد و بگوید «هر چه خدا بخواهد، همان می‌شود» و دست روی دست بگذارد، فرار از مسئولیت است.

انسان‌ اگر خداوند، هستی و کائنات را به‌درستی بشناسد و مرز بین وظایف خود و خداوند را درک کند، دچار این وارونگی نمی‌شود. حال برای شناخت قدرت مطلق، انسان باید به‌درستی خود را بشناسد، با صور آشکار که همان جسم است و صور پنهان که شامل روح، جان، نفس، عقل و ... می‌شود آشنا گردد و مراحل آموزش و یادگیری را طی نماید که خود تزکیه و پاکسازی را به‌دنبال دارد؛ آن موقع است که شخص به درک راستین از توانایی‌هایش می‌رسد، در مسیر تکامل قدم برمی‌دارد و از آرامش درونی، صلح و سلامتی جسمانی برخوردار خواهد شد.

در جهان هستی، تمام مخلوقات نسبت به یکدیگر مسئولیت دارند؛ انسان درقبال خداوند و خداوند نیز درقبال انسان مسئولیت دارد و درصورتی‌که هر‌کس مسئولیت خود را انجام دهد، بسیاری از مشکلات قابل حل می‌باشند. این کنش و واکنش، وظیفه و مسئولیت در هر بُعد زندگی نمایان است.

خداوند را شاکرم که از این وادی یاد گرفتم که تنها خواستن و راز و نیاز کردن، لزوماً توانستن نیست؛ بلکه حرکت و تلاش نیاز است. همچنین یاد گرفتم که هرکس مسئول امور خود است و چگونه شکرگزار بودن را نیز آموختم!

ما باید خود مسئولیت زندگی‌ را به عهده گرفته و با آگاهی تصمیم بگیریم و از خدا کمک بخواهیم، نه این‌که کار را به خداوند بسپاریم؛ چراکه باید وظیفه خودمان را انجام بدهیم. خداوند هم وقتی ما در مسیر درست باشیم، راه را برایمان می‌گشاید و از طریق القای فکر به ما یاری می‌رساند.

زمانی‌ به نتیجه می‌رسیم و موفق می‌شویم که به نیروی برتر متصل باشیم و در‌ جهت مثبت حرکت کنیم؛ هرزمانی که قدرت مطلق را صدا بزنیم، ما را یاری و هدایت خواهد کرد، مشروط به‌ این‌که من نیز در جهت خواسته‌های عقلانی خود قدم بردارم. خداوند خود گفته است: «صدا بزنید من را تا اجابت کنم شما را»؛ بنابراین من باید جدا از این‌که درخواست می‌کنم و کمک می‌خواهم، هم‌زمان خود نیز حرکت، تلاش و کوشش نمایم.

نتیجه این‌که آدم نباید به بهانه‌ توکل، از زیر بار مسئولیت فرار کند. خداوند پشتیبان و یاور انسان است، نه جایگزین اراده و عمل خود شخص؛ پس اگر کسی بگوید «خدا خودش درست می‌کند» و دست روی دست بگذارد، درواقع از مسئولیت شانه خالی کرده است.

ویرایش: رابط خبری همسفر شیما رهجوی راهنما همسفر فرزانه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر ناعمه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد