هرچه آگاهی بالا می‌رود درک عمیق‌تری نسبت به تصاویر پیدا می‌شود

هفتمین جلسه از دوره هفتم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، ویژه مسافران و همسفران نمایندگی محمدی پور قم با استادی راهنمای محترم مسافر مجتبی، نگهبانی مسافر اصغر و دبیری مسافر رضا با دستور جلسه " کتاب عبور از منطقه 60 درجه و تصاویر آن " روز یکشنبه 28 خرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت 17:00 آغاز به کار گردید.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، مجتبی هستم مسافر؛ تشکر می‌کنم از ایجنت محترم، گروه مرزبانی و همچنین راهنمای محترم، آقا مجید، که این فرصت را در اختیار من قرار دادند. خیلی خوشحالم که امروز برای نخستین بار در شعبه محمدی‌پور حضور دارم. خدا را شکر می‌کنم بابت کنگره ۶۰ و وجود آقای مهندس.

موضوع جلسه، کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه است. خوب به یاد دارم چند سال پیش در فضای مجازی مطلبی را خواندم که می‌گفت: "احتمال ۱٪ اصلا احتمال کمی نیست" و اشاره کرده بود که جمعیت کرهٔ زمین هشت میلیارد نفر و جمعیت ایران هشتاد میلیون نفر است و تنها یک درصد احتمال داشت که ما در این کشور به دنیا بیاییم؛ و این، از بخت و اقبال ما بوده که این اتفاق افتاده است؛ من نیز با طرز فکر آن زمان خود، همواره ناسپاسی می‌کردم و همه را به جز خودم بخاطر مشکلاتم مقصر می‌دانستم.

در خوش‌بینانه‌ترین حالت هم هرگز فکر نمی‌کردم روزی، برای همین داشته هایم خدا را شکر کنم؛ اما اکنون واقعاً خدا را شکر می‌کنم که در کشوری زندگی می‌کنم که آقای مهندس در آن حضور دارند و در دورانی زندگی می‌کنم که ایشان حضور دارند و بسیاری از مسائل و مشکلات ما را حل کرده‌اند. دانش ایشان است که باعث شده ایران تنها کشوری باشد که درمان به این صورت در آن اتفاق می‌افتد.

اکنون حدود ۳۰ سال است که کنگره به‌وجود آمده و کتاب ۶۰ درجه به نگارش درآمده است اما تا همین چند سال پیش هم در کشور ما دیدگاه درستی نسبت به مسئلهٔ اعتیاد وجود نداشت، خانواده‌ها، مسئولان و در مجموع جامعه، به مصرف‌کننده ها با نگاهی منفی می‌نگریستند و این افراد از جامعه طرد شده بودند.

اما آقای مهندس با نگارش کتاب ۶۰ درجه این افکار را باطل کردند و صورت مسئلهٔ اعتیاد را روشن ساختند. در آن زمان تعریفی که از اعتیاد ارائه می‌ شد درست نبود، اعتیاد یک بیماری مرموز و علاج‌ناپذیر معرفی می شد و فرد مصرف‌کننده، به عنوان فردی که هیچ راه درمانی برای او وجود ندارد، دیده می شد مثالی هم می‌زدند و می‌گفتند: «لبی که به کافور خورد، با کافور شسته می‌شود.»

حتی سازمان بهداشت جهانی، با آن همه دانشمند و پروفسور، اعتیاد را مسمومیت مزمن معرفی کرد؛ اما آقای مهندس آمدند و در کتاب ۶۰ درجه، صورت مسئلهٔ اعتیاد را برای ما مشخص کردند و فرمودند که اعتیاد مسمومیت نیست، اعتیاد جایگزینی است؛ جایگزینی مواد مخدر بیرونی به جای مواد شبه‌افیونی بدن، و بسیاری از مشکلات با این کتاب حل شد.

امروز ما به‌راحتی از کلینیک دارو دریافت می‌کنیم؛ در گذشته اما به این شکل نبود و تهیه آن بسیار سخت بود؛ تجویز پزشک ها هم بر اساس پروتکل سازمان جهانی قرص B2 و متادون بود. در آن زمان بیشتر بحث کاهش آسیب مواد مخدر مطرح بود و حرفی از درمان نبود.

اگر بخواهم نگاهی کلی به کتاب ۶۰ درجه داشته باشم می توانم به روش درمان آقای مهندس اشاره کنم که بر روی خودش اجرا کرده و از نیمهٔ ماه مبارک رمضان وعده‌های خود را منظم کرده و آن را از ۵ وعده در روز، طی ۵ ماه، به یک وعده در روز رسانده‌اند و در پلهٔ آخر نیز آن را به یک گرم برای ۳۰ روز رسانده‌اند.

اما در کنار این بحث های بسیار مفصل و علمی راجع به درمان اعتیاد و روش آن، مجموعه‌ای از پیام‌ها و تصاویر را نیز در کتاب می‌بینیم که مفاهیم بسیار عمیقی را منتقل می‌کنند؛ برای مثال، پیام «بهترین راه» که ما هر جلسه می‌خوانیم، از «استاد سردار» است که در ابتدای کتاب آمده و اگر من چند سال پیش می‌دانستم که بهترین راه، کوتاه‌ترین راه نیست، شاید بسیاری از مشکلات را با دستان خودم برای خودم ایجاد نمی‌کردم.

نکته جالب این پیام‌ها این است که هرچه زمان می‌گذرد و دانایی انسان افزایش می‌یابد، درک عمیق‌تری از آن‌ها پیدا می کند. در ابتدای کتاب نیز اشاره شده است که اگر پیام‌ها یا بخشی از کتاب را درک نمی‌کنید، از آن بگذرید و ادامه دهید؛ وقتی زمانش برسد، متوجه خواهید شد.

در بخش تصاویر نیز بیشترین تاثیر را بر من، تصویر شمارهٔ (۱) داشت؛ تصویری که نام کتاب هم از آن گرفته شده است و دقیقاً وضعیت یک مصرف کننده مواد مخدر را نشان می دهد و برای سفر اول خیلی مفید و کاربردی است. ممنونم که به صحبت های من توجه نمودید.

گروه خبری سایت نمایندگی محمدی پور